Χρυσή Αυγή, Δημοκρατία και Αριστερά

.

  

«Αμερικανοεβραικές και αμερικανοελληνικές 

οργανώσεις πίεζαν για τη Χρυσή Αυγή. 

Σαφώς έπαιξε ρόλο αυτό στις εξελίξεις. 

Σαφώς ο πρωθυπουργός έπρεπε να τους πει κάτι», 

επισήμανε ο πρώην υπουργός Ρουπακιώτης 

στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ. βλ. Εδώ

«Γάμησε τη Βουλή σας και το Σύνταγμά σας.

Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος.

Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο εξακολουθούν

 να προκαλούν φαγούρα στον ελέφαντα, μπορεί

να φάνε καμιά φάπα από τη προβοσκίδα του ελέφαντα.

Αν ο πρωθυπουργός σου αρχίζει να μου λέει για

δημοκρατίες, κοινοβούλια κι συντάγματα, αυτός,

το κοινοβούλιό του και το σύνταγμά του μπορεί

να μην κρατήσουν πολύ.»

Απάντηση του προέδρου Τζόνσον στον Έλληνα πρέσβη

δύο χρόνια πριν τη δικτατορία στην Ελλάδα (Ελευθεροτυπία)

"Ο ρατσισμός μέσα στο στρατό των ΗΠΑ είναι 

σημαντικό εργαλείο  για να δικαιολογήσει 

τη δολοφονία, την αιχμαλωσία και

τα βασανιστήρια ενός άλλου λαού"

Human rights investigations NATO’s secret weapon – racism 

Παρακάτω κείμενο από την ιστοσελίδα

 http://konstantakopoulos.blogspot.gr/

με τίτλο: Χρυσαυγειάδος το ανάγνωσμα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 Σε όλο και πιο επικίνδυνη, καταστροφική τροχιά μπαίνουν οι (συνδεόμενες και συναρτημένες) εξελίξεις σε Ελλάδα (και Κύπρο), και σε ότι αφορά την εσωτερική και σε ότι αφορά την εξωτερική τους διάσταση.

Στο επίπεδο της κλονιζόμενης και απειλούμενης, από τα Μνημόνια και τις Δανειακές, εναπομείνασας δημοκρατίας, η θεατρική μεταφορά εκλεγμένων βουλευτών σιδηροδέσμιων στα κρατητήρια, χωρίς την άδεια της Βουλής, πρώτη φορά μετά την 21^ηΑπριλίου 1967, δημιουργεί, αν μη τι άλλο, δυσάρεστους συνειρμούς, ανεξαρτήτως της ριζικής διαφωνίας που μπορεί κάποιος να έχει με τις ιδέες των οπαδών του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου.

Φυσικά πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά τυχόν συντελεσθέντα κακουργήματα, αλλά είναι κρίσιμης σημασίας, ιδίως σήμερα, ιδίως σε μια χώρα με την τραγική ιστορία και στη σημερινή συγκυρία της Ελλάδας, η απαρέγκλιτη, σχολαστική τήρηση όλων των συνταγματικών προνοιών, η ουσιαστική τήρηση της δημοκρατικής αρχής. 

Η δημοκρατία ισχύει για όλους, περιλαμβανομένων αυτών με τους οποίους μπορεί να διαφωνούμε, να μας απωθούν, ακόμα και να τους σιχαινόμαστε, αλλοιώς δεν είναι δημοκρατία.

Αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό γιατί τα Μνημόνια, οι Δανειακές, η καταστροφή και υποδούλωση της χώρας φέρουν μαζί τους τα σπέρματα της εμφύλιας σύρραξης, στην οποία αφεύκτως, όλο και ταχύτερα πλησιάζουμε, όσο δεν καταφέρνουμε να παράγουμε τις πολιτικές, κοινωνικές, εθνικές δυνάμεις, που χρειαζόμαστε για να δώσουμε τον αγώνα για τη σωτηρία του ελληνικού λαού. 

Η τήρηση, σε αυτές τις συνθήκες, του πνεύματος και του γράμματος του συντάγματος, ο σεβασμός της νομιμότητας και βασικών θεσμών όπως η βουλευτική ασυλία είναι πρωταρχικής σημασίας για τη διατήρηση ενός από τους τελευταίους κώδικες ειρηνικής συνύπαρξης των Ελλήνων.

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ευσταθεί η (ευφυής) νομική κατασκευή του διαρκούς, επ’ άπειρον αυτόφωρου, που εμφάνισαν οι Εισαγγελείς, καμία θεμιτή ανάγκη δεν επέβαλε την παράκαμψη της Βουλής.

Δεν γνωρίζουμε αν ο κ. Πρωθυπουργός ήθελε την ηγεσία της ΧΑ στη φυλακή προτού πάρει το αεροπλάνο για την Ουάσιγκτον ή κάτι άλλο πρυτάνευσε στη σκέψη όσων αποφάσισαν τέτοιο τρόπο δράσης. 

