του Γιώργου Μπαζίνα
.............Απόσπασμα από άρθρο του με τίτλο Η βία του φιλήσυχου πολίτη στο περιοδικό Γαλέρα
Στο διήγηµα "Αυτοί που φεύγουν από την Όµελας" της Λε Γκεν, η Όµελας είναι η πόλη της ουτοπίας, η χώρα της ευδαιµονίας, της διαρκούς γιορτής και χαράς, του γέλιου και της ξεγνοιασιάς.
Στο πρώτο µέρος η συγγραφέας περιγράφει ακριβώς αυτή τη χαρά της ατέλειωτης γιορτής. Για ν’ ακολουθήσει και να τελειώσει µε αυτό το απόσπασµα:
Στο υπόγειο, κάτω από ένα από τα όµορφα δηµόσια κτίρια της Όµελας, ή ίσως στο κελάρι ενός από τα ευρύχωρα ιδιωτικά σπίτια της, υπάρχει ένα δωµάτιο.
Έχει µια κλειδωµένη πόρτα και δεν υπάρχει παράθυρο. Λίγο φως σταλάζει σκονισµένο από τις χαραµάδες στις σανίδες, κι έρχεται από δεύτερο χέρι από ένα αραχνιασµένο παράθυρο κάπου στην άλλη άκρη του κελαριού.
Σε µια γωνιά του µικρού δωµατίου είναι µερικές σφουγγαρίστρες µε σκληρές, µπλεγµένες, δύσοσµες ίνες, πλάι σε ένα σκουριασµένο κουβά. Το πάτωµα είναι χωµάτινο, λίγο υγρό στην αφή, όπως είναι συνήθως το χώµα στα κελάρια.
Το δωµάτιο έχει µήκος περίπου τρία βήµατα και πλάτος δύο: δεν είναι παρά ένα ντουλάπι για σκούπες ή ένα δωµάτιο εργαλείων που έχει πέσει σε αχρηστία.
Στο δωµάτιο κάθεται ένα παιδί.
Μπορεί να είναι αγόρι, µπορεί να είναι κορίτσι.
Δείχνει έξι, αλλά στην πραγµατικότητα είναι δέκα χρονών.
Είναι λωλό. Ίσως να γεννήθηκε καθυστερηµένο, ή ίσως να έγινε έτσι από φόβο, ασιτία και αµέλεια.
Σκαλίζει τη µύτη του και µερικές φορές ψαχουλεύει τυχαία τα δάχτυλα των ποδιών του ή τα γεννητικά όργανά του, καθώς κάθεται καµπουριασµένο στη γωνία όσο πιο µακριά γίνεται από τον κουβά και τις δύο σφουγγαρίστρες.
Φοβάται τις σφουγγαρίστρες. Τις βρίσκει φρικτές. Κλείνει τα µάτια, αλλά ξέρει ότι οι σφουγγαρίστρες ακόµη στέκονται εκεί· και η πόρτα είναι κλειδωµένη· και δεν πρόκειται να έρθει κανείς.
Η πόρτα είναι πάντα κλειδωµένη· και κανείς ποτέ δεν έρχεται, µόνο που µερικές φορές –το παιδί δεν κατανοεί τον χρόνο, τα διαστήµατα του χρόνου– µερικές φορές η πόρτα τρίζει φρικτά και εµφανίζεται ένα άτοµο ή µερικοί άνθρωποι.
Ένας απ’ αυτούς ίσως µπει µέσα και κλωτσήσει το παιδί για να το κάνει να σηκωθεί.
Οι άλλοι δεν πλησιάζουν ποτέ, αλλά το κοιτάζουν µε τροµαγµένα, αηδιασµένα βλέµµατα.
Γεµίζει βιαστικά τη γαβάθα του φαγητού και την κανάτα του νερού, η πόρτα κλείνει, τα βλέµµατα χάνονται.
Οι άνθρωποι στην πόρτα ποτέ δεν λένε τίποτα, αλλά το παιδί, που δεν ζούσε πάντα στο δωµάτιο των εργαλείων, και που µπορεί να θυµηθεί τη λιακάδα και τη φωνή της µητέρας του, µερικές φορές µιλάει.
«Θα είµαι καλό παιδί», λέει. «Παρακαλώ αφήστε µε έξω. Θα είµαι καλό παιδί!».
Ποτέ δεν του απαντούν.
Το παιδί κάποτε ούρλιαζε για βοήθεια µέσα στη νύχτα, και έκλαιγε πολύ, αλλά τώρα απλώς κάνει κάτι σαν κλαψούρισµα, «ε-αα, ε-αα», και µιλάει όλο και πιο σπάνια.
Είναι τόσο αδύνατο που τα πόδια του δεν έχουν αστραγάλους· η κοιλιά του εξέχει· τρέφεται µε µισή γαβάθα καλαµποκάλευρο και λίπος κάθε µέρα.
Είναι γυµνό. Ο πισινός του και οι µηροί του είναι µια µάζα από πυώδεις πληγές, καθώς κάθεται συνεχώς πάνω στα περιττώµατά του.
Όλοι ξέρουν ότι το παιδί είναι εκεί, όλοι οι άνθρωποι της Όµελας.
Μερικοί έχουν έρθει για να το δουν, άλλοι αρκούνται απλώς να ξέρουν ότι είναι εκεί.
Όλοι ξέρουν ότι πρέπει να είναι εκεί.
Μερικοί καταλαβαίνουν το γιατί, και µερικοί όχι, όλοι όµως καταλαβαίνουν ότι η ευτυχία τους, η οµορφιά της πόλης τους, η τρυφερότητα της κάθε φιλίας τους, η υγεία των παιδιών τους, η σοφία των στοχαστών τους, η δεξιοτεχνία των µαστόρων τους, ακόµη και η αφθονία της συγκοµιδής τους και ο καλός καιρός των ουρανών τους, βασίζονται αποκλειστικά και µόνο στη φρικαλέα δυστυχία αυτού του παιδιού.
Αυτό συνήθως το εξηγούν στα παιδιά όταν είναι µεταξύ οκτώ και δώδεκα χρονών, όποτε δείχνουν ικανά να το καταλάβουν· και οι περισσότεροι απ’ αυτούς που έρχονται να δουν το παιδί είναι νεαροί, αν και συχνά κάποιοι ενήλικες έρχονται ή ξανάρχονται για να δουν το παιδί.
Όσο κι αν τους έχει εξηγηθεί το ζήτηµα, αυτοί οι νεαροί θεατές πάντα σοκάρονται και αρρωσταίνουν µε το θέαµα.
Νιώθουν αηδία, κάτι το οποίο θεωρούσαν ανάξιο γι’ αυτούς.
Νιώθουν θυµό, οργή, ανηµποριά, παρά τις εξηγήσεις.
Θα ήθελαν να κάνουν κάτι για το παιδί.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να µπορούν να κάνουν.
Αν το παιδί το έβγαζαν από κείνο το βροµερό µέρος στη λιακάδα, αν το καθάριζαν και το τάιζαν και το παρηγορούσαν, αυτό πράγµατι θα ήταν καλό·
αλλά αν αυτό γινόταν, την ίδια µέρα και ώρα η ευµάρεια και η οµορφιά και η χαρά της Όµελας θα µαραίνονταν και θα έσβηναν.
Αυτοί είναι οι όροι.
Η ανταλλαγή όλων των καλών και των αγαθών κάθε ζωής στην Όµελας γι’ αυτή τη µοναδική, µικρή βελτίωση: να πετάξουν την ευτυχία χιλιάδων για την πιθανότητα της ευτυχίας ενός: αυτό πράγµατι θα έφερνε την ενοχή µέσα στα τείχη.
Οι όροι είναι ρητοί και απόλυτοι·
το παιδί δεν πρέπει ούτε καν µια ευγενική λέξη να ακούσει.
Συχνά οι νεαροί γυρνάνε στα σπίτια τους κλαίγοντας, ή µε αδάκρυτη οργή, όταν έχουν δει το παιδί και έχουν αντιµετωπίσει αυτό το τροµερό παράδοξο.
Μπορεί να το συλλογίζονται µελαγχολικά επί βδοµάδες ή χρόνια.
Αλλά καθώς περνάει ο καιρός αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι ακόµη κι αν το παιδί ελευθερωνόταν δεν θα κέρδιζε τίποτα από την ελευθερία του: λίγη αόριστη ευχαρίστηση από τη ζέστη και το φαγητό, αναµφίβολα, µα τίποτα παραπάνω.
Είναι υπερβολικά παρηκµασµένο και καθυστερηµένο για να γνωρίσει πραγµατική χαρά. Φοβάται τόσον καιρό, που δεν θα γλιτώσει ποτέ από το φόβο.
Οι συνήθειές του είναι τόσο άξεστες, που δεν θα ανταποκριθεί σε ανθρώπινη µεταχείριση.
Και πραγµατικά, µετά από τόσον καιρό µάλλον θα νιώθει δυστυχία δίχως τοίχους γύρω του να το προστατεύουν, δίχως το σκοτάδι για τα µάτια του, δίχως τα περιττώµατά του για να κάθεται.
Τα δάκρυά τους για την πικρή αδικία στεγνώνουν όταν αρχίζουν να συλλαµβάνουν την τροµερή δικαιοσύνη της πραγµατικότητας και να την αποδέχονται.
Κι όµως τα δάκρυά τους και ο θυµός τους, η δοκιµασία της ευσπλαχνίας τους και η αποδοχή της ανηµποριάς τους, είναι ίσως η πραγµατική πηγή του θάµβους των ζωών τους.
Η ευτυχία τους δεν είναι χλιαρή κι ανεύθυνη.
Ξέρουν ότι κι αυτοί, σαν το παιδί, δεν είναι ελεύθεροι.
Γνωρίζουν τη συµπόνια.
Η ύπαρξη του παιδιού, και η δική τους γνώση της ύπαρξής του, είναι αυτό που καθιστά δυνατές την αριστοτεχνικότητα της αρχιτεκτονικής τους, το πάθος της µουσικής τους, την εµβρίθεια της επιστήµης τους.
Εξαιτίας αυτού του παιδιού είναι τόσο καλοί µε τα παιδιά.
Ξέρουν ότι αν το τυραννισµένο δεν ήταν εκεί να µυξοκλαίει στο σκοτάδι, το άλλο, το παιδί που έπαιζε φλογέρα, δεν θα έβγαζε µουσική χαράς καθώς οι νεαροί καβαλάρηδες παρατάσσονταν µε την οµορφιά τους για τον αγώνα στη λιακάδα του πρώτου πρωινού του καλοκαιριού.
Τους πιστεύεις τώρα;
Δεν είναι πιο πειστικοί;
Αλλά υπάρχει κάτι ακόµα να ειπωθεί, και είναι απίστευτο.
Μερικές φορές ένα από τα έφηβα αγόρια ή κορίτσια που πηγαίνουν να δουν το παιδί δεν επιστρέφει σπίτι του για να κλάψει ή να οργιστεί, και µάλιστα δεν επιστρέφει καν στο σπίτι του.
Μερικές φορές επίσης κάποιος άντρας ή κάποια γυναίκα, πολύ µεγαλύτεροι, µένουν σιωπηλοί για µια δυο µέρες, και µετά εγκαταλείπουν το σπίτι τους.
Αυτοί οι άνθρωποι βγαίνουν στο δρόµο, και περπατούν στον δρόµο µόνοι τους.
Συνεχίζουν να περπατούν, και περπατώντας βγαίνουν από την πόλη της Όµελας, περνώντας από τις πανέµορφες πύλες.
Παίρνουν το δρόµο τους διασχίζοντας τους αγρούς της Όµελας.
Καθένας πάει µόνος του, παλικάρι ή κοπέλα, άντρας ή γυναίκα.
Πέφτει η νύχτα· ο ταξιδιώτης πρέπει να περάσει από δρόµους χωριών, ανάµεσα σε σπίτια µε παράθυρα που φέγγουν κίτρινα, και πάλι µετά στο σκοτάδι των χωραφιών.
Καθένας µόνος του, τραβάει δυτικά ή βόρεια, κατά τα βουνά. Συνεχίζουν.
Αφήνουν την Όµελας, χώνονται στο σκοτάδι, και δεν επιστρέφουν.
Το µέρος προς το οποίο πάνε είναι ένα µέρος ακόµα πιο αφάνταστο για τους περισσότερους από µας απ’ ό,τι η πόλη της ευτυχίας.
Δεν µπορώ να το περιγράψω καθόλου. Πιθανόν να µην υπάρχει.
Αλλά δείχνουν να ξέρουν πού πηγαίνουν αυτοί που φεύγουν από την Όµελας.
25.12.09
24.12.09
17.12.09
Ικμπάλ Μασίχ - Υπάρχουν Ακόμη Ελεύθεροι Άνθρωποι
............................................Από το patrasblogs.gr με τίτλο: Ικμπάλ Μασίχ, ένας μικρός ήρωας
Ο Ικμπάλ Μασίχ, γεννήθηκε στο Πακιστάν το 1982.
Ο Ικμπάλ Μασίχ, γεννήθηκε στο Πακιστάν το 1982.
Στην ηλικία των τεσσάρων, πουλήθηκε από την οικογένειά του σαν σκλάβος σε ένα ταπητουργείο για ένα δάνειο μόλις 16 δολαρίων.
Για έξι χρόνια ήταν αναγκασμένος να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, αλυσοδεμένος στο ίδιο σημείο, να φτιάχνει χαλιά, με λιγοστό φαγητό και νερό, με συνεχείς τιμωρίες και εγκλεισμούς σε ένα σκοτεινό υπόγειο γεμάτο υγρασία, διάφορα ερπετά και έντομα και ελάχιστο οξυγόνο.
Στην ηλικία των 10 ο Ικμπάλ το έσκασε από το ταπητουργείο και κατήγγειλε το αφεντικό του στην αστυνομία, η οποία όμως δωροδοκήθηκε και τον επέστρεψε πάλι πίσω.
Μετά από μερικούς μήνες το ξανάσκασε και κατέφυγε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας.
Τους επόμενους μήνες κατήγγειλε ανοιχτά σε τοπικές ομιλίες του τους εκμεταλλευτές εργοδότες οι οποίοι πλούταιναν με την εργασία παιδιών που ζούσαν στη σκλαβιά.
Ο Ικμπάλ με μεγάλο πάθος και τη βοήθεια οργανώσεων και ακτιβιστών, μέσα σε ένα χρόνο, τρυπώνοντας κρυφά σε παράνομα ταπητουργεία και βγάζοντας φωτογραφίες των παιδιών που εργάζονταν σε αυτά, κατάφερε να βοηθήσει πάνω από 3.000 παιδιά να ξεφύγουν από τη σκλαβιά και την εξαθλίωση.
Το 1992 ο συνολικός αριθμός των παιδιών-σκλάβων στο Πακιστάν υπολογιζόταν στα 7.000.000.
Το 1994 βραβεύτηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και ξεκίνησε μια παγκόσμια περιοδεία με ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας και επισκέψεις σε σχολεία.
Ο μικρός χαμογελαστός πρώην σκλάβος γίνεται γρήγορα ένα παγκόσμιο σύμβολο.
Λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στο χωριό του στο Πακιστάν για να γιορτάσει μαζί με την οικογένειά του, που ήταν ορθόδοξη, το Πάσχα.
Ο Ικμπάλ Μασί δολοφονήθηκε την ημέρα του Πάσχα του 1995, στη Μουρίτκε, ένα χωριό στο Πακιστάν, από την "Μαφία των Χαλιών".
Ήταν περίπου 13 χρονών.
Οι εντολείς και οι εκτελεστές της δολοφονίας του δε συνελήφθησαν ποτέ.
Τρεις μέρες, μετά εκατοντάδες παιδιά διαδήλωσαν στους δρόμους της Ινδίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του.
Οι μικροί διαδηλωτές ήταν στην πλειοψηφία τους ρακένδυτα παιδιά, εκ των οποίων αρκετά νήπια, καθώς επίσης και ανήλικοι που απελευθερώθηκαν από την καταναγκαστική εργασία μετά από κινητοποιήσεις μελών κοινωνικών οργανώσεων.
Την ιστορία του Ικμπάλ «Ικμπάλ, ένα παιδί ενάντια στην παιδική εργασία» μπορεί να βρει κανείς στο βιβλίο του Φραντσέσκο Ντ' Αντάμο, εκδόσεις Πατάκη.