Δεν περιποιεί όμως τιμή στη δημοκρατία, συνιστά αντίθετα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο, η σύλληψη βουλευτών χωρίς να προηγηθεί άρση της ασυλίας. 

Η σύλληψη ηγεσίας κόμματος είναι ακραίο μέτρο, πρέπει να γίνεται με την άδεια της Βουλής, για συγκεκριμένες πράξεις, με πολύ σοβαρά στοιχεία. 

Θα δημιουργήσει μείζονα συνταγματικά προβλήματα και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την ευρωπαϊκή συνταγματική παράδοση.

Δεν επιτρέπεται ομοίως η ποινική δίωξη να χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο απαγόρευσης κόμματος, ούτε να γίνεται κοπτοραπτική νομοθεσίας και συντάγματος για να παραχαραχθεί ουσιαστικά το εκλογικό αποτέλεσμα, να σταματήσει αίφνης η χρηματοδότηση κόμματος ή να αποφευχθούν επαναληπτικές εκλογές όπου το επιβάλλει ο νόμος ή για να παραβιασθεί το πνεύμα και το γράμμα του συντάγματος. 

Είναι απαράδεκτο να απαγορεύεται από τον Πρόεδρο της Βουλής η είσοδος μη συλληφθέντων βουλευτών στα γραφεία τους 

ή να διαγράφει η ΝΔ τον συνήγορο Κασιδιάρη για τις νομικές απόψεις του!

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής έχει βαθιές κοινωνικές ρίζες.

Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί με κατασταλτικά μέτρα, όπως δεν εμποδίστηκε με τέτοια μέτρα η εξάπλωση του κομμουνισμού.

Τέτοιες μέθοδοι δεν θα συμβάλλουν στην καταπολέμηση, αλλά μάλλον στην ενίσχυση της απήχησης της ΧΑ, μεταβάλλοντάς την στην κοινωνική συνείδηση, τουλάχιστον μερικά, από «θύτη» - όπως ήταν την επαύριο της δολοφονίας Φύσσα - σε «θύμα». 

Ελπίζουμε, η υπόθεση αυτή να μη γίνει απαρχή μείζονος ανωμαλίας και περιπετειών από το μνημονιακό καθεστώς, που δεν του αρέσει, ενοχλείται, όταν το αποκαλούν «κατοχική κυβέρνηση», αλλά δεν κάνει παρά ότι το προστάζει η Τρόικα των Πιστωτών (*)

  

Ακόμα και δεχόμενοι ότι στελέχη της Χρυσής Αυγής έχουν εγκληματική δράση, που πρέπει καθεαυτή να διωχθεί παραδειγματικά, η Χρυσή Αυγή δεν παύει να είναι πολιτικό κίνημα, υποστηριζόμενο από εκατοντάδες χιλιάδες ‘Ελληνες, είτε μας αρέσουν, είτε δεν μας αρέσουν οι ιδέες του. 

Η απήχησή της δεν οφείλεται στη δημοτικότητα του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου, γιατί τότε οι οπαδοί της θα την ανακάλυπταν νωρίτερα. 

‘Εχει απήχηση όχι εξαιτίας, αλλά παρά τις ιδέες της. 

Και την έχει γιατί προσφέρει μια απάντηση, λάθος κατά τη γνώμη μας, αλλά απάντηση σε υπαρκτά ζητήματα, όπως 

η άναρχη μετανάστευση και διάρρηξη του πολεοδομικού και κοινωνικού ιστού των μεγάλων αστικών κέντρων, 

η Μνημονιακή Καταστροφή και Υποδούλωση, 

η ανάγκη υπεράσπισης του ελληνικού έθνους από τον πόλεμο που του γίνεται.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο «μικρός φασισμός» του κ. Μιχαλολιάκου δεν μπορεί να καταπολεμηθεί από τους εκπροσώπους του «μεγάλου», των Μνημονίων και του τραπεζικού νέο-ολοκληρωτισμού, εκπρόσωποι άλλωστε του οποίου επεδείκνυαν απόλυτη ανοχή επί χρόνια προς την ΧΑ και αντιμετώπιζαν μέχρι πρόσφατα το ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί της «αν σοβαρευθεί». 

Πότε ακριβώς ανακάλυψαν ότι είναι εγκληματική οργάνωση; 

Πόσο μάλλον που, το Μνημόνιο, μπορεί να μην έχει μαχαιρώματα στην καμπούρα του, 

έχει όμως χιλιάδες αυτοκτονίες, 

χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες νεκρούς εμμέσως, από μη ικανοποιητική περίθαλψη π.χ., 

δύο ή τρεις κατεστραμμένες από την ανεργία γενηές νέων Ελλήνων, 

εκατομμύρια κατεστραμμένες ζωές και, κυρίως, 

τη ματαίωση της προοπτικής μιας χώρας, ενός λαού, ενός έθνους.