ΠΗΓΗ:
8.12.09
Χριματιστήριο Τροφίμων και Θάνατοι από Πείνα - Η Απίστευτη Απανθρωπιά
..........................................................Από exandas.ert.gr/ με τίτλο: «Πεθαίνοντας στην αφθονία»
Ποιές μπορεί να είναι οι συνέπειες όταν ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο αγαθό στο παγκόσμιο χρηματιστηριακό καζίνο;
Την άνοιξη του 2008, σχεδόν ταυτόχρονα, σε 33 χώρες σε όλο τον κόσμο, ξέσπασαν πρωτόγνωρες διαδηλώσεις, με ένα κοινό αίτημα.
Άνθρωποι στα όρια της απόγνωσης κατέλαβαν τους δρόμους, σε κάποιες περιπτώσεις και τα όπλα, προκειμένου να διεκδικήσουν το όπως φαίνεται όχι αυτονόητο δικαίωμά τους, να έχουν πρόσβαση στο φαγητό.
Τη δυνατότητά τους αυτή δεν τους τη στέρησε κανένας δικτάτορας, ούτε προέκυψε από πραγματική έλλειψη αποθεμάτων τροφίμων.
Οι ειδικοί μιλούν για μια «τέλεια θύελλα», στο πλαίσιο της λειτουργίας της αγοράς, η οποία είχε ως συνέπεια τη ραγδαία αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Μέσα σε ένα χρόνο, ως τον Μάρτιο του 2008, η τιμή του καλαμποκιού είχε ανέβει κατά 31%, του ρυζιού κατά 74% και του σιταριού κατά 130%!
Τα τρόφιμα βρίσκονταν σε πληθώρα στα ράφια των μαγαζιών, αλλά οι άνθρωποι δεν είχαν τα χρήματα για να τα αγοράσουν.
Το πρόβλημα ένιωσαν κατά πρώτο λόγο οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου, αλλά και οι κάτοικοι στις μεγαλουπόλεις της Δύσης.
«Κάποιοι άνθρωποι και κάποια ταλαιπωρημένα από τη φτώχεια έθνη βρέθηκαν σε μια πολύ άβολη κατάσταση; Ναι, όντως βρέθηκαν! Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της αγοράς», παραδέχεται ο Ντένις Γκάρτμαν, ένας διεθνούς φήμης γκουρού της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, που με τις προβλέψεις του συχνά κατευθύνει τις τάσεις της αγοράς.
Το μεγαλύτερο χρηματιστήριο τροφίμων στον κόσμο βρίσκεται στο Σικάγο.
Εκεί καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό η τιμή του φαγητού που βάζουμε κάθε μέρα στο τραπέζι μας.
Το χρηματιστήριο του Σικάγο γνώρισε πρόσφατα πρωτόγνωρη εισροή κεφαλαίων, καθώς μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στράφηκαν σε αυτό προκειμένου να αντισταθμίσουν τις απώλειές τους μετά την «κρίση των στεγαστικών δανείων» και να αυξήσουν και πάλι τα κέρδη τους.
Αυτή τη φορά κερδοσκόπησαν πάνω στη δυνατότητα των ανθρώπων να εξασφαλίσουν με αξιοπρέπεια την καθημερινή τους τροφή .
Ως αποτέλεσμα της ραγδαίας αύξησης της τιμής των τροφίμων που ακολούθησε, 75 εκατομμύρια άνθρωποι προστέθηκαν μέσα στο 2007 σε όσους βρίσκονταν ήδη αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας παγκοσμίως.
Έτσι, ο μαστιζόμενος από την πείνα πληθυσμός της γης προσέγγισε πια σε σύνολο το ένα δισεκατομμύριο. Αναλογιστείτε, ένα παιδί πεθαίνει σήμερα από την πείνα κάθε 30 δευτερόλεπτα.
Η Ινδία, με περίπου 700 εκατ. ανθρώπους να ασχολούνται με τη γεωργία, είναι η πατρίδα του μεγαλύτερου σώματος μικροκαλλιεργητών στον κόσμο.
Δεύτερη μετά την Κίνα σε παραγωγή ρυζιού και σιταριού, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς τροφής.
Κι όμως, είναι ταυτόχρονα η πατρίδα και των περισσότερων υποσιτισμένων ανθρώπων, ξεπερνώντας πια στην κατάταξη τις χώρες της Αφρικής.
Παράλογο;
Πάντως επιβεβαιώνει το ποσοστό που θέλει το 80% των μαστιζόμενων από την πείνα ανθρώπων παγκοσμίως να είναι αγρότες ή εργάτες της γεωργίας.
Στο μικρό χωριό Παρόντα της Ινδίας, η γιαγιά Σαρασβάτι έχει να θρέψει τα 4 εγγόνια της. Δεν γνωρίζει από χρηματιστήρια και κανόνες της αγοράς, ξέρει μόνο πως τα τρόφιμα στο μαγαζάκι του χωριού έχουν ακριβύνει τα τελευταία χρόνια πάρα πολύ.
«Οι φτωχοί έχουν μεγάλο πρόβλημα, έχουμε πολύ άγχος. Η κατάσταση είναι δραματική. Ο φτωχός τι μπορεί να κάνει, να κοιτάξει το στομάχι του, να ξοδέψει τα λεφτά για τις αρρώστιες ή να ταΐσει τα παιδιά του; Είναι μέρες που δεν μπορούμε να χορτάσουμε, πάμε στο κρεβάτι νηστικοί», μας λέει.
Πίσω στο Σικάγο, ο χρηματιστής Βίκτορ Λισπανέσε μας εξηγεί τους κανόνες του παιχνιδιού: «Αυτό δεν είναι κάτι που μπαίνει στο σκεπτικό μου.
Αν είναι λογικό ή όχι, δεν είναι το ζήτημα.
Εγώ κοιτάω πώς αυτό το γεγονός επηρεάζει την αγορά».
.
Ποιές μπορεί να είναι οι συνέπειες όταν ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο αγαθό στο παγκόσμιο χρηματιστηριακό καζίνο;
Την άνοιξη του 2008, σχεδόν ταυτόχρονα, σε 33 χώρες σε όλο τον κόσμο, ξέσπασαν πρωτόγνωρες διαδηλώσεις, με ένα κοινό αίτημα.
Άνθρωποι στα όρια της απόγνωσης κατέλαβαν τους δρόμους, σε κάποιες περιπτώσεις και τα όπλα, προκειμένου να διεκδικήσουν το όπως φαίνεται όχι αυτονόητο δικαίωμά τους, να έχουν πρόσβαση στο φαγητό.
Τη δυνατότητά τους αυτή δεν τους τη στέρησε κανένας δικτάτορας, ούτε προέκυψε από πραγματική έλλειψη αποθεμάτων τροφίμων.
Οι ειδικοί μιλούν για μια «τέλεια θύελλα», στο πλαίσιο της λειτουργίας της αγοράς, η οποία είχε ως συνέπεια τη ραγδαία αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Μέσα σε ένα χρόνο, ως τον Μάρτιο του 2008, η τιμή του καλαμποκιού είχε ανέβει κατά 31%, του ρυζιού κατά 74% και του σιταριού κατά 130%!
Τα τρόφιμα βρίσκονταν σε πληθώρα στα ράφια των μαγαζιών, αλλά οι άνθρωποι δεν είχαν τα χρήματα για να τα αγοράσουν.
Το πρόβλημα ένιωσαν κατά πρώτο λόγο οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου, αλλά και οι κάτοικοι στις μεγαλουπόλεις της Δύσης.
«Κάποιοι άνθρωποι και κάποια ταλαιπωρημένα από τη φτώχεια έθνη βρέθηκαν σε μια πολύ άβολη κατάσταση; Ναι, όντως βρέθηκαν! Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της αγοράς», παραδέχεται ο Ντένις Γκάρτμαν, ένας διεθνούς φήμης γκουρού της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, που με τις προβλέψεις του συχνά κατευθύνει τις τάσεις της αγοράς.
Το μεγαλύτερο χρηματιστήριο τροφίμων στον κόσμο βρίσκεται στο Σικάγο.
Εκεί καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό η τιμή του φαγητού που βάζουμε κάθε μέρα στο τραπέζι μας.
Το χρηματιστήριο του Σικάγο γνώρισε πρόσφατα πρωτόγνωρη εισροή κεφαλαίων, καθώς μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στράφηκαν σε αυτό προκειμένου να αντισταθμίσουν τις απώλειές τους μετά την «κρίση των στεγαστικών δανείων» και να αυξήσουν και πάλι τα κέρδη τους.
Αυτή τη φορά κερδοσκόπησαν πάνω στη δυνατότητα των ανθρώπων να εξασφαλίσουν με αξιοπρέπεια την καθημερινή τους τροφή .
Ως αποτέλεσμα της ραγδαίας αύξησης της τιμής των τροφίμων που ακολούθησε, 75 εκατομμύρια άνθρωποι προστέθηκαν μέσα στο 2007 σε όσους βρίσκονταν ήδη αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας παγκοσμίως.
Έτσι, ο μαστιζόμενος από την πείνα πληθυσμός της γης προσέγγισε πια σε σύνολο το ένα δισεκατομμύριο. Αναλογιστείτε, ένα παιδί πεθαίνει σήμερα από την πείνα κάθε 30 δευτερόλεπτα.
Η Ινδία, με περίπου 700 εκατ. ανθρώπους να ασχολούνται με τη γεωργία, είναι η πατρίδα του μεγαλύτερου σώματος μικροκαλλιεργητών στον κόσμο.
Δεύτερη μετά την Κίνα σε παραγωγή ρυζιού και σιταριού, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς τροφής.
Κι όμως, είναι ταυτόχρονα η πατρίδα και των περισσότερων υποσιτισμένων ανθρώπων, ξεπερνώντας πια στην κατάταξη τις χώρες της Αφρικής.
Παράλογο;
Πάντως επιβεβαιώνει το ποσοστό που θέλει το 80% των μαστιζόμενων από την πείνα ανθρώπων παγκοσμίως να είναι αγρότες ή εργάτες της γεωργίας.
Στο μικρό χωριό Παρόντα της Ινδίας, η γιαγιά Σαρασβάτι έχει να θρέψει τα 4 εγγόνια της. Δεν γνωρίζει από χρηματιστήρια και κανόνες της αγοράς, ξέρει μόνο πως τα τρόφιμα στο μαγαζάκι του χωριού έχουν ακριβύνει τα τελευταία χρόνια πάρα πολύ.
«Οι φτωχοί έχουν μεγάλο πρόβλημα, έχουμε πολύ άγχος. Η κατάσταση είναι δραματική. Ο φτωχός τι μπορεί να κάνει, να κοιτάξει το στομάχι του, να ξοδέψει τα λεφτά για τις αρρώστιες ή να ταΐσει τα παιδιά του; Είναι μέρες που δεν μπορούμε να χορτάσουμε, πάμε στο κρεβάτι νηστικοί», μας λέει.
Πίσω στο Σικάγο, ο χρηματιστής Βίκτορ Λισπανέσε μας εξηγεί τους κανόνες του παιχνιδιού: «Αυτό δεν είναι κάτι που μπαίνει στο σκεπτικό μου.
Αν είναι λογικό ή όχι, δεν είναι το ζήτημα.
Εγώ κοιτάω πώς αυτό το γεγονός επηρεάζει την αγορά».
.
3.12.09
Πωλείται Ζωή - Τηλεοπτική Προβολή Ντοκυμαντέρ στη NET
........................................................................Από το http://www.exandas.ert.gr/
Πωλείται Ζωή -
Πωλείται Ζωή -
Πρώτη τηλεοπτική προβολή:Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου, στις 22.00, στη ΝΕΤ
Μπορείτε να φανταστείτε μια αγορά νερού;
Μια αγορά, όπου ιδιοκτήτες μετοχών νερού θα το πουλούσαν και θα το αγόραζαν, ενώ άλλοι θα κερδοσκοπούσαν πάνω στην τιμή του χωρίς να το χρειάζονται;
Πως θα ήταν η ζωή, εάν όλα τα νερά του πλανήτη, επιφανειακά ή υπόγεια, τα νερά των ποταμών, των λιμνών και των παγετώνων, ανήκαν σε ιδιώτες;
Το "Πωλείται Ζωή" εξετάζει την μεγαλύτερη αγορά νερού του κόσμου που έχει στηθεί στην Χιλή.
Εκεί όπου οι υδάτινοι πόροι της χώρας δεν ανήκουν στο κράτος αλλά σε ιδιώτες και μία εταιρεία μπορεί να είναι ιδιοκτήτης ενός ολόκληρου ποταμού και να κατέχει ποσότητα νερού ίση με το Βέλγιο.
Εκεί, όπου το νερό έχει μετατραπεί από δημόσιο αγαθό ζωής σε ιδιοκτησία, και ένα «δικαίωμα νερού» μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι.
Ακόμα και στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η ξηρότερη περιοχή του πλανήτη, οι μεταλλευτικές εταιρείες - μεγαλο-ιδιοκτήτες του μακρύτερου ποταμού της Χιλής, Ρίο Λόα - αντλούν τεράστιες ποσότητες και χρησιμοποιούν το πολύτιμο νερό για να ξεπλένουν μέταλλα, καταδικάζοντας χιλιάδες ιθαγενείς και χωριά αγροτών στην δίψα και τη φτώχεια.
- Tο τρέιλερ του ντοκιμαντέρ εδώ
- H έρευνα για το ντοκιμαντέρ εδώ
26.11.09
Ζωή Χωρίς Χρήματα
............................................. Από τα ΝΕΑ με τίτλο: Ζει χωρίς χρήματα τα τελευταία 13 χρόνια
............................................http://www.tauschring.de/ ● http://projekte.free.de/gibundnimm/
Η πρώην καθηγήτρια Χαϊντεμαρίε Σβέρμερ ζει χωρίς χρήματα τα τελευταία 13 χρόνια στη Γερμανία.
Άρχισε ως πείραμα, αλλά τώρα δεν το αλλάζει με τίποτα. Και είναι πεπεισμένη ότι αυτό είναι το μέλλον της κοινωνίας μας.
Πριν από 22 χρόνια η Χαϊντεμαρίε Σβέρμερ, καθηγήτρια γυμνασίου, μόλις έβγαινε από ένα επώδυνο διαζύγιο και αποφάσισε να μετακομίσει μαζί με τα δύο παιδιά της στο χωριό Λούνεμπουργκ, κοντά στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας.
Εκεί, όπως παρατήρησε αμέσως, οι άστεγοι ήταν πάρα πολλοί και σε άθλια κατάσταση. Ενοχλήθηκε πολύ.
«Δεν είναι σωστό αυτό, δεν μπορεί να συνεχιστεί», σκέφτηκε.
Έπειτα από αρκετή σκέψη έφτιαξε το Τauschring, ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες με αντάλλαγμα υλικά αγαθά, μια ζώνη όπου δεν χρησιμοποιούνται χρήματα: ένα κούρεμα μπορεί να ανταλλαγεί με το σέρβις ενός αυτοκινήτου, μια παλιά τοστιέρα μπορεί να ανταλλαγεί με δύο χρησιμοποιημένες καμπαρντίνες.
Το αποκάλεσε «Gib und Νimm» δηλαδή «Πάρε- Δώσε».
Η 67χρονη σήμερα Σβέρμερ πίστευε πάντα ότι οι άστεγοι δεν χρειάζονται χρήματα προκειμένου να επανενταχθούν στην κοινωνία: αντίθετα θα πρέπει να δώσουν μόνοι τους αξία στον εαυτό τους με το να γίνουν χρήσιμοι, παρά τα χρέη, την ένδεια ή την ανεργία.
«Πιστεύω ότι ακόμα και εάν δεν έχεις τίποτα, αξίζεις πολλά. Ο καθένας μας έχει μια θέση στον κόσμο».
Οι άστεγοι του Ντόρτμουντ όμως δεν ανταποκρίθηκαν αμέσως στο σχέδιό της και ελάχιστοι εμφανίστηκαν στο Τauschring.
Κάποιοι μάλιστα της είπαν εξαγριωμένοι ότι μια γυναίκα μεσαίας τάξης με μόρφωση δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει τι περνούν.
Αντίθετα, ήταν κυρίως οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι που άρχισαν να εμφανίζονται όλο και συχνότερα στο Τauschring, με τα χέρια τους γεμάτα πράγματα που βρίσκονταν αχρησιμοποίητα επί χρόνια στα σπίτια τους ή έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους: συνταξιούχοι κομμώτριες προσφέρθηκαν να κουρέψουν άνεργους ηλεκτρολόγους οι οποίοι με τη σειρά τους θα έφτιαχναν τις κουζίνες των γυναικών.
Συνταξιούχοι Βρετανοί δάσκαλοι παρέδιδαν μαθήματα αγγλικών σε νέους με αντάλλαγμα να βγάζουν βόλτα τους σκύλους τους.
Ούτε ένα μάρκο δεν άλλαξε χέρια.
Τρόπος ζωής
Η επιτυχία του πειράματος προκάλεσε στη Σβέρμερ ερωτήσεις για τον τρόπο ζωής της. «Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ζούσα με πολλά πράγματα που δεν χρειαζόμουν.
Έτσι αποφάσισα ότι δεν θα αγόραζα τίποτα χωρίς να δώσω κάτι άλλο. Έτσι ξεκίνησα.
Μετά άρχισα να αναρωτιέμαι τι χρειάζομαι πραγματικά, για παράδειγμα ρούχα, και ανακάλυψα ότι μπορούσα να τα βγάλω πέρα με όσα κρέμονταν μόνο σε 10 κρεμάστρες. Όλα τα άλλα τα χάρισα.
Το να ξεφορτωθώ τόσα πράγματα ήταν μια πραγματική ανακούφιση».
Έπειτα από λίγο, ακόμα και η τεράστια συλλογή με τα βιβλία της άρχισε να την ενοχλεί και η Σβέρμερ τα έδωσε σε ένα κατάστημα με βιβλία από δεύτερο χέρι. Τα χάρισε όλα.
«Ήθελα να μείνω μόνο με τα απολύτως απαραίτητα».
«Η ζωή έγινε πιο συναρπαστική, πιο όμορφη»
ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ζούσε η Σβέρμερ τόσο πιο χαρούμενη ήταν.
Το 1995 ασχολούνταν πολύ με το Τauschring και συνειδητοποίησε ότι η δουλειά της δεν την ικανοποιούσε.
«Πάντα ήμουν άρρωστη με γρίπη ή πονοκέφαλο και ποτέ δεν συνειδητοποιούσα τη σύνδεση μεταξύ των σωματικών συμπτωμάτων μου και του γεγονότος ότι ήμουν δυστυχισμένη στη δουλειά μου».
Έναν χρόνο αργότερα, το 1996, πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της: να ζει χωρίς χρήματα.
Παράτησε το διαμέρισμα και τη δουλειά της και άρχισε να ζει νομαδικά με «έναν ακραίο τρόπο ζωής», όπως παραδέχεται.
Γύριζε από σπίτι σε σπίτι, προσφέροντας χειρωνακτικές εργασίες.
Σκόπευε να το κάνει μόνο για 12 μήνες.
Όμως της άρεσε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να το σταματήσει.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, συνεχίζει να ζει βάσει των αρχών τού «Πάρε- δώσε».
«Η ζωή έγινε πιο συναρπαστική, πιο όμορφη.
Είχα όλα όσα χρειαζόμουν και ήξερα ότι δεν μπορούσα να επιστρέψω στην παλιά μου ζωή. Δεν έπρεπε πια να κάνω όσα δεν μου άρεσαν, αισθανόμουν μεγάλη χαρά και σωματικά αισθανόμουν καλύτερα από ποτέ».
Ζει ακόμα έτσι.
Μένει κάθε εβδομάδα σε διαφορετικό σπίτι μελών του Τauschring, καθαρίζοντας ή κάνοντας άλλες δουλειές ως αντάλλαγμα.
Έχει 200 ευρώ για κατάσταση έκτακτη ανάγκης και όλα τα άλλα χρήματα που πιάνει στα χέρια της τα χαρίζει.
Δεν έχει υγειονομική περίθαλψη, αλλά πιστεύει στη δύναμη της αυτοθεραπείας.
Πιστεύει πραγματικά ότι το δικό της παράδειγμα μπορεί να αποτελέσει το μέλλον σε μια κοινωνία όπου «όλοι αγοράζουμε για να γεμίσουμε το κενό μέσα μας".
Και αυτό το κενό και τον φόβο της απώλειας τον εκμεταλλεύονται οι μεγάλες
εταιρείες».
.
............................................http://www.tauschring.de/ ● http://projekte.free.de/gibundnimm/
Η πρώην καθηγήτρια Χαϊντεμαρίε Σβέρμερ ζει χωρίς χρήματα τα τελευταία 13 χρόνια στη Γερμανία.
Άρχισε ως πείραμα, αλλά τώρα δεν το αλλάζει με τίποτα. Και είναι πεπεισμένη ότι αυτό είναι το μέλλον της κοινωνίας μας.
Πριν από 22 χρόνια η Χαϊντεμαρίε Σβέρμερ, καθηγήτρια γυμνασίου, μόλις έβγαινε από ένα επώδυνο διαζύγιο και αποφάσισε να μετακομίσει μαζί με τα δύο παιδιά της στο χωριό Λούνεμπουργκ, κοντά στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας.
Εκεί, όπως παρατήρησε αμέσως, οι άστεγοι ήταν πάρα πολλοί και σε άθλια κατάσταση. Ενοχλήθηκε πολύ.
«Δεν είναι σωστό αυτό, δεν μπορεί να συνεχιστεί», σκέφτηκε.
Έπειτα από αρκετή σκέψη έφτιαξε το Τauschring, ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες με αντάλλαγμα υλικά αγαθά, μια ζώνη όπου δεν χρησιμοποιούνται χρήματα: ένα κούρεμα μπορεί να ανταλλαγεί με το σέρβις ενός αυτοκινήτου, μια παλιά τοστιέρα μπορεί να ανταλλαγεί με δύο χρησιμοποιημένες καμπαρντίνες.
Το αποκάλεσε «Gib und Νimm» δηλαδή «Πάρε- Δώσε».
Η 67χρονη σήμερα Σβέρμερ πίστευε πάντα ότι οι άστεγοι δεν χρειάζονται χρήματα προκειμένου να επανενταχθούν στην κοινωνία: αντίθετα θα πρέπει να δώσουν μόνοι τους αξία στον εαυτό τους με το να γίνουν χρήσιμοι, παρά τα χρέη, την ένδεια ή την ανεργία.
«Πιστεύω ότι ακόμα και εάν δεν έχεις τίποτα, αξίζεις πολλά. Ο καθένας μας έχει μια θέση στον κόσμο».
Οι άστεγοι του Ντόρτμουντ όμως δεν ανταποκρίθηκαν αμέσως στο σχέδιό της και ελάχιστοι εμφανίστηκαν στο Τauschring.
Κάποιοι μάλιστα της είπαν εξαγριωμένοι ότι μια γυναίκα μεσαίας τάξης με μόρφωση δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει τι περνούν.
Αντίθετα, ήταν κυρίως οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι που άρχισαν να εμφανίζονται όλο και συχνότερα στο Τauschring, με τα χέρια τους γεμάτα πράγματα που βρίσκονταν αχρησιμοποίητα επί χρόνια στα σπίτια τους ή έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους: συνταξιούχοι κομμώτριες προσφέρθηκαν να κουρέψουν άνεργους ηλεκτρολόγους οι οποίοι με τη σειρά τους θα έφτιαχναν τις κουζίνες των γυναικών.
Συνταξιούχοι Βρετανοί δάσκαλοι παρέδιδαν μαθήματα αγγλικών σε νέους με αντάλλαγμα να βγάζουν βόλτα τους σκύλους τους.
Ούτε ένα μάρκο δεν άλλαξε χέρια.
Τρόπος ζωής
Η επιτυχία του πειράματος προκάλεσε στη Σβέρμερ ερωτήσεις για τον τρόπο ζωής της. «Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ζούσα με πολλά πράγματα που δεν χρειαζόμουν.
Έτσι αποφάσισα ότι δεν θα αγόραζα τίποτα χωρίς να δώσω κάτι άλλο. Έτσι ξεκίνησα.
Μετά άρχισα να αναρωτιέμαι τι χρειάζομαι πραγματικά, για παράδειγμα ρούχα, και ανακάλυψα ότι μπορούσα να τα βγάλω πέρα με όσα κρέμονταν μόνο σε 10 κρεμάστρες. Όλα τα άλλα τα χάρισα.
Το να ξεφορτωθώ τόσα πράγματα ήταν μια πραγματική ανακούφιση».
Έπειτα από λίγο, ακόμα και η τεράστια συλλογή με τα βιβλία της άρχισε να την ενοχλεί και η Σβέρμερ τα έδωσε σε ένα κατάστημα με βιβλία από δεύτερο χέρι. Τα χάρισε όλα.
«Ήθελα να μείνω μόνο με τα απολύτως απαραίτητα».
«Η ζωή έγινε πιο συναρπαστική, πιο όμορφη»
ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ζούσε η Σβέρμερ τόσο πιο χαρούμενη ήταν.
Το 1995 ασχολούνταν πολύ με το Τauschring και συνειδητοποίησε ότι η δουλειά της δεν την ικανοποιούσε.
«Πάντα ήμουν άρρωστη με γρίπη ή πονοκέφαλο και ποτέ δεν συνειδητοποιούσα τη σύνδεση μεταξύ των σωματικών συμπτωμάτων μου και του γεγονότος ότι ήμουν δυστυχισμένη στη δουλειά μου».
Έναν χρόνο αργότερα, το 1996, πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της: να ζει χωρίς χρήματα.
Παράτησε το διαμέρισμα και τη δουλειά της και άρχισε να ζει νομαδικά με «έναν ακραίο τρόπο ζωής», όπως παραδέχεται.
Γύριζε από σπίτι σε σπίτι, προσφέροντας χειρωνακτικές εργασίες.
Σκόπευε να το κάνει μόνο για 12 μήνες.
Όμως της άρεσε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να το σταματήσει.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, συνεχίζει να ζει βάσει των αρχών τού «Πάρε- δώσε».
«Η ζωή έγινε πιο συναρπαστική, πιο όμορφη.
Είχα όλα όσα χρειαζόμουν και ήξερα ότι δεν μπορούσα να επιστρέψω στην παλιά μου ζωή. Δεν έπρεπε πια να κάνω όσα δεν μου άρεσαν, αισθανόμουν μεγάλη χαρά και σωματικά αισθανόμουν καλύτερα από ποτέ».
Ζει ακόμα έτσι.
Μένει κάθε εβδομάδα σε διαφορετικό σπίτι μελών του Τauschring, καθαρίζοντας ή κάνοντας άλλες δουλειές ως αντάλλαγμα.
Έχει 200 ευρώ για κατάσταση έκτακτη ανάγκης και όλα τα άλλα χρήματα που πιάνει στα χέρια της τα χαρίζει.
Δεν έχει υγειονομική περίθαλψη, αλλά πιστεύει στη δύναμη της αυτοθεραπείας.
Πιστεύει πραγματικά ότι το δικό της παράδειγμα μπορεί να αποτελέσει το μέλλον σε μια κοινωνία όπου «όλοι αγοράζουμε για να γεμίσουμε το κενό μέσα μας".
Και αυτό το κενό και τον φόβο της απώλειας τον εκμεταλλεύονται οι μεγάλες
εταιρείες».
.
Η Ντροπή των Βραβείων
.Του Θανάση Θ. Νιάρχου
.......................................Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ με τίτλο: Αυτό το βραβείο ποιος θα το πάρει
Με τα βραβεία κοντεύει να συμβεί, αν δεν έχει ήδη συμβεί, αυτό που γίνεται, συνήθως, με τους πολιτικούς.
Όπως κανείς δεν θυμάται ποιος υπήρξε υπουργός Γεωργίας πριν από πέντε χρόνια, έτσι ακριβώς οι πάντες φαίνεται να έχουν ξεχάσει ποιος πήρε ένα οποιοδήποτε βραβείο πριν όχι πέντε, αλλά ακόμη και πριν από δύο χρόνια.
Έτσι ώστε βαθύτατα να απορεί κανείς τι λύσσα είναι αυτή προκειμένου να πάρεις ένα βραβείο, όταν η λήθη που θα σου επιφυλαχθεί είναι όση και για εκείνον που δεν το έχει πάρει.
Με μία μόνο διαφορά: ότι στον πρώτο η λήθη έχει σφραγίδα και υπογραφή (πράγμα που κάνει το βραβείο ακόμη πιο αφόρητο, αφού όποιος το θέλει, είναι για τους άλλους και δεν το θυμάται παρά ο ίδιος), ενώ στον δεύτερο, που δεν παίρνει κανένα βραβείο, η λήθη ταυτίζεται με την ομογάλακτή της αδελφή, την ανωνυμία.
Γεγονός που είναι και απείρως αξιοπρεπέστερο.
Το πόσο ανώμαλα όμως έχει διαμορφωθεί και εξελιχθεί ο κόσμος, στα νεώτερα τουλάχιστον χρόνια, το μαρτυράει η θετική εντύπωση που δημιουργείται για τον οποιονδήποτε όταν βραβεύεται και ξεχωρίζει.
Κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι πολλοί που ν΄ αξίζουν ένα βραβείο, ή πώς γίνεται να επιχαίρουμε και να πριμοδοτούμε την ύπαρξή τους, όταν οι ειδικότερες και γενικότερες συνθήκες του κόσμου μας εξακολουθούν να παραμένουν εξαιρετικά άθλιες.
Πώς γίνεται να μιλάμε ακόμη και για τον θεσμό των βραβείων, μέσα σ΄ έναν κόσμο που η ύπαρξή τους κάνει την όποια και όση κατάντια του να ηχεί ακόμη πιο κραυγαλέα.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που αξίζει να εξαίρονται μ΄ ένα βραβείο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να διαβιούν με σκυμμένο το κεφάλι, αφού η προσωπική τους αξία δεν μετέβαλε στο ελάχιστο την κατάσταση των πραγμάτων γύρω τους.
Όσο μάλιστα μεγαλύτερο το βραβείο, τόσο περισσότερο θα έπρεπε να υπογραμμίζεται η γύμνια της αναποτελεσματικότητάς τους.
Αν το βραβείο που δίνεται στον οποιονδήποτε είναι αποκλειστικά για την προσωπική του λάμψη, θα έπρεπε ο ίδιος ο βραβευόμενος να το συνειδητοποιεί ως ντροπή, αφού η λάμψη του δεν έριξε το ελαχιστότερο φως μέσα στον κόσμο.
Και να το αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι, αφού και οι υπόλοιποι (εννοούμε όλον τον κόσμο, όχι μόνον τους μη βραβευμένους), θα το συνειδοποιούσαν ως κάτι κατάπτυστο, καθώς η ύπαρξη των βραβείων ναρκοθετεί, με τον τρόπο της, την έννοια της ενότητας.
Μια έννοια που συνιστά μια τραγικά αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση προκειμένου να επιζήσει ο κόσμος.
Φτάνει να σκεφτούμε πόσα πράγματα θ΄ αλλάζανε προς το καλύτερο αν καταργούνταν σταδιακά παγκοσμίως τα βραβεία, μικρά και μεγάλα, γνωστά και άγνωστα, κρατικά και ιδιωτικά.
Θα γινόταν ένα πρώτο συγκλονιστικό ξεκαθάρισμα αφού ο καθένας θα επιχειρούσε οτιδήποτε, όταν το ένιωθε ως προσωπική του ανάγκη κι όχι γιατί θ΄ αποσκοπούσε σ΄ ένα βραβείο.
Θα ξεκαθάριζε αυτόματα η ήρα από το στάρι και οι «εραστές της δημιουργίας», που έχουν πληθυνθεί ως η άμμος της θάλασσας, θα έρχονταν σε φυσιολογικότερα μέτρα.
Θα προέκυπτε μιας ανυπολόγιστης σημασίας ηθική χειραφέτηση, καθώς δεν θα γελοιοποιούνταν ένα απροσμέτρητο πλήθος ανθρώπων, που με το να διεκδικεί, για λογαριασμό του, ένα οποιοδήποτε βραβείο, είναι υποχρεωμένο να διαβάλλει και να συκοφαντεί κάθε άλλη υποψηφιότητα.
Χωρίς να είναι μικρότερης σημασίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μια ακόμη ευεργεσία: να αισθάνεται ο καθένας πως το βραβείο δεν μπορεί να του το δώσει κανείς άλλος παρά μόνον ο εαυτός του, να θεωρείται ταυτόχρονα εξ ίσου σημαντικό το να καλλιεργείσαι εσωτερικά, πράγμα που κινδυνεύει να ξεχαστεί, όπως την προτεραιότητα την διεκδικεί πια η αγωνία για τη δημόσια διάκριση.