  

Η αριστερά θα μπορούσε να γίνει αυτή ο κύριος υποδοχέας των αγανακτισμένων, επαναστατημένων, καταστρεφόμενων κοινωνικών στρωμάτων, 

αν διέθετε αναγνώριζε το πρόβλημα 

και αποκτούσε πολιτική για το μεταναστευτικό (αν είχε τέτοια πολιτική θα κέρδιζε τις εκλογές του 2012), 

αν εμφανιζόταν πιο αξιόπιστο από σήμερα αντιμνημονιακό-αντισυστημικό εργαλείο, 

αν είχε ορθά τοποθετηθεί στο ζήτημα του ‘Εθνους και δεν το απέφευγε. 

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι κομβικό.

 Χωρίς σωστή αντίληψη της σχέσης κοινωνικού-εθνικού, είναι αδύνατο για την ελληνική αριστερά, στις σημερινές συνθήκες, να αποφύγει μεσοπρόθεσμα βαρύτατη πολιτική ήττα, ίσως τη βαρύτερη της ιστορίας της. 

Το εθνικό είναι το κλειδί της ηγεμονίας στην Ελλάδα σήμερα.

Σε μια κρίση τύπου Βαϊμάρης, υπογραμμίσαμε πέρυσι, σε ένα άρθρο μας αμέσως μετά τις εκλογές, η σχετική άνοδος των ποσοστών ενός κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περιορισμένη σημασία, όπως καμία σημασία δεν είχαν οι εκλογικές επιδόσεις Σοσιαλιστών και Κομμουνιστών στη Γερμανία πριν το 1933. 

Μεγαλύτερη σημασία έχει η τελική ικανότητά του να ηγηθεί του πολέμου για τη σωτηρία της χώρας. 

Από την άποψη αυτή, πολύ ορθότερο κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας ενός κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο λόγος της μεταβολής της απήχησής του προς την μεταβολή της απήχησης του άλλου αντισυστημικού πόλου. 

Και τα ποιοτικά ασφαλώς χαρακτηριστικά αυτής της απήχησης, αν πρόκειται δηλαδή μόνο για παθητική εκδήλωση πρόθεσης ψήφου ή «μάχιμη», ενεργό συμμετοχή. 

Το ότι 9-10% των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ του 2012 «μετεγράφησαν» στη Χρυσή Αυγή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί να θεωρηθεί θετικό σημάδι για την αριστερά. 

Η άνοδος της ΧΑ πρέπει, εν μέρει, να θεωρηθεί και καθρέφτης των όποιων λαθών ή αδυναμιών της αριστεράς και να χρησιμεύσει ως σοβαρή προειδοποίηση για την Κουμουνδούρου.

  

Κατά τα άλλα, 

η υπόθεση «Χρυσή Αυγή» ήδη χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους μνημονιακούς και τα Μέσα της διαπλοκής και της διαφθοράς, για να σταματήσει οποιαδήποτε συζήτηση μειζόνων θεμάτων και καταστροφικών εξελίξεων και στην εσωτερική κατάσταση και στην εξωτερική θέση και πολιτική της Ελλάδας. 

Κινδυνεύουμε τώρα, εκτός των άλλων, με τούτα και με κείνα, να στρέψουμε τη συλλογική μας προσοχή στα θέματα της ποινικής δίωξης βουλευτών, όχι στο κοινωνικό ολοκαύτωμα, τη λεηλασία, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας και της Κύπρου και το πως θα τα σταματήσουμε.

  

(*) Τρόικα, ειρήσθω εν παρόδω, που δεν αποτελείται μόνο από τη Γερμανία, όπως θέλουν λίαν επιμόνως να μας πείσουν όσοι επιδιώκουν  να αθωώσουν το ΔΝΤ, τις ΗΠΑ, με τον δεσπόζοντα ρόλο τους στο Ταμείο και τις μεγάλες ξένες τράπεζες όπως η Goldman Sachs, για τη συμμετοχή τους  στην ελληνική τραγωδία. 

Konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα (3.10.2013) με τον τίτλο "Χρυσή Αυγή, Δημοκρατία και Αριστερά"

Mέρες Οργής - Μια μεγάλη ταινία του 1995 και ένα απαράδεκτο ντοκιμαντέρ του 2012

Α. Μια ταινία του 1995 του Βασίλη Μαζωμένου με τίτλο: 

ΜΕΡΕΣ ΟΡΓΗΣ, ΕΝΑ REQUIEM ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Από την ιστοσελίδα Cameras Stylo Online.

http://vimeo.com/17513600

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

Η θέληση του ανθρώπου να ξεπεράσει το γήινο εαυτό του, 

να υψωθεί και να πετάξει μέσα στην αβυσσαλέα αταξία όλων των παρελθόντων

γίνεται το υλικό ενός τερατώδους σε φιλοδοξία σχεδίου για τη δημιουργία μίας Πόλης-Κόσμος.