Θα στρεφόμασταν, δηλαδή, ευκολότερα προς τα μέσα, αφού δεν θα υπήρχε- όπως τώρα η δικαιολογία να μην επιχειρείς κάτι ανάλογο, καθώς το βραβείο υποτίθεται πως έρχεται ως επιστέγασμα μιας εσωτερικότητας που έχει καλλιεργηθεί τόσο πολύ, ώστε να αποκτά και δημόσιο εύρος.
Τελικά, ενώ υποτίθεται πως κάθε υποψήφιος για βράβευση εκφράζει μιαν «αξία» που χρειάζεται το βραβείο ώστε η αξία αυτή να προσεχθεί, το βραβείο, όταν του απονέμεται, στην πραγματικότητα να μην υπογραμμίζει την αξία, αλλά να επιβραβεύει το διάτρητο ήθος του όπως εκφράζεται με τη διαπλοκή και τη μηχανορραφία που έχουν συνηθέστατα προηγηθεί ώστε να κατακτήσει το βραβείο.
Ωστόσο όλα αυτά τα εξαιρετικώς σοβαρά, θα ήταν μικρής σημασίας αν τα βραβεία (πράγμα που ενδεχομένως να μην συνέβαινε σε παλαιότερα χρόνια) δεν είχαν καταστεί ένας καίρια ανασταλτικός παράγοντας για την ουσιαστική χειραφέτηση και την ενηλικίωση ολόκληρου του πλανήτη.
Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη».
.......................................Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ με τίτλο: Αυτό το βραβείο ποιος θα το πάρει
Με τα βραβεία κοντεύει να συμβεί, αν δεν έχει ήδη συμβεί, αυτό που γίνεται, συνήθως, με τους πολιτικούς.
Όπως κανείς δεν θυμάται ποιος υπήρξε υπουργός Γεωργίας πριν από πέντε χρόνια, έτσι ακριβώς οι πάντες φαίνεται να έχουν ξεχάσει ποιος πήρε ένα οποιοδήποτε βραβείο πριν όχι πέντε, αλλά ακόμη και πριν από δύο χρόνια.
Έτσι ώστε βαθύτατα να απορεί κανείς τι λύσσα είναι αυτή προκειμένου να πάρεις ένα βραβείο, όταν η λήθη που θα σου επιφυλαχθεί είναι όση και για εκείνον που δεν το έχει πάρει.
Με μία μόνο διαφορά: ότι στον πρώτο η λήθη έχει σφραγίδα και υπογραφή (πράγμα που κάνει το βραβείο ακόμη πιο αφόρητο, αφού όποιος το θέλει, είναι για τους άλλους και δεν το θυμάται παρά ο ίδιος), ενώ στον δεύτερο, που δεν παίρνει κανένα βραβείο, η λήθη ταυτίζεται με την ομογάλακτή της αδελφή, την ανωνυμία.
Γεγονός που είναι και απείρως αξιοπρεπέστερο.
Το πόσο ανώμαλα όμως έχει διαμορφωθεί και εξελιχθεί ο κόσμος, στα νεώτερα τουλάχιστον χρόνια, το μαρτυράει η θετική εντύπωση που δημιουργείται για τον οποιονδήποτε όταν βραβεύεται και ξεχωρίζει.
Κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι πολλοί που ν΄ αξίζουν ένα βραβείο, ή πώς γίνεται να επιχαίρουμε και να πριμοδοτούμε την ύπαρξή τους, όταν οι ειδικότερες και γενικότερες συνθήκες του κόσμου μας εξακολουθούν να παραμένουν εξαιρετικά άθλιες.
Πώς γίνεται να μιλάμε ακόμη και για τον θεσμό των βραβείων, μέσα σ΄ έναν κόσμο που η ύπαρξή τους κάνει την όποια και όση κατάντια του να ηχεί ακόμη πιο κραυγαλέα.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που αξίζει να εξαίρονται μ΄ ένα βραβείο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να διαβιούν με σκυμμένο το κεφάλι, αφού η προσωπική τους αξία δεν μετέβαλε στο ελάχιστο την κατάσταση των πραγμάτων γύρω τους.
Όσο μάλιστα μεγαλύτερο το βραβείο, τόσο περισσότερο θα έπρεπε να υπογραμμίζεται η γύμνια της αναποτελεσματικότητάς τους.
Αν το βραβείο που δίνεται στον οποιονδήποτε είναι αποκλειστικά για την προσωπική του λάμψη, θα έπρεπε ο ίδιος ο βραβευόμενος να το συνειδητοποιεί ως ντροπή, αφού η λάμψη του δεν έριξε το ελαχιστότερο φως μέσα στον κόσμο.
Και να το αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι, αφού και οι υπόλοιποι (εννοούμε όλον τον κόσμο, όχι μόνον τους μη βραβευμένους), θα το συνειδοποιούσαν ως κάτι κατάπτυστο, καθώς η ύπαρξη των βραβείων ναρκοθετεί, με τον τρόπο της, την έννοια της ενότητας.
Μια έννοια που συνιστά μια τραγικά αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση προκειμένου να επιζήσει ο κόσμος.
Φτάνει να σκεφτούμε πόσα πράγματα θ΄ αλλάζανε προς το καλύτερο αν καταργούνταν σταδιακά παγκοσμίως τα βραβεία, μικρά και μεγάλα, γνωστά και άγνωστα, κρατικά και ιδιωτικά.
Θα γινόταν ένα πρώτο συγκλονιστικό ξεκαθάρισμα αφού ο καθένας θα επιχειρούσε οτιδήποτε, όταν το ένιωθε ως προσωπική του ανάγκη κι όχι γιατί θ΄ αποσκοπούσε σ΄ ένα βραβείο.
Θα ξεκαθάριζε αυτόματα η ήρα από το στάρι και οι «εραστές της δημιουργίας», που έχουν πληθυνθεί ως η άμμος της θάλασσας, θα έρχονταν σε φυσιολογικότερα μέτρα.
Θα προέκυπτε μιας ανυπολόγιστης σημασίας ηθική χειραφέτηση, καθώς δεν θα γελοιοποιούνταν ένα απροσμέτρητο πλήθος ανθρώπων, που με το να διεκδικεί, για λογαριασμό του, ένα οποιοδήποτε βραβείο, είναι υποχρεωμένο να διαβάλλει και να συκοφαντεί κάθε άλλη υποψηφιότητα.
Χωρίς να είναι μικρότερης σημασίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μια ακόμη ευεργεσία: να αισθάνεται ο καθένας πως το βραβείο δεν μπορεί να του το δώσει κανείς άλλος παρά μόνον ο εαυτός του, να θεωρείται ταυτόχρονα εξ ίσου σημαντικό το να καλλιεργείσαι εσωτερικά, πράγμα που κινδυνεύει να ξεχαστεί, όπως την προτεραιότητα την διεκδικεί πια η αγωνία για τη δημόσια διάκριση.
Θα στρεφόμασταν, δηλαδή, ευκολότερα προς τα μέσα, αφού δεν θα υπήρχε- όπως τώρα η δικαιολογία να μην επιχειρείς κάτι ανάλογο, καθώς το βραβείο υποτίθεται πως έρχεται ως επιστέγασμα μιας εσωτερικότητας που έχει καλλιεργηθεί τόσο πολύ, ώστε να αποκτά και δημόσιο εύρος.
Τελικά, ενώ υποτίθεται πως κάθε υποψήφιος για βράβευση εκφράζει μιαν «αξία» που χρειάζεται το βραβείο ώστε η αξία αυτή να προσεχθεί, το βραβείο, όταν του απονέμεται, στην πραγματικότητα να μην υπογραμμίζει την αξία, αλλά να επιβραβεύει το διάτρητο ήθος του όπως εκφράζεται με τη διαπλοκή και τη μηχανορραφία που έχουν συνηθέστατα προηγηθεί ώστε να κατακτήσει το βραβείο.
Ωστόσο όλα αυτά τα εξαιρετικώς σοβαρά, θα ήταν μικρής σημασίας αν τα βραβεία (πράγμα που ενδεχομένως να μην συνέβαινε σε παλαιότερα χρόνια) δεν είχαν καταστεί ένας καίρια ανασταλτικός παράγοντας για την ουσιαστική χειραφέτηση και την ενηλικίωση ολόκληρου του πλανήτη.
Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη».
20.11.09
Nέα Γρίπη: Μιντιακή Φούσκα Ιατρογενούς Τρομολαγνείας
.
........................Από Από το blog Μιχαλης Πιτσιλιδης με τίτλο: Κατασκευάζοντας μια Πανδημία...
. .
Το να δίνεις όνομα στα πράγματα είναι μια μορφή εξουσίας.
Πάρτε, για παράδειγμα, το νέο πανδημικό ιό τής γρίπης και το εμπνευσμένο σλόγκαν του Υπουργείου Υγείας «Γνωρίζω, Προστατεύομαι, Συνεχίζω».
Ορίζει ή επιχειρεί να ορίσει το πλαίσιο της καθημερινότητάς μας που θυμίζει Επιχείρηση Καθαρά Χέρια: 18 φορές την ημέρα πλύσιμο και άλλες τόσες απολύμανση με ένα από τα αντισηπτικά που κατέκλυσαν την αγορά.
Και χλωρίνη, παντού χλωρίνη.
Το συνιστούν, άλλωστε, πολυπράγμονες ινστιτούτορες οι οποίοι εζήλωσαν την δόξα τών 29 κατσκευαστών πλυντηρίων.
Τα ερωτήματα όμως – δίκην επίμονων λεκέδων- παραμένουν.
Γιατί και από τι προστατευόμαστε;
Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία ρεαλιστική αποτίμηση της κατάστασης.
Κάθε μαζικός εμβολιασμός έχει δύο προαπαιτούμενα.
Πρώτον, να πειστεί ο εμβολιαστέος πληθυσμός ότι απειλείται σοβαρά η υγεία του και δεύτερον, να υπάρχουν εμβόλια.
Η ανακήρυξη πανδημίας γρίπης, στις 10 Ιουνίου 2009, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) βοήθησε και πίεσε και για τα δύο.
Καταρχάς, καθήλωσε τους πολίτες μπροστά στις τηλεοράσεις, όπου βομβαρδίστηκαν από μηνύματα ζόφου και εικόνες φρίκης.
Πολλοί πίστεψαν ότι θα …πανδημήσουν εις Κύριον, με συνέπεια να παρακαλούν για εμβόλια.
Από την άλλη, η αναγόρευση της γρίπης σε πανδημία επέτρεψε στις εταιρείες να εκμεταλλευτούν μια σειρά ευνοϊκών διατάξεων «περί ετοιμότητας πανδημίας γρίπης», τις οποίες ο πονηρά προνοητικός ΠΟΥ είχε ήδη προβλέψει από τον Οκτώβριο του 2007.
Σύμφωνα με αυτές, οι εταιρείες, σε περίπτωση πανδημίας γρίπης, μπορούν να υποβάλλουν προς έγκριση εμβόλια με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς τις απαραίτητες μελέτες ασφάλειες που είναι μακροχρόνιες (αλλά και πολυδάπανες).
Κάτι τέτοιο θα ήταν συζητήσιμο ενώπιον πραγματικού κινδύνου.
Το πρόβλημα, στην περίπτωση της νέας γρίπης, είναι ότι, λόγω χαμηλής θνητότητας, δεν πληρούνται καν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις κήρυξης πανδημίας…
Αλλά ο ΠΟΥ είχε και σ’ αυτό τη λύση.
Ως νέος Μωάμεθ, όταν είδε ότι το βουνό δεν έρχεται προς το μέρος του, αποφάσισε να κινήσει αυτός προς το βουνό και να …κατασκευάσει μία πανδημία.
Για το λόγο αυτό, στις 10 Μαΐου 2009 άλλαξε τον ορισμό της πανδημίας γρίπης, από «ένας ιός που σκοτώνει έναν τεράστιο (enormous) αριθμό ανθρώπων» σε «ένας ιός έναντι του οποίου ο ανθρώπινος πληθυσμός δεν έχει ανοσία».
Με τον τρόπο αυτό μετατόπισε το βάρος του ορισμού, από τη θνητότητα στη μεταδοτικότητα και έστρωσε το χαλί για τη μαζική παραγωγή «πανδημικών» εμβολίων.
Χαρακτηριστικός ήταν ο ειρωνικός τίτλος του CNN, όταν ανακάλυψε την αλλαγή στον ορισμό: «Όταν η πανδημία δεν είναι πανδημία».
Παρά την προφανή, άτεχνη και σχεδόν προκλητική μεθόδευση – έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και προ πολλού η εποχή της αθωότητας για τον ΠΟΥ - οι υπεύθυνοι υγείας στις περισσότερες χώρες του κόσμου, πήραν πρόθυμα τη σκυτάλη του πανικού, ιδιοτελώς και ανιδιοτελώς, στηριζόμενοι κυρίως στο θρυλούμενο μέγεθος της απειλής.
Ωστόσο, η θνητότητα από τον ιό της απλής (εποχικής) γρίπης είναι κοντά στο 0,1 %.
Δηλαδή στους 1.000 που αρρωσταίνουν, ο 1 πεθαίνει.
Οι αρχικές εκτιμήσεις για τη νέα γρίπη προέβλεπαν τουλάχιστον παρόμοια θνησιμότητα και πολύ μεγαλύτερη μεταδοτικότητα.
Συνεπώς, επειδή θα κολλούσαν περισσότεροι άνθρωποι, ο απόλυτος αριθμός των θανάτων προβλέπονταν να είναι σχετικά μεγάλος.
Ακόμα και αν η παραπάνω εκτίμηση ήταν σωστή, η λύση του εμβολιασμού είναι λανθασμένη.
Ο εμβολιασμός είναι μία παρέμβαση που γίνεται σε υγιή άτομα, οπότε μέχρι κάποιος να μας πείσει ότι δεν είναι πιο επικίνδυνος από τη νέα γρίπη, κάθε πρωτοβουλία μαζικού εμβολιασμού είναι αντιεπιστημονική.
Η υπεύθυνη υγειονομική πολιτική δεν χαράσσεται με γιουρούσια.
Εκστρατείες μαζικού εμβολιασμού με ανέλεγκτα εμβόλια δικαιολογούνται μόνο για μείζονες απειλές, όπως ευλογιά, πανούκλα, πανώλη, χολέρα κλπ.
Αν δεν δημιουργούνταν μεθοδικά και συστηματικά συνθήκες υγειονομικού πανικού, κανένας δε θα γνώριζε ότι κυκλοφορεί νέο στέλεχος γρίπης, κανένα σχολείο δε θα έκλεινε, κανένας έμπορος αντισηπτικών δε θα γινόταν αναιτίως πλούσιος.
Τελικά, βέβαια, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει σημασία σε πρακτικό επίπεδο, επειδή αποδείχτηκε πλέον ότι ο νέος ιός είναι λιγότερο θανατηφόρος από την παλιά, καλή εποχική γρίπη.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurosurveillance, το ποσοστό θνητότητας από τη νέα γρίπη κυμαίνεται μεταξύ 0,0004 και 0,06% δηλαδή είναι 2 έως 250 φορές χαμηλότερο της παλιάς γρίπης.
Με άλλα λόγια, κολλάει πολύ περισσότερους, σκοτώνει πολύ λιγότερους.
Το παράδειγμα της Αυστραλίας είναι χαρακτηριστικό.
Η χώρα αυτή μόλις βγήκε από την εποχή της γρίπης. Στις αρχές Ιουνίου, όταν η χώρα εισερχόταν στο χειμώνα της, οι Κασσάνδρες της επιδημιολογίας προέβλεπαν πάνω από 3.000 νεκρούς.
Τελικά, σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Υγείας της Αυστραλίας, έχασαν τη ζωή τους από τη γρίπη μόλις 162 άτομα.
Για όποιον νομίζει ότι με τον μαζικό εμβολιασμό θα αποφεύγονταν ακόμα και αυτοί οι λίγοι θάνατοι, αξίζει να επισημανθεί ότι το εμβόλιο κατά της κοινής γρίπης που γίνεται επί δεκαετίες στους άνω των 65 ετών, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχει μειώσει τη θνητότητα από γρίπη.