Το ταξίδι του Δαίδαλου μέσα στο Μύθο και την Ιστορία ταυτίζεται με τη γέννηση, την ακμή και την παρακμή του δυτικού πολιτισμού

και γίνεται η μορφή του έργου, μιας αλληγορίας της θέσης του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στο σύγχρονο χάος του πολιτισμού.

Οι “ΜΕΡΕΣ ΟΡΓΗΣ” επιχειρούν την εισαγωγή μιας νέας μεθόδου .

 Ο κατά συνθήκη όρος “ποιητικό-animation με στοιχεία fixion” ίσως μπορεί να αποδώσει το επιδιωκόμενο.

Κι αυτό γιατί το έργο που ακολουθεί απόλυτα τις μεθόδους του κλασσικού animation.

Η κίνηση, με αυτή τη μέθοδο, δεν χρησιμοποιείται πάντα, αλλά όταν το ίδιο το θέμα την επιβάλει για τη δημιουργία έντασης δραματικού τύπου αλλά και σαν γέφυρα δύο σκηνών μεταξύ τους.

Αυτή η κίνηση μπορεί να είναι το τίναγμα των φτερών του Δαίδαλου, η πτώση ενός αγγέλου, και η συνύπαρξη της κινούμενης με μια στατική εικόνα στο ίδιο πλάνο (επίκαιρα).

Πρόκειται δηλαδή για μία απόπειρα να δούμε συμπυκνωμένες στο έργο σύγχρονες αναζητήσεις στο πεδίο της οπτικοακουστικής γλώσσας χωρίς να υποτάσσεται η ποίηση στην τεχνολογία αλλά το αντίστροφο.

Β. Ένα ντοκιμαντέρ του Εξάντα 

για την "επανάσταση" στη Λιβύη που προβλήθηκε πρόσφατα στη ΝΕΤ

με τίτλο: ΜΕΡΕΣ ΟΡΓΗΣ, βλ. Εδώ

Τι θλιβερό που ο τίτλος μιας ταινίας όπως η προηγούμενη επελέγη ως τίτλος για ένα θλιβερό ντοκιμαντέρ.

Δυστυχώς το ερώτημα που είχαμε θέσει παλιότερα 

γιατί καθ΄όλη τη διάρκεια του πολέμου στη Λιβύη είχε κατέβει από την ιστοσελίδα του Εξάντα το παλιό (2004) ντοκιμαντέρ με τίτλο Λιβύη  

το οποίο θα μπορούσε να είχε αποτελέσει ανάχωμα στην δυτική προπαγάνδα για δήθεν δεινοπαθούντες Λίβυους

απαντήθηκε με τον πιο απογοητευτικό τρόπο.

Όπως σχολιάζεται στην ιστοσελίδα του Εξάντα από τον Aris Georgakis, βλ. Εδώ:

" Το ντοκυμαντέρ παραβλέπει τους στοιχειώδεις κανόνες έρευνας, την χρήση πολλαπλών άμεσων και έμμεσων πηγών και την υποβολή τους σε κανόνες διασταύρωσης και αξιοπιστίας. 

Κατα τη γνώμη μου είναι μια επανάληψη της αντικαθεστωτικής/μιντιακής προπαγάνδας. 

Μερικά σοβαρά ζητήματα:

α) Οι πηγές με τη μορφή οπτικού υλικού και μαρτυριών προέρχονταν μόνο από την πλευρά των αντικαθεστωτικών.  

β)χρήσιμα άμεσα στοιχεία, όπως αυτά των ηχογραφήσεων υψηλόβαθμων αξιωματούχων κτλ ήταν απόντα.  

γ)Αποκρύφτηκε πλήρως η πραγματική ταυτότητα των επαναστατών(μουσουλμανική κοινότητα, φιλελεύθεροι, αλ κάιντα) παρουσιάζοντας τους ως το λαό της Λιβύης!!  

δ)Οικοδομήθηκε μια προσωπικότητα ενός τρελού και παρανοικού δικτατορα, ο οποίος δε διστάζει να εξαφανίσει από το χάρτη μία ολόκληρη πόλη(Βεγγάζη).-πηγή αντικαθεστωτική χωρίς ταυτοποίηση-.  Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στο λόγο του Μ Κανταφι ως παραληρηματικό, όπως ακριβώς δηλάδη χαρακτηριζόταν από τα ελληνικά και δειθνη ΜΜΕ το 2011 που απέκρυπταν ταυτόχρονα τον ίδιο το λόγο 

.ε)Δεν έγινε καμία αναφορά στους υποστηρικτές του συνταγματάρχη και στα πολυπληθή συλλαλητήρια εκατοντάδων χιλιάδων οπαδών της Τζαμαχιρίας στην Τρίπολη, τη Συρτη, τη Σέμπχα,το Μπάνι Ουάλιντ και αλλού κατα τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2011".