Κατ’ επέκταση, δεν είναι δυνατόν να προστατευτούμε από κάτι που δεν κινδυνεύουμε, χρησιμοποιώντας κάτι που δεν σώζει.
Η νέα γρίπη αποτελεί μια κλασική περίπτωση αποτυχημένου υγειονομικού σχεδιασμού σε παγκόσμιο επίπεδο, μια μιντιακή φούσκα ιατρογενούς τρομολαγνείας, πίσω από την οποία σύρθηκαν πρόθυμα οι ανασφαλείς κυβερνήσεις.
Όσο ο καιρός περνάει και ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι το μέγεθος της υγειονομικής αντίδρασης είναι τερατωδώς αναντίστοιχο με αυτό της πραγματικής απειλής, τόσο η καχυποψία θα εντείνεται, υπονομεύοντας πραγματικά τη λειτουργία των θεσμών.
Ας μην ξεχνάμε την ιστορία του τσοπάνη και του λύκου. Τελικά, όλα είναι θέμα εμπιστοσύνης…
........................Από Από το blog Μιχαλης Πιτσιλιδης με τίτλο: Κατασκευάζοντας μια Πανδημία...
. .
Το να δίνεις όνομα στα πράγματα είναι μια μορφή εξουσίας.
Πάρτε, για παράδειγμα, το νέο πανδημικό ιό τής γρίπης και το εμπνευσμένο σλόγκαν του Υπουργείου Υγείας «Γνωρίζω, Προστατεύομαι, Συνεχίζω».
Ορίζει ή επιχειρεί να ορίσει το πλαίσιο της καθημερινότητάς μας που θυμίζει Επιχείρηση Καθαρά Χέρια: 18 φορές την ημέρα πλύσιμο και άλλες τόσες απολύμανση με ένα από τα αντισηπτικά που κατέκλυσαν την αγορά.
Και χλωρίνη, παντού χλωρίνη.
Το συνιστούν, άλλωστε, πολυπράγμονες ινστιτούτορες οι οποίοι εζήλωσαν την δόξα τών 29 κατσκευαστών πλυντηρίων.
Τα ερωτήματα όμως – δίκην επίμονων λεκέδων- παραμένουν.
Γιατί και από τι προστατευόμαστε;
Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία ρεαλιστική αποτίμηση της κατάστασης.
Κάθε μαζικός εμβολιασμός έχει δύο προαπαιτούμενα.
Πρώτον, να πειστεί ο εμβολιαστέος πληθυσμός ότι απειλείται σοβαρά η υγεία του και δεύτερον, να υπάρχουν εμβόλια.
Η ανακήρυξη πανδημίας γρίπης, στις 10 Ιουνίου 2009, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) βοήθησε και πίεσε και για τα δύο.
Καταρχάς, καθήλωσε τους πολίτες μπροστά στις τηλεοράσεις, όπου βομβαρδίστηκαν από μηνύματα ζόφου και εικόνες φρίκης.
Πολλοί πίστεψαν ότι θα …πανδημήσουν εις Κύριον, με συνέπεια να παρακαλούν για εμβόλια.
Από την άλλη, η αναγόρευση της γρίπης σε πανδημία επέτρεψε στις εταιρείες να εκμεταλλευτούν μια σειρά ευνοϊκών διατάξεων «περί ετοιμότητας πανδημίας γρίπης», τις οποίες ο πονηρά προνοητικός ΠΟΥ είχε ήδη προβλέψει από τον Οκτώβριο του 2007.
Σύμφωνα με αυτές, οι εταιρείες, σε περίπτωση πανδημίας γρίπης, μπορούν να υποβάλλουν προς έγκριση εμβόλια με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς τις απαραίτητες μελέτες ασφάλειες που είναι μακροχρόνιες (αλλά και πολυδάπανες).
Κάτι τέτοιο θα ήταν συζητήσιμο ενώπιον πραγματικού κινδύνου.
Το πρόβλημα, στην περίπτωση της νέας γρίπης, είναι ότι, λόγω χαμηλής θνητότητας, δεν πληρούνται καν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις κήρυξης πανδημίας…
Αλλά ο ΠΟΥ είχε και σ’ αυτό τη λύση.
Ως νέος Μωάμεθ, όταν είδε ότι το βουνό δεν έρχεται προς το μέρος του, αποφάσισε να κινήσει αυτός προς το βουνό και να …κατασκευάσει μία πανδημία.
Για το λόγο αυτό, στις 10 Μαΐου 2009 άλλαξε τον ορισμό της πανδημίας γρίπης, από «ένας ιός που σκοτώνει έναν τεράστιο (enormous) αριθμό ανθρώπων» σε «ένας ιός έναντι του οποίου ο ανθρώπινος πληθυσμός δεν έχει ανοσία».
Με τον τρόπο αυτό μετατόπισε το βάρος του ορισμού, από τη θνητότητα στη μεταδοτικότητα και έστρωσε το χαλί για τη μαζική παραγωγή «πανδημικών» εμβολίων.
Χαρακτηριστικός ήταν ο ειρωνικός τίτλος του CNN, όταν ανακάλυψε την αλλαγή στον ορισμό: «Όταν η πανδημία δεν είναι πανδημία».
Παρά την προφανή, άτεχνη και σχεδόν προκλητική μεθόδευση – έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και προ πολλού η εποχή της αθωότητας για τον ΠΟΥ - οι υπεύθυνοι υγείας στις περισσότερες χώρες του κόσμου, πήραν πρόθυμα τη σκυτάλη του πανικού, ιδιοτελώς και ανιδιοτελώς, στηριζόμενοι κυρίως στο θρυλούμενο μέγεθος της απειλής.
Ωστόσο, η θνητότητα από τον ιό της απλής (εποχικής) γρίπης είναι κοντά στο 0,1 %.
Δηλαδή στους 1.000 που αρρωσταίνουν, ο 1 πεθαίνει.
Οι αρχικές εκτιμήσεις για τη νέα γρίπη προέβλεπαν τουλάχιστον παρόμοια θνησιμότητα και πολύ μεγαλύτερη μεταδοτικότητα.
Συνεπώς, επειδή θα κολλούσαν περισσότεροι άνθρωποι, ο απόλυτος αριθμός των θανάτων προβλέπονταν να είναι σχετικά μεγάλος.
Ακόμα και αν η παραπάνω εκτίμηση ήταν σωστή, η λύση του εμβολιασμού είναι λανθασμένη.
Ο εμβολιασμός είναι μία παρέμβαση που γίνεται σε υγιή άτομα, οπότε μέχρι κάποιος να μας πείσει ότι δεν είναι πιο επικίνδυνος από τη νέα γρίπη, κάθε πρωτοβουλία μαζικού εμβολιασμού είναι αντιεπιστημονική.
Η υπεύθυνη υγειονομική πολιτική δεν χαράσσεται με γιουρούσια.
Εκστρατείες μαζικού εμβολιασμού με ανέλεγκτα εμβόλια δικαιολογούνται μόνο για μείζονες απειλές, όπως ευλογιά, πανούκλα, πανώλη, χολέρα κλπ.
Αν δεν δημιουργούνταν μεθοδικά και συστηματικά συνθήκες υγειονομικού πανικού, κανένας δε θα γνώριζε ότι κυκλοφορεί νέο στέλεχος γρίπης, κανένα σχολείο δε θα έκλεινε, κανένας έμπορος αντισηπτικών δε θα γινόταν αναιτίως πλούσιος.
Τελικά, βέβαια, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει σημασία σε πρακτικό επίπεδο, επειδή αποδείχτηκε πλέον ότι ο νέος ιός είναι λιγότερο θανατηφόρος από την παλιά, καλή εποχική γρίπη.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurosurveillance, το ποσοστό θνητότητας από τη νέα γρίπη κυμαίνεται μεταξύ 0,0004 και 0,06% δηλαδή είναι 2 έως 250 φορές χαμηλότερο της παλιάς γρίπης.
Με άλλα λόγια, κολλάει πολύ περισσότερους, σκοτώνει πολύ λιγότερους.
Το παράδειγμα της Αυστραλίας είναι χαρακτηριστικό.
Η χώρα αυτή μόλις βγήκε από την εποχή της γρίπης. Στις αρχές Ιουνίου, όταν η χώρα εισερχόταν στο χειμώνα της, οι Κασσάνδρες της επιδημιολογίας προέβλεπαν πάνω από 3.000 νεκρούς.
Τελικά, σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Υγείας της Αυστραλίας, έχασαν τη ζωή τους από τη γρίπη μόλις 162 άτομα.
Για όποιον νομίζει ότι με τον μαζικό εμβολιασμό θα αποφεύγονταν ακόμα και αυτοί οι λίγοι θάνατοι, αξίζει να επισημανθεί ότι το εμβόλιο κατά της κοινής γρίπης που γίνεται επί δεκαετίες στους άνω των 65 ετών, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχει μειώσει τη θνητότητα από γρίπη.
Κατ’ επέκταση, δεν είναι δυνατόν να προστατευτούμε από κάτι που δεν κινδυνεύουμε, χρησιμοποιώντας κάτι που δεν σώζει.
Η νέα γρίπη αποτελεί μια κλασική περίπτωση αποτυχημένου υγειονομικού σχεδιασμού σε παγκόσμιο επίπεδο, μια μιντιακή φούσκα ιατρογενούς τρομολαγνείας, πίσω από την οποία σύρθηκαν πρόθυμα οι ανασφαλείς κυβερνήσεις.
Όσο ο καιρός περνάει και ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι το μέγεθος της υγειονομικής αντίδρασης είναι τερατωδώς αναντίστοιχο με αυτό της πραγματικής απειλής, τόσο η καχυποψία θα εντείνεται, υπονομεύοντας πραγματικά τη λειτουργία των θεσμών.
Ας μην ξεχνάμε την ιστορία του τσοπάνη και του λύκου. Τελικά, όλα είναι θέμα εμπιστοσύνης…
18.11.09
H Ιατρική Εξουσία και οι Αναξιόπιστες Ιατρικές Οδηγίες
.
..................................Από το blog Μιχαλης Πιτσιλιδης με τίτλο:Αναξιόπιστες ιατρικές οδηγίες...
Ζούμε υπό το ζυγό ενός φρικαλέα πολύπλοκου συστήματος νόμων και αποφάσεων.
Κι επειδή η άγνοια νόμου δεν είναι αποδεκτή, ο καθένας κινδυνεύει να υποστεί τις συνέπειες από μια παράβαση για την οποία αγνοεί το νόμο ή την κανονιστική διάταξη, γενικότερα.
Η πολιτεία εδώ είναι αναγκαστικά κουτοπόνηρη: αν επιτρεπόταν η άγνοια νόμου, τότε ο καθένας θα την επικαλείτο.
Αλλά δεν είναι μόνο η νομοθετική εξουσία που παράγει ακατάπαυστα περιοριστικές ή κανονιστικές διατάξεις που φιλοδοξούν να ελέγξουν τη ζωή των ανθρώπων.
Το ίδιο κάνει και η ιατρική εξουσία, η οποία προσπαθεί να εξαπλώσει την κυριαρχία της στο σύνολο της κοινωνίας: στους γιατρούς οι οποίοι καλούνται να λειτουργήσουν και λειτουργούν ως εκτελεστικός βραχίονας, στο νοσηλευτικό προσωπικό, στους κυβερνώντες αλλά και στους απλούς πολίτες.
Εδώ θα περιοριστούμε σε έναν από τους τρόπους με τους οποίους η ιατρική εξουσία ασκείται επί των ιατρών.
Σήμερα, η ιατρική θυμίζει πολύ έντονα στρατό.
Διαθέτει πολλές βαθμίδες ιατρικής ιεραρχίας/εξουσίας αλλά και γενικά επιτελεία στα οποία καταστρώνονται τα σχέδια για να κατατροπωθεί ο εχθρός ο οποίος είναι, υποτίθεται, η νόσος.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως και στον στρατό, τελικά αποδεικνύεται ότι στόχος είναι η έγκριση των «στρατιωτικών δαπανών» και όχι ο εχθρός ο οποίος αναδεικνύεται, εν τέλει, σε …σύμμαχο.
Η ιατρική εξουσία παράγει ακατάπαυστα κάθε είδους οδηγίες (guidelines) στις οποίες καλούνται να συμμορφωθούν όλοι.
Η παραβίαση των οδηγιών έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την επιστημονική απαξίωση των παραβατών, αλλά ακόμα και την δικαστική τους δίωξη, στις περιπτώσεις εκείνες όπου οι ιατρικές οδηγίες έχουν υιοθετηθεί από την πολιτεία, ως ο ενδεδειγμένος τρόπος του πράττειν.
Από τη συντριπτική πλειονότητα των γιατρών, οι οποίοι ανήκουν στις χαμηλές βαθμίδες της ιατρικής εξουσίας (κανένας έλληνας γιατρός δεν μετέχει στα κονκλάβια όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις), οι οδηγίες θεωρούνται ως το απαύγασμα της πανταχόθεν εκθειαζόμενης ιατρικής που βασίζεται σε αποδείξεις (Evidence Based Medicine).
Για τους λιγότερο υποψιασμένους γιατρούς, οι Οδηγίες επέχουν θέση θεραπευτικού ευαγγελίου.
Οι οπαδοί μιας πιο κριτικής στάσης έχουν προσέξει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια:
Οι Οδηγίες ταιριάζουν γάντι στις ανάγκες που διαμορφώνονται στην αγορά ή, με άλλα λόγια, έρχονται να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα φαρμακευτικών και άλλων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της ασθένειας.
Πόσο αξιόπιστες είναι, ωστόσο, αυτές οι Οδηγίες;
Για περισσότερα από 20 χρόνια, οι μεγάλες καρδιολογικές εταιρείες, το American College of Cardiology (ACC) και η American Heart Association (AHA), εκδίδουν οδηγίες για την αντιμετώπιση ασθενών με καρδιακά νοσήματα.
Από το 1984 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2008 εκδόθηκαν 53 Οδηγίες σε 22 θέματα, στις οποίες περιέχονταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 7.196 συστάσεις!
Ας εμβαθύνουμε όμως λίγο περισσότερο, καθώς το πρόβλημα δεν υφίσταται μόνο στην ποσότητα αλλά, κυρίως, στην ποιότητα.
Οι συστάσεις αυτές ταξινομούνται ως προς τη βαρύτητά τους, την αξιοπιστία τους, με ένα σύστημα ταξινόμησης (Level of Evidence A, B και C).
Οι συστάσεις που αξιολογούνται ως Α θεωρείται ότι βασίζονται σε πολλές και άρτιες κλινικές μελέτες ενώ ως C θεωρούνται οι συστάσεις που βασίζονται κυρίως σε προσωπικές απόψεις.
Μια πολύ σημαντική εργασία η οποία δημοσιεύτηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2009 στο διεθνούς φήμης ιατρικό περιοδικό JAMA (Journal of the American Medical Association, “Scientific Evidence Underlying the ACC/AHA Clinical Practice Guidelines”) έδειξε ότι οι περίφημες επίσημες Οδηγίες δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από ένα συνονθύλευμα προσωπικών απόψεων.
Πράγματι, μόλις το 11% των συστάσεων βασίζονται σε level A δεδομένα ενώ το 48% αποτελούν προσωπικές απόψεις (level C).
Διαπιστώνεται, με άλλα λόγια, ότι οι θεωρούμενες πολύ σοβαρές ιατρικές οργανώσεις ACC και AHA, ο λόγος των οποίων είναι νόμος για τους καρδιολόγους, εκδίδουν οδηγίες οι οποίες επηρεάζουν αμεσότατα την ιατρική πρακτική και την υγεία των ανθρώπων, βασιζόμενες, δυστυχώς, κυρίως σε προσωπικές απόψεις ειδικών και «ειδικών».
Και, βέβαια, δεν αποτελούν πλέον ειδήσεις οι καθημερινές αποκαλύψεις για το συστηματικό χρηματισμό ειδικών από τους ενδιαφερόμενους να επηρεάσουν προς όφελός τους τις Οδηγίες…
.
..................................Από το blog Μιχαλης Πιτσιλιδης με τίτλο:Αναξιόπιστες ιατρικές οδηγίες...
Ζούμε υπό το ζυγό ενός φρικαλέα πολύπλοκου συστήματος νόμων και αποφάσεων.
Κι επειδή η άγνοια νόμου δεν είναι αποδεκτή, ο καθένας κινδυνεύει να υποστεί τις συνέπειες από μια παράβαση για την οποία αγνοεί το νόμο ή την κανονιστική διάταξη, γενικότερα.