_________________________________________________

http://www.youtube.com/watch?v=LmfVs3WaE9Y&feature=related

H δακρύβρεχτη μαρτυρία της 15χρονης στο παραπάνω βίντεο
(που έκανε το γύρο του κόσμου πριν τον πόλεμο των ΗΠΑ στον κόλπο)
ότι είδε Ιρακινούς στρατιώτες να σκοτώνουν
παιδιά σε νοσοκομείο του Κουβέιτ απεδείχθη πλαστή.
Η κοπελιά ήταν η κόρη του πρέσβη του Κουβέιτ στις ΗΠΑ
ο οποίος καθόταν παραδίπλα παριστάνοντας τον

έκπληκτο ακροατή της άγνωστής του μικρής

Eπιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ είχε συντάξει έκθεση που εκθείαζε την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιβύη και επρόκειτο να υπερψηφιστεί. Η υπερψήφισή της αναβλήθηκε λίγες μέρες πριν την "επανάσταση". Την έκθεση μπορεί να την δει κανείς Εδώ

Σε άρθρο των New York Times με τίτλο: "Η Υψηλή επίδοση της Λιβύης στα ανθρώπινα δικαιώματα", βλ. Εδώ, στο οποίο σχολιάζεται η έκθεση του ΟΗΕ επισημαίνονται και οι θετικές αντιδράσεις πολλών χωρών ανάμεσα σε αυτές και του Κατάρ, του σημερινού εισβολέα της Λιβύης.
Όπως αναφέρεται:

"το Κατάρ επαίνεσε  το νομικό πλαίσιο της χώρας για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και τον ποινικό της κώδικα που τα εγγυάται"

Ενδεικτικό είναι επίσης και το γεγονός ότι η Λιβύη ήταν από τις χώρες με το μικρότερο ποσοστό φυλακισμένων σε αντίθεση με τον εισβολέα της, τις ΗΠΑ, οι οποίες:
- είναι πρώτες στη λίστα, με έξι φορές μεγαλύτερο ποσοστό φυλακισμένων από τον μέσο όρο του κόσμου, βλ. Εδώ
- στις φυλακές τους έχουν συνθήκες Αμπού Γκράιμπ,, βλ. Εδώ
- διατηρούν σχολή εκπαίδευσης βασανιστών στην οποία εκπαιδεύονται οι βασανιστές όλου του κόσμου, βλ. Εδώ

Η πολιτισμική νίκη του φασισμού - Περί αυτοκτονιών και ανόδου της Χρυσής Αυγής

Aπό την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών με τίτλο: Dès la prise du pouvoir, le gouvernement nazi offre auprolétariat allemand sports et tranports’

φίλες κε φίλοι, καλημέρα σας

‘Μόλις πήρε την εξουσία, η ναζιστική κυβέρνηση πρόσφερε στο γερμανικό προλεταριάτο sports και transports’, αθλητισμό και μεταφορές, δηλαδή, αθλητισμό και αυτοκίνητο,  παρατηρεί ο Πολ Βιριλιό στο πιο σημαντικό του βιβλίο (αμετάφραστο στα ελληνικά – γιατί;), Ταχύτητα και Πολιτική (Vitesse et Politique, εκδ. Galilée, 1977, σελ. 33). 

Volkswagen – αυτοκίνητο για το λαό! Wir leben Auto, που λέει σήμερα και η διαφήμιση –ζούμε το αυτοκίνητο! 

Εν τω μεταξύ, κάνα δυο δεκαετίες πριν, στο αμερικάνικο προλεταριάτο είχε αρχίσει να προσφέρει αυτοκίνητο η αυτοκινητοβιομηχανία Ford, η οποία εν ριπή οφθαλμού σταμάτησε την παραγωγή κινητήρων και το έρριξε στην παραγωγή πυροβόλων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μιας και οι κινητήρες και τα πυροβόλα παράγονται με τις ίδιες εργαλειομηχανές

 – τό ίδιο έκανε και η Σιτροέν στη Γαλλία κι άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες σε όλες τις άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. 

(Έχουμε δείξει ότι ο κινητήρας τελειοποιήθηκε από οπλουργούς και σε χώρες με πολεμική βιομηχανία). 

Μεταξύ αυτών των δύο προσφορών, ο ιταλικός φουτουρισμός (Μαρινέτι) είχε υμνήσει τη μηχανή ως μέσο Καθυπόταξης της φύσης, κατά συνέπεια, και των Υποτελών.

Δεν μας επιτρέπεται να μην αναρωτηθούμε: στο ελληνικό προλεταριάτο ποιος πρόσφερε sports and transports;

Θα έλεγα ότι sports πρόσφερε η δικτατορία των συνταγματαρχών και transports (αυτοκίνητο) η κυβέρνηση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος. 

Από οικονομικής έποψης, εάν δούμε τον φασισμό/ναζισμό  ως μια στιγμή της καπιταλιστικής επέκτασης, τότε ο φασισμός/ναζισμός δεν έκανε τίποτα άλλο από το να προωθήσει αποφασιστικά την προϋπάρχουσα καπιταλιστική τάση της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού και του αυτοκινήτου, της μαζικής (προλεταριακής) ενασχόλησης με τον αθλητισμό και χρήσης του αυτοκινήτου. 

Εάν σήμερα κυριαρχεί ο αθλητισμός και το αυτοκίνητο, το οφείλουμε εν πολλοίς στον φασισμό/ναζισμό/δικτατορία.

Ας ρίξουμε μια ματιά τριγύρω μας κι ας αναρωτηθούμε: τι άλλο οφείλουμε εν πολλοίς στον φασισμό/ναζισμό;

Μήπως τα μαζικά μέσα ενημέρωσης;

Μήπως τις διακοπές και τον τουρισμό;

Μήπως τη λατρεία της φύσης και τον γυμνισμό; Μήπως την υποχρεωτική εκπαίδευση;

Μήπως τα χημικά στα τρόφιμα;

Μήπως τα χημικά στα καλλυντικά;

Τη λατρεία της νεότητας;

Το πρότυπο του γυναικείου και ανδρικού κορμιού;

Μήπως το μιλιτέρ μοντελάκι στον ρουχισμό;

Ο φασισμός/ναζισμός ηττήθηκε πολιτικά, νίκησε όμως πολιτισμικά και ιδεολογικά και άφησε ανεξίτηλα τα αποτυπώματά του, άφησε βαριά κληρονομιά.

Διαχύθηκε στην κοινωνία, με τη μορφή θεσμών, πρακτικών, προϊόντων, αντιλήψεων, χειρονομιών, και διαχύθηκε τόσο πολύ που έγινε αυτονόητος, δηλαδή αόρατος, κατά συνέπεια, ανέγγιχτος, ιερός, άγιος.

Όποιος και όποια στρέφει τα βέλη της κριτικής σκέψης κατά του αθλητισμού και του αυτοκινήτου, για να περιοριστώ σε αυτά, αντιμετωπίζεται με καχυποψία – περιορίζομαι σε αυτόν τον πολύ επιεική χαρακτηρισμό.

Πρωταγωνίστρια της διέγερσης αυτής της καχυποψίας η ιστορική Αριστερά, από τους σταλινικούς μέχρι τους αναρχικούς.

Τι θα σου πει ένας αριστερός; Θα σου πει ότι δεν κάνει να στρέφεσαι κατά του αυτοκινήτου και του αθλητισμού, του (ανδρικού) ποδοσφαίρου ας πούμε, διότι με αυτόν τον τρόπο δεν μπορείς να επηρεάσεις την εργατική τάξη που λατρεύει το αυτοκίνητο και τον αθλητισμό, που πάει με το αυτοκίνητο στην καφετέρια να πιει το φραπέ της με δυο αθλητικές  εφημερίδες υπό μάλης. Αποτέλεσμα: 8% το ΚΚΕ, 7% η Χρυσή Αυγή.

Στις 17 Ιουνίου, η Χρυσή Αυγή θα πατάει γκάζι και το ΚΚΕ θα αναπνέει τη σκόνης της.

Όλα αυτά που έγραψα μέχρι στιγμής, κι αυτά που θα γράψω σε λίγο αφού πρώτα πιω ένα καφεδάκι και καπινίσω ένα τσιγαράκι,  είναι ένας πρόλογος για το τι θα γράψω τις επόμενες μέρες.

Θα γράψω για τον φασισμό/ναζισμό, με αφορμή τη πολύ δικαιολογημένη διάχυτη ανησυχία για την μαζικοποίηση της ακροδεξιάς και του φασισμού/ναζισμού.

Θα επιχειρήσω να δώσω κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν.

Γιατί οι υποτελείς γοητεύονται και στρέφονται στον φασισμό/ναζισμό;

Πως θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο;

1. Γιατί η Αριστερά δεν είδε τη φασιστική κληρονομιά, γιατί δεν είδε τον διάχυτο φασισμό;

Δεν τον είδε ή τον είδε και το βούλωσε;

Το αυτοκίνητο δεν είναι ένα μέσο καταστροφής της κοινοχρησίας και της κοινοκτησίας του δρόμου, δεν είναι ένα μέσο εξόντωσης;

Ασφαλώς δεν είναι επιδιωκόμενη εξόντωση αλλά προκύπτουσα.

Από τη στιγμή όμως που διαιωνίζεται και ενισχύεται συνειδητά και προγραμματισμένα, δεν είναι και επιδιωκόμενη;

Προσφέροντας οι ναζί στο γερμανικό προλεταριάτο volkswagen, δεν πρόσφεραν ένα μέσο καταστροφής και εξόντωσης;  

Δεν πρέπει να λέμε τέτοια πράγματα γιατί θα αποκοπούμε από τις μάζες! – τα ψοφίμια της Αριστεράς το λένε. 