Η πολιτεία εδώ είναι αναγκαστικά κουτοπόνηρη: αν επιτρεπόταν η άγνοια νόμου, τότε ο καθένας θα την επικαλείτο.
Αλλά δεν είναι μόνο η νομοθετική εξουσία που παράγει ακατάπαυστα περιοριστικές ή κανονιστικές διατάξεις που φιλοδοξούν να ελέγξουν τη ζωή των ανθρώπων.
Το ίδιο κάνει και η ιατρική εξουσία, η οποία προσπαθεί να εξαπλώσει την κυριαρχία της στο σύνολο της κοινωνίας: στους γιατρούς οι οποίοι καλούνται να λειτουργήσουν και λειτουργούν ως εκτελεστικός βραχίονας, στο νοσηλευτικό προσωπικό, στους κυβερνώντες αλλά και στους απλούς πολίτες.
Εδώ θα περιοριστούμε σε έναν από τους τρόπους με τους οποίους η ιατρική εξουσία ασκείται επί των ιατρών.
Σήμερα, η ιατρική θυμίζει πολύ έντονα στρατό.
Διαθέτει πολλές βαθμίδες ιατρικής ιεραρχίας/εξουσίας αλλά και γενικά επιτελεία στα οποία καταστρώνονται τα σχέδια για να κατατροπωθεί ο εχθρός ο οποίος είναι, υποτίθεται, η νόσος.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως και στον στρατό, τελικά αποδεικνύεται ότι στόχος είναι η έγκριση των «στρατιωτικών δαπανών» και όχι ο εχθρός ο οποίος αναδεικνύεται, εν τέλει, σε …σύμμαχο.
Η ιατρική εξουσία παράγει ακατάπαυστα κάθε είδους οδηγίες (guidelines) στις οποίες καλούνται να συμμορφωθούν όλοι.
Η παραβίαση των οδηγιών έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την επιστημονική απαξίωση των παραβατών, αλλά ακόμα και την δικαστική τους δίωξη, στις περιπτώσεις εκείνες όπου οι ιατρικές οδηγίες έχουν υιοθετηθεί από την πολιτεία, ως ο ενδεδειγμένος τρόπος του πράττειν.
Από τη συντριπτική πλειονότητα των γιατρών, οι οποίοι ανήκουν στις χαμηλές βαθμίδες της ιατρικής εξουσίας (κανένας έλληνας γιατρός δεν μετέχει στα κονκλάβια όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις), οι οδηγίες θεωρούνται ως το απαύγασμα της πανταχόθεν εκθειαζόμενης ιατρικής που βασίζεται σε αποδείξεις (Evidence Based Medicine).
Για τους λιγότερο υποψιασμένους γιατρούς, οι Οδηγίες επέχουν θέση θεραπευτικού ευαγγελίου.
Οι οπαδοί μιας πιο κριτικής στάσης έχουν προσέξει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια:
Οι Οδηγίες ταιριάζουν γάντι στις ανάγκες που διαμορφώνονται στην αγορά ή, με άλλα λόγια, έρχονται να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα φαρμακευτικών και άλλων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της ασθένειας.
Πόσο αξιόπιστες είναι, ωστόσο, αυτές οι Οδηγίες;
Για περισσότερα από 20 χρόνια, οι μεγάλες καρδιολογικές εταιρείες, το American College of Cardiology (ACC) και η American Heart Association (AHA), εκδίδουν οδηγίες για την αντιμετώπιση ασθενών με καρδιακά νοσήματα.
Από το 1984 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2008 εκδόθηκαν 53 Οδηγίες σε 22 θέματα, στις οποίες περιέχονταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 7.196 συστάσεις!
Ας εμβαθύνουμε όμως λίγο περισσότερο, καθώς το πρόβλημα δεν υφίσταται μόνο στην ποσότητα αλλά, κυρίως, στην ποιότητα.
Οι συστάσεις αυτές ταξινομούνται ως προς τη βαρύτητά τους, την αξιοπιστία τους, με ένα σύστημα ταξινόμησης (Level of Evidence A, B και C).
Οι συστάσεις που αξιολογούνται ως Α θεωρείται ότι βασίζονται σε πολλές και άρτιες κλινικές μελέτες ενώ ως C θεωρούνται οι συστάσεις που βασίζονται κυρίως σε προσωπικές απόψεις.
Μια πολύ σημαντική εργασία η οποία δημοσιεύτηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2009 στο διεθνούς φήμης ιατρικό περιοδικό JAMA (Journal of the American Medical Association, “Scientific Evidence Underlying the ACC/AHA Clinical Practice Guidelines”) έδειξε ότι οι περίφημες επίσημες Οδηγίες δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από ένα συνονθύλευμα προσωπικών απόψεων.
Πράγματι, μόλις το 11% των συστάσεων βασίζονται σε level A δεδομένα ενώ το 48% αποτελούν προσωπικές απόψεις (level C).
Διαπιστώνεται, με άλλα λόγια, ότι οι θεωρούμενες πολύ σοβαρές ιατρικές οργανώσεις ACC και AHA, ο λόγος των οποίων είναι νόμος για τους καρδιολόγους, εκδίδουν οδηγίες οι οποίες επηρεάζουν αμεσότατα την ιατρική πρακτική και την υγεία των ανθρώπων, βασιζόμενες, δυστυχώς, κυρίως σε προσωπικές απόψεις ειδικών και «ειδικών».
Και, βέβαια, δεν αποτελούν πλέον ειδήσεις οι καθημερινές αποκαλύψεις για το συστηματικό χρηματισμό ειδικών από τους ενδιαφερόμενους να επηρεάσουν προς όφελός τους τις Οδηγίες…
.
8.11.09
Ποια «Εθνική Άμυνα» Υπερασπίζονται 6000 ΕΠΟΠ κι Αξιωματικοί σε Κόσσοβο, Αφγανιστάν, Σομαλία;
.........................Aπό το Γράμμα προς νεοσύλλεκτους στο blog: diktiospartakos.blogspot.com
Σχεδόν ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη και δυο χρόνια μετά τη φοιτητική εξέγερση του 2006-07, για τη «μαμά πατρίδα» περνάς τις πύλες του «παραλόγου της θητείας».
Είσαι κομμάτι των μεγάλων αγώνων της νεολαίας. Τις έζησες ως φοιτητής, ως μαθητής, περιπλανώμενος και κακοπληρωμένος εργαζόμενος ή άνεργος. Την εκμετάλλευση, την καταστολή, την κοροϊδία και την απαξίωση, την οργή που σου προκαλούν καλείσαι να τις αντιμετωπίσεις και στο στρατό, ενώ σε μπουκώνουν με όλες τις «γνωστές συνταγές» τους: Ο «στρατός σημαίνει ισότητα», «σέβεται τον φαντάρο», «υπερασπίζει την άμυνα τις χώρας», «σημαίνει αξιοπρέπεια».
Όμως κάτι δεν πάει καλά, έτσι;
Πόσο ίσοι είναι οι φαντάροι της παραμεθορίου, που πάνε σε όλη τη θητεία από σκοπιά σε αγγαρεία, με τα βύσματα των επιτελείων;
Σε «στρατό - κολέγιο» τι δουλειά έχουν τα ατομικά κι ομαδικά καψόνια;
Το «πέσε και πάρε»; Τα φασιστικά άσματα;
Οι Στρατιωτικές Κατασκηνώσεις με 6000 φαντάρους-υπηρέτες για φθηνές διακοπές των αξιωματικών;
Οι 7 τραυματίες και ο ένας νεκρός σε μόλις 30 μέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ;
Ποια «εθνική άμυνα» υπερασπίζονται 6000 ΕΠΟΠ κι αξιωματικοί σε Κόσσοβο, Αφγανιστάν, Σομαλία, αφήνοντας τους φαντάρους να «λιώνουν» σε σκοπιές-αγγαρίες για να μπαλώσουν τις τρύπες του στρατού και του κράτους της «ισχυρής Ελλάδας»;
Ποια αξιοπρέπεια ζουν οι φαντάροι που βλέπουν την οικογένεια να γονατίζει σε πολιτικούς, στρατιωτικούς, παπάδες;
Θέλουν να «σκέφτεσαι τα χειρότερα», να φοβάσαι. Βάλε βύσμα, γίνε σαν αυτούς. Να ’σαι πειθήνιος. Να πειστείς πως το παράλογο έχει λογική.
Ο Βενιζέλος, αναλαμβάνοντας το υπουργείο, διακήρυξε ότι αποστολή του στρατού είναι η «αξιοπρέπεια της χώρας» από ένα στρατό «με σεβασμό προς τον άνθρωπο».
Αμέσως έδειξε τι εννοούσε.
Την αύξηση των μισθοφόρων στο Αφγανιστάν, που αποφάσισε η ΝΔ, την κάνει πράξη το ΠΑΣΟΚ, με νέα αφαίμαξη του λαού, της άνεργης και περιπλανώμενης νεολαίας.
Τις «ασύμμετρες απειλές» του Μεϊμαράκη και του Πολύδωρα, κάνουν δόγμα ο Βενιζέλος και ο Χρυσοχοΐδης.
Στο «ενιαίο σύστημα διακυβέρνησης», που οραματίζεται ο Παπανδρέου, στρατός και αστυνομία θα παρακολουθούν και θα επεμβαίνουν παντού. Από τα ελληνοτουρκικά και τους μετανάστες, ως τις πλημμύρες, τις διαδηλώσεις και τους «τρομοκράτες».
Όλοι εχθροί, λοιπόν!
Από τους Τούρκους φαντάρους (βέβαια, τα βρίσκουν με τους Τούρκους στρατηγούς στο ΝΑΤΟ) ως τους απεργούς ναυτεργάτες.
Συνεχίζουν να στέλνουν φαντάρους εκτός συνόρων, στην «ελληνική» Κύπρο (για την «αξιοπρέπεια», ρε γαμώτο!), ξένο στρατό, σε ξένη χώρα με διαρκή συναγερμό, να «τρέχουν γρηγορότερα, να πηδούν ψηλότερα, να υπακούν περισσότερο».
Δημιουργούν το σιδερόφραχτο στρατό της «ισχυρής Ελλάδας» πάνω σε μια θητεία «με ανθρώπινο πρόσωπο»: Σκοπιά-αγγαρεία-ασκήσεις, «χώσιμο» σε φωτιές-πλημμύρες-λαθρεμπόρους με κίνδυνο της σωματικής ακεραιότητας ή της ζωής μας. Λιγότερο κράτος και θέσεις εργασίας.
Στρατόπεδα χωρίς πόσιμο ή ζεστό νερό, θέρμανση ή αξιοπρεπές φαγητό, γεμάτα καρκινογόνο αμίαντο.
Το «αξιόμαχο» του ελληνικού στρατού συνεχίζει να περνά πάνω από τις ζωές των στρατευμένων.
Μέσα από τον ιδεολογικό τραμπουκισμό του μιλιταρισμού, του εθνικισμού και της υποταγής στους «ανώτερους».
Οι αγορές όπλων, ρεμούλες δις, συνεχίζουν να περνάν από εθνικά ιδεώδη «της αξιοπρέπειας»: ιδανικό άλλοθι για απλήρωτη και μέχρι τελικής πτώσης εκμετάλλευση της νεολαίας στο βωμό του έθνους.
Όμως ηρέμησε. Οπλίσου με θάρρος, αλληλεγγύη, συντροφικότητα και συναδελφικότητα
Μπορούμε να νικήσουμε! Και ΝΙΚΑΜΕ!
Δυστυχώς για αυτούς και για τους πληρωμένους κονδυλοφόρους τους, η πραγματικότητα δεν είναι μόνο αυτή.
Οι φαντάροι δεν είναι μόνοι τους απέναντι στη «θητεία του παραλόγου»: Το γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Από τις νίκες στα στρατόπεδα, τη σύγκρουση με φασιστικά, εθνικοπατριωτικά άσματα και μαθήματα, την αλληλεγγύη μέσα κι έξω από το στρατό.
Το γνωρίζουν από τη συνεπή και πολύχρονη παρουσία του Δικτύου Σπάρτακος και της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη.
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΕΦΕΔΡΩΝ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ είναι αποτέλεσμα δικών μας κινητοποιήσεων.
Τα συνεχή κρούσματα καταγγελιών από τα στρατόπεδα, οι αρνήσεις μεταθέσεων στην ΕΛΔΥΚ, η αποτυχία τρομοκράτησης των φαντάρων, δείχνουν πως η νεολαία πια όλο και λιγότερο υποτάσσεται, όλο και λιγότερο φοβάται.
Αντίθετα, φοβάται η κυβέρνηση και τα επιτελεία. Τρομοκρατούνται από την οργή και τη ζωντάνια της νεολαίας. Γι’ αυτό, με το 9μηνο και τα κούφια λόγια περί αξιοπρέπειας. αλαφιασμένοι τρέχουν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, να χρυσώσουν το χάπι.
Για να συνεχίσουν να μας εκμεταλλεύονται, να μας σκοτώνουν σε σκοπιές, ασκήσεις κι αγγαρείες, είτε σε 9 είτε σε 12 μήνες.
ΔΕΝ ΨΑΡΩΝΟΥΜΕ - Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ
Καλούμε τους νέους συναδέλφους να κάνουν το βήμα παραπάνω.
Απέναντι στη διαπαιδαγώγηση του βύσματος, της ρουφιανιάς και του ατομισμού, να προτάξουν αλληλεγγύη και συλλογική δράση.
Να καταγγείλουν τις άθλιες συνθήκες της θητείας.
Να συγκρουστούν με το βάναυσο θεσμό του ελληνικού στρατού.
Καμιά εξουσία δεν έχουν πάνω σας.
Βγείτε παραπονούμενοι στην αναφορά, υπερασπιστείτε (από το Σύνταγμα & το Στρατιωτικό Κανονισμό 20-1) τα δικαιώματα σας.
Ποιος θα κάνει κάτι, αν όχι εμείς οι ίδιοι; Αν όχι ο γονιός;
Όπου φαντάροι διαμαρτυρήθηκαν, σταμάτησαν καψόνια, μειώθηκαν υπηρεσίες, αυξήθηκαν οδοιπορικά, έξοδοι κι άδειες.
ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΕΓΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ. Η ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
Αξιωματικοί και Διοικητές φοβούνται περισσότερο από εσάς. Οι καταγγελίες μπαίνουν στο φάκελο τους.
ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ έχει αποτελέσματα.
Σε όλα τα Κέντρα Εκπαίδευσης οι νεοσύλλεκτοι αναπτύσσουν συλλογικές αντιστάσεις σε καψόνια-αυθαιρεσίες, σταμάτησαν ακραίες συμπεριφορές αξιωματικών, αρνήθηκαν να πάνε στην ΕΛΔΥΚ.ΓΙΑ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (ΕΛΔΥΚ)
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΡΟΥ.
ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ: ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ. ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΦΥΛΑΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ!
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ. ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΜΑΣ.·
Δε δεχόμαστε μεταθέσεις στο Β’ Γραφείο και τη Στρατονομία, δε δεχόμαστε να γίνουμε Δόκιμοι (ΔΕΑ), φαντάροι που διατάζουν φαντάρους. Δεν αποκρύπτουμε σωματικά προβλήματα.
Το Ι1 δεν είναι μαγκιά.· Δε δεχόμαστε να μας αφαιρούν εφημερίδες-βιβλία, έλεγχο από τη Στρατονομία στους θαλάμους χωρίς όλοι να είναι παρόντες και να εξηγηθεί ο λόγος της έρευνας.·
Βγαίνουμε παραπονούμενοι για ό,τι μας αφορά και μας ενοχλεί.·
Αρνούμαστε ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ασκήσεις ΝΑΤΟ-ευρωστρατού.·
Εναντιωνόμαστε στην προπαγάνδα αξιωματικών κατά του εχθρού-λαού, όπως ο ταγματάρχης που έλεγε το Δεκέμβρη: «όσοι κάνουν επεισόδια είναι εχθροί… οι καταστηματάρχες είμαστε εμείς»!·
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ πυροσβέστες ή νοσοκόμοι, άμισθοι δούλοι.