Η μαζικοποίηση του φασισμού είναι λοιπόν αποτέλεσμα της αδιαφορίας μας για τον διάχυτο και πολύμορφο φασισμό/ναζισμό;

Ναι, ασφαλώς όμως δεν είναι η μόνη και η κύρια αιτία! 

Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να προσεγγίσουμε και να εξετάσουμε το αυτοκίνητο, τον αθλητισμό, το ποδόσφαιρο, το γαμήσι, τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, τα καλλυντικά κτλ., κτλ. ως τον φασισμό/ναζισμό του παρόντος;

2. Η μαζικοποίηση του φασισμού/ναζισμού είναι το αποτέλεσμα της αδυναμίας μας, της ανεπάρκειάς μας να ανοίξουμε τις Πύλες του Ονείρου, της Ουτοπίας δηλαδή, είναι αποτέλεσμα της ανεπάρκειας της επαναστατικής Πολιτικής.

Αυτό ισχυρίζονται (κάποιοι) αντιεξουσιαστές, αναρχικοί, οι της αυτονομίας, οι του εναλλακτισμού, οι ουτοπιστές.

Αν θέλετε να διαβάσετε την επιχειρηματολογία τους κάντε τον κόπο να διαβάσετε το κείμενο Οι Πύλες του Ονείρου στην ιστοσελίδα Επανάσταση κ΄ Κουλτούρα.

 Η Ουτοπία θα μας σώσει από την Πανούκλα του φασισμού/ναζισμού, διατείνεται  ο συντάκτης του κειμένου και παραθέτει τη γνώμη του του Ερνστ Μπλοχ:

ηττηθήκαμε από τον εθνικοσοσιαλισμό διότι αφήσαμε ανοιχτές της Πύλες του Ονείρου.

Και παραθέτει την άποψη του Σαούλ Νιούμαν:

Η αντίσταση στις ακροδεξιές δυνάμεις μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνο εάν φαίνεται εφικτή μια γνήσια πολιτική εναλλακτική λύση.

Μόνο αυτό;

Υποστηρίζω ότι αυτή η λύση δεν είναι απλά ανεπαρκής, είναι ανεπαρκέστατη. Α-νε-πα-ρκέ-στα-τη!

Να γιατί.

3. Η παραπάνω άποψη δέχεται ότι ο άεργος εργάτης, ο απελισμένος αυταπασχολούμενος, ο απεγνωσμένος μικροαστός στρέφεται στον φασισμό/ναζισμό διότι δεν σκέφτεται υγιώς, αυτό το υγιώς είναι του συντάκτη του άρθρου που σας παρέπεμψα.

Άλλωστε, η σχέση της Πολιτικής με τη Σκέψη είναι δεδομένη. 

Και η σχέση της Πολιτικής με το Παράλογο;  

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο Γκέμπελς στο βιβλίο του Kampf um Berlin ισχυρίζεται ότι επειδή

πρώτα νιώθουμε και μετά σκεφτόμαστε 

η προπαγάνδα θα πρέπει να προσανατολίζεται προς τα αυτιά και το μάτι κι όχι  προς τον εγκέφαλο: συνθήματα και εικόνες, όχι προκηρύξεις!

Λοιπόν, ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου που βγάζει μόνο τα έξοδα του μαγαζιού του, το οποίο λίγους μήνες πριν συντηρούσε την οικογένειά του, τώρα είναι αγχωμένος και μου λέει, Θανάση, εάν το κλείσω, τι θα κάνω με αυτή την ανεργία;

Τι να του πω; Να πάει να γραφτεί στο ΚΚΕ ή σε κάνα αυτοδιαχειριζόμενο εναλλακτικό στέκι; Τι θα το κάνει αυτό το άγχος του, αυτή την ψυχική ανασφάλεια;

Δεν πρέπει να το βγάλει, να ξεσπάσει;

Η σκέψη τον μάρανε!

Όταν σου έρχεται να χέσεις δεν σκέφτεσαι πως λειτουργεί το πεπτικό σύστημα!

Πρώτα νιώθουμε και μετά σκεφτόμαστε.

Κι όταν αγχωνόμαστε, δεν σκεφτόμαστε.

Κι όταν αγχωνόμαστε, θα ξεσπάσουμε, θα βγάλουμε το άγχος μας τώρα, όσο γίνεται πιο γρήγορα, επείγει!

Μόλις προχτές, μάνα και γιός, άνεργος, αυτοκτόνησαν.

Άλλος αυτοκτονεί κι άλλος πάει στη Χρυση Αυγή!

Γιατί ο ένας  αυτοκτονεί κι ο άλλος θέλει να σκοτώσει λαθρομετανάστες στην Πάτρα ή οπουδήποτε άλλού;

Θα μου πείτε:

εάν υπήρχε ένα δίκτυο αλληλεγγύης της Αριστεράς, κανένας άνεργος ή αυταπασχολούμενος ή μικροαστός δεν θα αγχωνόταν, δεν θα τον άγγιζε η ψυχολογική ανασφάλεια.

Ναι, και η γιαγιά μου εάν είχε αρχίδια, θα ήταν παππούς.

Μιλάμε για ψυχολογική ανασφάλεια των ανέργων εργατών, των αυταπασχολούμενων, των μικροαστών που ονειρεύονται να μεγαλώσουν τη στιγμή που μικραίνουν κι άλλο! Αυτή η ψυχολογική ανασφάλεια είναι η πηγή του πολιτικού Παράλογου: ο ανασφαλής μικροαστός, και όχι μόνο, δεν έχει χρόνο να σκεφτεί και δε μπορεί να σκεφτεί.

Είναι αργά, πολύ αργά.

Θα σκεφτεί βέβαια κάποια στιγμή – μόνο όταν θα φάει τα σκατά του.

Πρώτα θα θυσιάσει και θα θυσιαστεί και μετά θα σκεφτεί – εάν επιβιώσει. 

Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα σκεφτεί!

4. Τα οποία σκατά είναι δύο ειδών: ο ηρωισμός και ο ποιμενισμός.

Προχτές έγραψα ότι ο κακός μας δαίμονας, η κατάρα μας είναι ο ηρωισμός.

Ο οποίος διαιωνίζεται διαρκώς παραλλασσόμενος:

ο ποιμενικός έγινε πολιτικός, εννοώ την αρχαιοελληνική δημοκρατία,

έγινε χριστιανικός (ο άγιος είναι ήρωας),

έγινε επαναστατικός: ο αναρχικός με τη βόμβα και το περίστροφο, ο αντάρτης των πόλεων,

έγινε σταλινικός – πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα, πρώτοι στη δουλειά. πρώτοι στις θυσίες.

Ο αυταπασχολούμενος είναι ήρωας, όπως και ο μικροαστός.

Ήρωας θέλει να γίνει και ο εργάτης και τα παιδιά του εργάτη, η κόρη του εργάτη που ντύνεται και βάφεται όπως η Μπάρμπι ή η Δέσποινα Βανδή, γυναίκα ήρωα ποδοσφαιριστή.

Μίμηση του Κυρίου!

Νομίζετε ότι είναι εύκολο να πάψουν οι Υποτελείς να μιμούνται τον Κύριο και να είναι ήρωες.

Και τι παθαίνουν όταν θέλουν να τον μιμηθούν, όταν θέλουν να είναι ήρωες αλλά δεν μπορούν;

Παθαίνουν ψυχολογικό τραλαλά.

5. Θα πρέπει να δούμε τον φασισμό/ναζισμό ως έναν παροξυσμό του ποιμενικού στοιχείου που ενυπάρχει στον καπιταλισμό και τον δυτικό πολιτισμό.

Τι είναι ο ποιμενισμός;

Είναι η επίλυση των προβλημάτων μέσω της εκδίωξης και της  εξόντωσης.

Τι είναι ο ναζισμός;

Η επίλυση των προβλημάτων μέσω της εκδίωξης και της εξόντωσης!

Τι είναι η εκδίωξη;

Συμβολικός φόνος.

Εάν ο συμβολικός φόνος δεν τελεστεί, θα περάσουμε στον πραγματικό φόνο.

Εάν τελεστεί, θα μας ανοίξει η όρεξη του  ασυνειδήτου. Να και η ψυχανάλυση και η κοινωνική ψυχολογία.

Χρωστάμε χάρη και ευγνωμοσύνη στην Αριστερά και στην κριτική σκέψη για την πληθώρα των μελετών σχετικά με τον ποιμενισμό, τον ποιμενικό τρόπο σκέψης, τις επιβιώσεις του στον καπιταλισμό, στην άποψή της ότι ο δουλοκτητικός, φεουδαρχικός και καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι παραλλαγές του ποιμενισμού.

Ότι ο καπιταλιστής, και ο μικροαστός ασφαλώς,  είναι ήρωας ποιμένας, ότι το μόνο φιλοσοφικό σύστημα που εφαρμόστηκε είναι αυτό του Πλάτωνα .

Εάν η βιοπολιτική είναι ποιμενισμός, (πλατωνισμός), η βιοπολιτική δεν είναι και φασισμός/ναζισμός του παρόντος;

Διότι η μέριμνα για τη ζωή είναι και μέριμνα για τον θάνατο – τώρα θα αρχίσουμε να το αντιλαμβανόμαστε.

Τώρα με την εκδίωξη και την εξόντωση των ανέργων εργατών -  αρχής γενομένης των ‘λαθρομεταναστών’.

Ουγκ!


Βλ. και
- Ψυχοθεραπεία και επανάσταση
-  Μια μορφή κλήσης σε ανθρώπους τοποθετημένη πάνω σε αυτοκίνητα
- Μνημόνιο - Πράξεις αυτοχειρίας 
-