Να γίνουν προσλήψεις όπου απαιτείται. ·
Απαιτούμε υπηρεσίες κυκλικές και 1/1. Ελεύθερο χρόνο δικό μας, να τον περνάμε όπως θέλουμε.· Μείωση τώρα της θητείας σε 6μηνη, στον τόπο κατοικίας. Διπλασιασμός των αδειών. Υπηρεσίες 1-1 για ΟΛΟΥΣ (παλιούς και νέους). Πρώτο ζήτημα η ζωή των φαντάρων (όχι οι υπηρεσίες).·
Κανένας φαντάρος ή στέλεχος σε ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ. Κανένας νέος ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΣ.·
Αύξηση μισθού, πλήρης ασφάλιση και κάλυψη των αναγκών των στρατευμένων: υγειονομικές υπηρεσίες, διαβίωση, μετακινήσεις, επικοινωνία, πολιτισμό, ενημέρωση. ·
Ίσα δικαιώματα στις μειονότητες.
Εφαρμογή, χωρίς όρους, των συνταγματικών δικαιωμάτων.
Ελεύθερη διακίνηση ιδεών, εντύπων, βιβλίων.
Κατάργηση ποινών και στρατοδικείων.· Να σταματήσουν η απλήρωτη εργασία και τα «καψόνια».
Κανένας στρατιώτης άμισθος δούλος των αξιωματικών. Πολιτικό προσωπικό για εργασίες συντήρησης και επιμελητείας.·
Να κλείσουν οι Λέσχες Εφέδρων, της πατριδοκαπηλίας και φυλετικού μίσους. Να απαγορευτεί η λειτουργία παραστρατιωτικών σχηματισμών, η διαπλοκή με στρατό και σώματα ασφαλείας.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ
Αιρετές και ανακλητές Επιτροπές Φαντάρων χωρίς παρέμβαση της ιεραρχίας. Τα ζητήματα και αιτήματα των φαντάρων θα καθορίζονται από αυτές, θα υποβάλλονται απευθείας στο διοικητή. Δικαίωμα ομαδικών παραπόνων, δημοσιοποίησης της κατάστασης στο στρατόπεδο.Ανεξάρτητα απ’ τα κομματικά πιστεύω του καθενός, ενάντια στη λογική του συμβιβασμού και της υποταγής υπάρχει ο Συλλογικός Αγώνας. Οι βελτιώσεις στα στρατόπεδα οφείλονται στην αγωνιστική δράση των φαντάρων, τις καταγγελίες, την πίεση που ασκούν γονείς και κοινωνικοί φορείς.
ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΖΙΚΟ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6932 955437
Σχεδόν ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη και δυο χρόνια μετά τη φοιτητική εξέγερση του 2006-07, για τη «μαμά πατρίδα» περνάς τις πύλες του «παραλόγου της θητείας».
Είσαι κομμάτι των μεγάλων αγώνων της νεολαίας. Τις έζησες ως φοιτητής, ως μαθητής, περιπλανώμενος και κακοπληρωμένος εργαζόμενος ή άνεργος. Την εκμετάλλευση, την καταστολή, την κοροϊδία και την απαξίωση, την οργή που σου προκαλούν καλείσαι να τις αντιμετωπίσεις και στο στρατό, ενώ σε μπουκώνουν με όλες τις «γνωστές συνταγές» τους: Ο «στρατός σημαίνει ισότητα», «σέβεται τον φαντάρο», «υπερασπίζει την άμυνα τις χώρας», «σημαίνει αξιοπρέπεια».
Όμως κάτι δεν πάει καλά, έτσι;
Πόσο ίσοι είναι οι φαντάροι της παραμεθορίου, που πάνε σε όλη τη θητεία από σκοπιά σε αγγαρεία, με τα βύσματα των επιτελείων;
Σε «στρατό - κολέγιο» τι δουλειά έχουν τα ατομικά κι ομαδικά καψόνια;
Το «πέσε και πάρε»; Τα φασιστικά άσματα;
Οι Στρατιωτικές Κατασκηνώσεις με 6000 φαντάρους-υπηρέτες για φθηνές διακοπές των αξιωματικών;
Οι 7 τραυματίες και ο ένας νεκρός σε μόλις 30 μέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ;
Ποια «εθνική άμυνα» υπερασπίζονται 6000 ΕΠΟΠ κι αξιωματικοί σε Κόσσοβο, Αφγανιστάν, Σομαλία, αφήνοντας τους φαντάρους να «λιώνουν» σε σκοπιές-αγγαρίες για να μπαλώσουν τις τρύπες του στρατού και του κράτους της «ισχυρής Ελλάδας»;
Ποια αξιοπρέπεια ζουν οι φαντάροι που βλέπουν την οικογένεια να γονατίζει σε πολιτικούς, στρατιωτικούς, παπάδες;
Θέλουν να «σκέφτεσαι τα χειρότερα», να φοβάσαι. Βάλε βύσμα, γίνε σαν αυτούς. Να ’σαι πειθήνιος. Να πειστείς πως το παράλογο έχει λογική.
Ο Βενιζέλος, αναλαμβάνοντας το υπουργείο, διακήρυξε ότι αποστολή του στρατού είναι η «αξιοπρέπεια της χώρας» από ένα στρατό «με σεβασμό προς τον άνθρωπο».
Αμέσως έδειξε τι εννοούσε.
Την αύξηση των μισθοφόρων στο Αφγανιστάν, που αποφάσισε η ΝΔ, την κάνει πράξη το ΠΑΣΟΚ, με νέα αφαίμαξη του λαού, της άνεργης και περιπλανώμενης νεολαίας.
Τις «ασύμμετρες απειλές» του Μεϊμαράκη και του Πολύδωρα, κάνουν δόγμα ο Βενιζέλος και ο Χρυσοχοΐδης.
Στο «ενιαίο σύστημα διακυβέρνησης», που οραματίζεται ο Παπανδρέου, στρατός και αστυνομία θα παρακολουθούν και θα επεμβαίνουν παντού. Από τα ελληνοτουρκικά και τους μετανάστες, ως τις πλημμύρες, τις διαδηλώσεις και τους «τρομοκράτες».
Όλοι εχθροί, λοιπόν!
Από τους Τούρκους φαντάρους (βέβαια, τα βρίσκουν με τους Τούρκους στρατηγούς στο ΝΑΤΟ) ως τους απεργούς ναυτεργάτες.
Συνεχίζουν να στέλνουν φαντάρους εκτός συνόρων, στην «ελληνική» Κύπρο (για την «αξιοπρέπεια», ρε γαμώτο!), ξένο στρατό, σε ξένη χώρα με διαρκή συναγερμό, να «τρέχουν γρηγορότερα, να πηδούν ψηλότερα, να υπακούν περισσότερο».
Δημιουργούν το σιδερόφραχτο στρατό της «ισχυρής Ελλάδας» πάνω σε μια θητεία «με ανθρώπινο πρόσωπο»: Σκοπιά-αγγαρεία-ασκήσεις, «χώσιμο» σε φωτιές-πλημμύρες-λαθρεμπόρους με κίνδυνο της σωματικής ακεραιότητας ή της ζωής μας. Λιγότερο κράτος και θέσεις εργασίας.
Στρατόπεδα χωρίς πόσιμο ή ζεστό νερό, θέρμανση ή αξιοπρεπές φαγητό, γεμάτα καρκινογόνο αμίαντο.
Το «αξιόμαχο» του ελληνικού στρατού συνεχίζει να περνά πάνω από τις ζωές των στρατευμένων.
Μέσα από τον ιδεολογικό τραμπουκισμό του μιλιταρισμού, του εθνικισμού και της υποταγής στους «ανώτερους».
Οι αγορές όπλων, ρεμούλες δις, συνεχίζουν να περνάν από εθνικά ιδεώδη «της αξιοπρέπειας»: ιδανικό άλλοθι για απλήρωτη και μέχρι τελικής πτώσης εκμετάλλευση της νεολαίας στο βωμό του έθνους.
Όμως ηρέμησε. Οπλίσου με θάρρος, αλληλεγγύη, συντροφικότητα και συναδελφικότητα
Μπορούμε να νικήσουμε! Και ΝΙΚΑΜΕ!
Δυστυχώς για αυτούς και για τους πληρωμένους κονδυλοφόρους τους, η πραγματικότητα δεν είναι μόνο αυτή.
Οι φαντάροι δεν είναι μόνοι τους απέναντι στη «θητεία του παραλόγου»: Το γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Από τις νίκες στα στρατόπεδα, τη σύγκρουση με φασιστικά, εθνικοπατριωτικά άσματα και μαθήματα, την αλληλεγγύη μέσα κι έξω από το στρατό.
Το γνωρίζουν από τη συνεπή και πολύχρονη παρουσία του Δικτύου Σπάρτακος και της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη.
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΕΦΕΔΡΩΝ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ είναι αποτέλεσμα δικών μας κινητοποιήσεων.
Τα συνεχή κρούσματα καταγγελιών από τα στρατόπεδα, οι αρνήσεις μεταθέσεων στην ΕΛΔΥΚ, η αποτυχία τρομοκράτησης των φαντάρων, δείχνουν πως η νεολαία πια όλο και λιγότερο υποτάσσεται, όλο και λιγότερο φοβάται.
Αντίθετα, φοβάται η κυβέρνηση και τα επιτελεία. Τρομοκρατούνται από την οργή και τη ζωντάνια της νεολαίας. Γι’ αυτό, με το 9μηνο και τα κούφια λόγια περί αξιοπρέπειας. αλαφιασμένοι τρέχουν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, να χρυσώσουν το χάπι.
Για να συνεχίσουν να μας εκμεταλλεύονται, να μας σκοτώνουν σε σκοπιές, ασκήσεις κι αγγαρείες, είτε σε 9 είτε σε 12 μήνες.
ΔΕΝ ΨΑΡΩΝΟΥΜΕ - Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ
Καλούμε τους νέους συναδέλφους να κάνουν το βήμα παραπάνω.
Απέναντι στη διαπαιδαγώγηση του βύσματος, της ρουφιανιάς και του ατομισμού, να προτάξουν αλληλεγγύη και συλλογική δράση.
Να καταγγείλουν τις άθλιες συνθήκες της θητείας.
Να συγκρουστούν με το βάναυσο θεσμό του ελληνικού στρατού.
Καμιά εξουσία δεν έχουν πάνω σας.
Βγείτε παραπονούμενοι στην αναφορά, υπερασπιστείτε (από το Σύνταγμα & το Στρατιωτικό Κανονισμό 20-1) τα δικαιώματα σας.
Ποιος θα κάνει κάτι, αν όχι εμείς οι ίδιοι; Αν όχι ο γονιός;
Όπου φαντάροι διαμαρτυρήθηκαν, σταμάτησαν καψόνια, μειώθηκαν υπηρεσίες, αυξήθηκαν οδοιπορικά, έξοδοι κι άδειες.
ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΕΓΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ. Η ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
Αξιωματικοί και Διοικητές φοβούνται περισσότερο από εσάς. Οι καταγγελίες μπαίνουν στο φάκελο τους.
ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ έχει αποτελέσματα.
Σε όλα τα Κέντρα Εκπαίδευσης οι νεοσύλλεκτοι αναπτύσσουν συλλογικές αντιστάσεις σε καψόνια-αυθαιρεσίες, σταμάτησαν ακραίες συμπεριφορές αξιωματικών, αρνήθηκαν να πάνε στην ΕΛΔΥΚ.ΓΙΑ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (ΕΛΔΥΚ)
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΡΟΥ.
ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ: ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ. ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΦΥΛΑΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ!
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ. ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΜΑΣ.·
Δε δεχόμαστε μεταθέσεις στο Β’ Γραφείο και τη Στρατονομία, δε δεχόμαστε να γίνουμε Δόκιμοι (ΔΕΑ), φαντάροι που διατάζουν φαντάρους. Δεν αποκρύπτουμε σωματικά προβλήματα.
Το Ι1 δεν είναι μαγκιά.· Δε δεχόμαστε να μας αφαιρούν εφημερίδες-βιβλία, έλεγχο από τη Στρατονομία στους θαλάμους χωρίς όλοι να είναι παρόντες και να εξηγηθεί ο λόγος της έρευνας.·
Βγαίνουμε παραπονούμενοι για ό,τι μας αφορά και μας ενοχλεί.·
Αρνούμαστε ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ασκήσεις ΝΑΤΟ-ευρωστρατού.·
Εναντιωνόμαστε στην προπαγάνδα αξιωματικών κατά του εχθρού-λαού, όπως ο ταγματάρχης που έλεγε το Δεκέμβρη: «όσοι κάνουν επεισόδια είναι εχθροί… οι καταστηματάρχες είμαστε εμείς»!·
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ πυροσβέστες ή νοσοκόμοι, άμισθοι δούλοι.
Να γίνουν προσλήψεις όπου απαιτείται. ·
Απαιτούμε υπηρεσίες κυκλικές και 1/1. Ελεύθερο χρόνο δικό μας, να τον περνάμε όπως θέλουμε.· Μείωση τώρα της θητείας σε 6μηνη, στον τόπο κατοικίας. Διπλασιασμός των αδειών. Υπηρεσίες 1-1 για ΟΛΟΥΣ (παλιούς και νέους). Πρώτο ζήτημα η ζωή των φαντάρων (όχι οι υπηρεσίες).·
Κανένας φαντάρος ή στέλεχος σε ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ. Κανένας νέος ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΣ.·
Αύξηση μισθού, πλήρης ασφάλιση και κάλυψη των αναγκών των στρατευμένων: υγειονομικές υπηρεσίες, διαβίωση, μετακινήσεις, επικοινωνία, πολιτισμό, ενημέρωση. ·
Ίσα δικαιώματα στις μειονότητες.
Εφαρμογή, χωρίς όρους, των συνταγματικών δικαιωμάτων.
Ελεύθερη διακίνηση ιδεών, εντύπων, βιβλίων.
Κατάργηση ποινών και στρατοδικείων.· Να σταματήσουν η απλήρωτη εργασία και τα «καψόνια».
Κανένας στρατιώτης άμισθος δούλος των αξιωματικών. Πολιτικό προσωπικό για εργασίες συντήρησης και επιμελητείας.·
Να κλείσουν οι Λέσχες Εφέδρων, της πατριδοκαπηλίας και φυλετικού μίσους. Να απαγορευτεί η λειτουργία παραστρατιωτικών σχηματισμών, η διαπλοκή με στρατό και σώματα ασφαλείας.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ
Αιρετές και ανακλητές Επιτροπές Φαντάρων χωρίς παρέμβαση της ιεραρχίας. Τα ζητήματα και αιτήματα των φαντάρων θα καθορίζονται από αυτές, θα υποβάλλονται απευθείας στο διοικητή. Δικαίωμα ομαδικών παραπόνων, δημοσιοποίησης της κατάστασης στο στρατόπεδο.Ανεξάρτητα απ’ τα κομματικά πιστεύω του καθενός, ενάντια στη λογική του συμβιβασμού και της υποταγής υπάρχει ο Συλλογικός Αγώνας. Οι βελτιώσεις στα στρατόπεδα οφείλονται στην αγωνιστική δράση των φαντάρων, τις καταγγελίες, την πίεση που ασκούν γονείς και κοινωνικοί φορείς.
ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΖΙΚΟ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6932 955437
6.11.09
Έκκληση για Δωρεά Βιβλίων και Χαριστικό Ανταλλακτικό Παζάρι
.
1. Στο μπλογκ Τσαλαπετεινός δημοσιοποιήθηκε με τίτλο Μια χάρη το παρακάτω email το οποίο αναδημοσιεύτηκε και στο μπλογκ sibilla - σίβυλλα:
"Το Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών θα σας ήταν ευγνώμον αν μας προτιμούσατε στο…χάρισμα των βιβλίων σας!
Έχουμε δανειστικές βιβλιοθήκες σε κάθε πτέρυγα με πολύ μεγάλη χρήση από τις γυναίκες- κρατούμενές μας.
Και κάθε φορά τρομάζουμε να βρούμε πόρους για να αγοράσουμε καινούρια. Έτσι στηριζόμαστε κυρίως σε δωρεές φίλων και γνωστών.
Μόνο που δε μπορούμε να έρθουμε να τα παραλάβουμε.
Αν θελήσετε να μας προτιμήσετε και μπορείτε να μας τα στείλετε.
Η διεύθυνσή μας είναι:
Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών
Ελαιώνας Θήβας 32
Υπ` όψιν κ. Κοσμάτου Ευάγγελου, ψυχολόγου ".
2. Στο μπλογκ της Συνέλευσης Περάματος για την Αλληλεγγύη και τη Δράση "DeStato" υπάρχει ανακοίνωση για:
ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ
Κυριακή 8 Νοεμβρίου στις 12:00
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ
Λεωφ. Ειρήνης 219 (Στάση Σχολείο)
Λεπτομέρειες στο.Σταγόνα αλληλεγγύης-αυτοοργάνωσης-αντίστασης στην καπιταλιστική έρημο
__________________________________
Εκτός από τη δωρεά, για την αξιοποίηση ανενεργών βιβλίων έχει εδώ και καιρό αναπτυχθεί το bookcrossing. Για πληροφορίες ΟΔΗΓΙΕΣ BOOKCROSSING και ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒOOKCROSSING
.
1. Στο μπλογκ Τσαλαπετεινός δημοσιοποιήθηκε με τίτλο Μια χάρη το παρακάτω email το οποίο αναδημοσιεύτηκε και στο μπλογκ sibilla - σίβυλλα:
"Το Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών θα σας ήταν ευγνώμον αν μας προτιμούσατε στο…χάρισμα των βιβλίων σας!
Έχουμε δανειστικές βιβλιοθήκες σε κάθε πτέρυγα με πολύ μεγάλη χρήση από τις γυναίκες- κρατούμενές μας.
Και κάθε φορά τρομάζουμε να βρούμε πόρους για να αγοράσουμε καινούρια. Έτσι στηριζόμαστε κυρίως σε δωρεές φίλων και γνωστών.
Μόνο που δε μπορούμε να έρθουμε να τα παραλάβουμε.
Αν θελήσετε να μας προτιμήσετε και μπορείτε να μας τα στείλετε.
Η διεύθυνσή μας είναι:
Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών
Ελαιώνας Θήβας 32
Υπ` όψιν κ. Κοσμάτου Ευάγγελου, ψυχολόγου ".
2. Στο μπλογκ της Συνέλευσης Περάματος για την Αλληλεγγύη και τη Δράση "DeStato" υπάρχει ανακοίνωση για:
ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ
Κυριακή 8 Νοεμβρίου στις 12:00
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ
Λεωφ. Ειρήνης 219 (Στάση Σχολείο)
Λεπτομέρειες στο.Σταγόνα αλληλεγγύης-αυτοοργάνωσης-αντίστασης στην καπιταλιστική έρημο
__________________________________
Εκτός από τη δωρεά, για την αξιοποίηση ανενεργών βιβλίων έχει εδώ και καιρό αναπτυχθεί το bookcrossing. Για πληροφορίες ΟΔΗΓΙΕΣ BOOKCROSSING και ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒOOKCROSSING
.
31.10.09
Τα Σιωπηλά Όπλα Αυτοματοποίησης της Κοινωνίας
.
«Από τη στιγμή που διαταραχθεί σκόπιμα η λειτουργία του εγκεφάλου μέσω τυχαίου ή σκόπιμα υποβαλλόμενου φόβου, θυμού ή συγκίνησης, μπορούν να εμφυτευτούν στους ανθρώπους διάφοροι τύποι πεποιθήσεων. Από τα αποτελέσματα που προκαλούνται απ΄αυτές τις διαταραχές η πιο κοινή είναι η προσωρινή διαταραχή της κρίσης και μεγάλη επιδεκτικότητα για υποβολή και εμφανίζονται έντονα σε περιόδους πολέμων ή σοβαρών επιδημιών.
..Με τον τρόπο αυτό δεν ενδιαφέρονται και δεν ανακαλύπτουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας αυτοματοποίησης της κοινωνίας. Ο γενικός κανόνας είναι όσο πιο πολύ σύγχιση τόσο πιο μεγάλο κέρδος.
Γι αυτό ο καλύτερος τρόπος είναι να δημιουργείς προβλήματα και μετά να προσφέρεις τις λύσεις.
Εν συντομία:
* ΜΕΕ: Κράτα την προσοχή του ενήλικου κοινού αποσπασμένη από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και αιχμαλωτίσέ τη με θέματα που δεν έχουν πραγματική σημασία
* Σχολεία: Κράτα τους νέους σε άγνοια των πραγματικών μαθηματικών, των πραγματικών οικονομικών, των πραγματικών νόμων και της πραγματικής ιστορίας
*Διασκέδαση: Κράτα τη διασκέδαση του κοινού σε χαμηλό επίπεδο.
*Δουλειά: Κράτα το κοινό πολυάσχολο (buyz,buzy,buzy), ξανά στη φάρμα μαζί με τα άλλα ζώα..
Όταν ένα σιωπηλό όπλο χρησιμοποιείται βαθμιαία, οι άνθρωποι προσαρμόζονται στην παρουσία του και μαθαίνουνι να ανέχοναι την καταπάτηση στις ζωές τους.
Γι αυτό, το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου.
Επιτίθεται στη ζωτικότητα, τις επιλογές, και την κινητικότητα των ατόμων μιας κοινωνίας μέσω χειραγώγισης και προσβολής των πηγών της φυσικής και κοινωνικής ενέργειάς τους και των σωματικών, διανοητικών, και συναισθηματικών δυνάμεων και αδυναμιών τους.
Πυροβολεί καταστάσεις αντί για πυρά προωθούμενες από επεξεργασία δεδομένων, αντί από κόκκους πυρίτιδας, από έναν υπολογιστή, αντί από πυροβόλο όπλο, με χειρισμό από έναν προγραμματιστή υπολογιστών αντί από επίλεκτο σκοπευτή κάτω από τις διαταγές ενός τραπεζικού μεγιστάνα, αντί ενός στρατηγού.
Δεν συνοδεύεται με αντιληπτό θόρυβο, δεν προκαλεί εμφανή φυσικό ή διανοητικό τραυματισμό, και δεν παρεμποδίζει εμφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή.
Εν τούτοις συνοδεύεται με έναν αδιάψευστο "θόρυβο", επιφέρει αδιάψευστη φυσική και διανοητική βλάβη και παρεμποδίζει καταφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή, δηλ., καταφανώς σε έναν εκπαιδευμένο παρατηρητή, που ξέρει τι να κοιτάξει.
Το κοινό δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το όπλο και γι αυτό δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και νικιέται από ένα όπλο.
Το κοινό μπορεί να αισθάνεται ενστικτωδώς ότι κάτι είναιλάθος, αλλά λόγω της τεχνικής φύσης του σιωπηλού όπλου, δεν μπορούν να εκφράσουν το συναίσθημά τους με λογικό τρόπο, ή να χειριστούν το πρόβλημα με νοημοσύνη.
Επομένως, δεν ξέρουν πώς να καλέσουν για βοήθεια, και δεν ξέρουν πώς να συνεργαστούν και να αμυνθούν απέναντι σ΄ αυτό το όπλο».
Operations Research Technical Manual TM-
http://www9.pair.com/xpoez/money/silent.htm
.
«Από τη στιγμή που διαταραχθεί σκόπιμα η λειτουργία του εγκεφάλου μέσω τυχαίου ή σκόπιμα υποβαλλόμενου φόβου, θυμού ή συγκίνησης, μπορούν να εμφυτευτούν στους ανθρώπους διάφοροι τύποι πεποιθήσεων. Από τα αποτελέσματα που προκαλούνται απ΄αυτές τις διαταραχές η πιο κοινή είναι η προσωρινή διαταραχή της κρίσης και μεγάλη επιδεκτικότητα για υποβολή και εμφανίζονται έντονα σε περιόδους πολέμων ή σοβαρών επιδημιών.
..Με τον τρόπο αυτό δεν ενδιαφέρονται και δεν ανακαλύπτουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας αυτοματοποίησης της κοινωνίας. Ο γενικός κανόνας είναι όσο πιο πολύ σύγχιση τόσο πιο μεγάλο κέρδος.
Γι αυτό ο καλύτερος τρόπος είναι να δημιουργείς προβλήματα και μετά να προσφέρεις τις λύσεις.
Εν συντομία:
* ΜΕΕ: Κράτα την προσοχή του ενήλικου κοινού αποσπασμένη από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και αιχμαλωτίσέ τη με θέματα που δεν έχουν πραγματική σημασία
* Σχολεία: Κράτα τους νέους σε άγνοια των πραγματικών μαθηματικών, των πραγματικών οικονομικών, των πραγματικών νόμων και της πραγματικής ιστορίας
*Διασκέδαση: Κράτα τη διασκέδαση του κοινού σε χαμηλό επίπεδο.
*Δουλειά: Κράτα το κοινό πολυάσχολο (buyz,buzy,buzy), ξανά στη φάρμα μαζί με τα άλλα ζώα..
Όταν ένα σιωπηλό όπλο χρησιμοποιείται βαθμιαία, οι άνθρωποι προσαρμόζονται στην παρουσία του και μαθαίνουνι να ανέχοναι την καταπάτηση στις ζωές τους.
Γι αυτό, το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου.
Επιτίθεται στη ζωτικότητα, τις επιλογές, και την κινητικότητα των ατόμων μιας κοινωνίας μέσω χειραγώγισης και προσβολής των πηγών της φυσικής και κοινωνικής ενέργειάς τους και των σωματικών, διανοητικών, και συναισθηματικών δυνάμεων και αδυναμιών τους.
Πυροβολεί καταστάσεις αντί για πυρά προωθούμενες από επεξεργασία δεδομένων, αντί από κόκκους πυρίτιδας, από έναν υπολογιστή, αντί από πυροβόλο όπλο, με χειρισμό από έναν προγραμματιστή υπολογιστών αντί από επίλεκτο σκοπευτή κάτω από τις διαταγές ενός τραπεζικού μεγιστάνα, αντί ενός στρατηγού.
Δεν συνοδεύεται με αντιληπτό θόρυβο, δεν προκαλεί εμφανή φυσικό ή διανοητικό τραυματισμό, και δεν παρεμποδίζει εμφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή.
Εν τούτοις συνοδεύεται με έναν αδιάψευστο "θόρυβο", επιφέρει αδιάψευστη φυσική και διανοητική βλάβη και παρεμποδίζει καταφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή, δηλ., καταφανώς σε έναν εκπαιδευμένο παρατηρητή, που ξέρει τι να κοιτάξει.
Το κοινό δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το όπλο και γι αυτό δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και νικιέται από ένα όπλο.
Το κοινό μπορεί να αισθάνεται ενστικτωδώς ότι κάτι είναιλάθος, αλλά λόγω της τεχνικής φύσης του σιωπηλού όπλου, δεν μπορούν να εκφράσουν το συναίσθημά τους με λογικό τρόπο, ή να χειριστούν το πρόβλημα με νοημοσύνη.
Επομένως, δεν ξέρουν πώς να καλέσουν για βοήθεια, και δεν ξέρουν πώς να συνεργαστούν και να αμυνθούν απέναντι σ΄ αυτό το όπλο».
Operations Research Technical Manual TM-
http://www9.pair.com/xpoez/money/silent.htm
.
25.10.09
Ψεύδεστε για τους πειρατές
του Johann Hari You are being lied to about pirates
Ποιός θα φανταζόταν ότι το 2009, οι κυβερνήσεις του κόσμου θα κήρυτταν ένα νέο πόλεμο κατά των πειρατών; Καθώς διαβάζετε αυτό το άρθρο, το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό - που υποστηρίζεται από πλοία από περισσότερες από δύο ντουζίνες έθνη, από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα – πλέει στα ύδατα της Σομαλίας να κυνηγήσει τους όπως λένε αποτρόπαιους εγκληματίες.
Σύντομα θα καταδιώκουν τους Σομαλούς πειρατές ακόμη και στην ξηρά σε μια από τις πιο κατεστραμμένες χώρες του πλανήτη.
Αλλά πίσω από αυτήν την ιστορία υπάρχει ένα σκάνδαλο που δεν λέγεται.
Οι άνθρωποι που οι κυβερνήσεις μας χαρακτηρίζουν ως "μία από τις μεγαλύτερες απειλές της εποχής μας" έχουν μια εξαιρετική ιστορία να πουν - και τη δικαιοσύνη με το μέρος τους. Οι πειρατές δεν ήταν ποτέ αυτοί που νομίζουμε ότι είναι.
Στη "χρυσή εποχή της πειρατείας" - από το 1650 έως το 1730 - η εικόνα του αδίστακτου πειρατή που έχουμε σήμερα κατασκευάστηκε και προπαγανδίστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση. Πολλοί απλοί άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν ψευδής. Συχνά απλοί άνθρωποι έσωζαν πειρατές από την αγχόνη. Γιατί; Τι έβλεπαν που εμείς δεν μπορούμε;
Στο βιβλίο του "Όλοι οι εγκληματίες των Εθνών», ο ιστορικός Μάρκους Rediker δίνει σημαντικά στοιχεία μιλώντας για την πλωτή κόλαση στην οποία κατέληγαν οι πεινασμένοι νέοι του Λονδίνου. Δουλεύοντας στα πλοία ακατάπαυστα με ελάχιστη τροφή, αν σταματούσαν για ένα δευτερόλεπτο, ο παντοδύναμος καπετάνιος τους μαστίγωνε αλύπητα ή τους έρριχνε στη θάλασσα.
Και στο τέλος μπορούσε να τους εξαπατήσει και να τους κατακρατήσει τους μισθούς τους.
Οι πειρατές ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που στασίασαν κατά του τυραννικού καπετάνιου τους και δημιούργησαν ένα διαφορετικό τρόπο εργασίας στις θάλασσες. Μόλις αποκτούσαν το πλοίο, εξέλεγαν τον καπετάνιο τους και έπαιρναν όλες τις αποφάσεις τους συλλογικά.
Μοιράζονταν τα αγαθά με τόσο ισότιμο τρόπο που όπως αναφέρει ο Rediker δεν μπορούσε να βρεθεί πουθενά τον 18ον αιώνα." Δέχθηκαν ακόμη και Αφρικανούς σκλάβους που δραπέτευαν οι οποίοι ζούσαν μαζί τους εντελώς ισότιμα. Οι πειρατές έδειξαν "ξεκάθαρα και έμπρακτα ότι στα πλοία δεν πρέπει να υπαρχει η καταπίεση και η βαναυσότητα που επικρατούσε στοα εμπορικά πλοία και στο βασιλικό ναυτικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήταν δημοφιλείς παρά το γεγονός ότι ήταν αντιπαραγωγικοί κλέφτες.
Το 1991, η κυβέρνηση της Σομαλίας - στο Κέρας της Αφρικής - κατέρρευσε. Τα 9 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν καταδικαστείσε λιμοκτονία από τότε γιατί πολλές από τις πιο άσχημες δυνάμεις στον δυτικό κόσμο είδαν το γεγονός αυτό ως μια μεγάλη ευκαιρία να κλέψουν τον θαλάσσιο πλούτο της χώρας και να την κάνουν χωματερή πυρηνικών αποβλήτων.
Ναι,πυρηνικά απόβλητα. Από τη στιγμή που έφυγε η η κυβέρνηση άρχισαν να εμφανίζονται μυστηριώδη ευρωπαϊκά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Σομαλίας και να απορρίπτουν τεράστια βαρέλια στον ωκεανό.
Ο παράκτιος πληθυσμός άρχισε να αρρωσταίνει. Στην αρχή παρουσιάστηκαν περίεργα εξανθήματα, ναυτία και γενιόντουσαν δύσμορφα μωρά. Στη συνέχεια, μετά το τσουνάμι του 2005, έγινε διαρροή από τις εκατοντάδες βαρέλια που εκβάλλονταν στις ακτές. Οι άνθρωποι άρχισαν να αρρωσταίνουν από ραδιενέργεια και πάνω από 300 πέθαναν.
Ο Ahmedou Ould-Abdallah, ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Σομαλία, μου είπε: "Κάποιοι κάνουν εδώ απόθεση πυρηνικών απόβλητων. Υπάρχει, επίσης, μόλυβδος και βαρέα μέταλλα όπως κάδμιο και υδράργυρος - τα πάντα.
"Πολλά από αυτά είναι από ευρωπαϊκά νοσοκομεία και εργοστάσια που τα δίνουν στην ιταλική μαφία να τα" πετάει" πιο φθηνά. Όταν ρώτησα τον Ould-Abdallah "τι έχουν κάνει οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γι 'αυτό" μου είπε με αναστεναγμό: "Τίποτα.. Δεν υπήρξε καθαρισμός, ούτε αποζημίωση, ούτε πρόληψη".
Την ίδια στιγμή, άλλα ευρωπαϊκά πλοία έρχονται στη Σομαλία για να λεηλατήσουν τη θάλασσα από τον μεγαλύτερο πόρο: τα θαλασσινά. Έχουν καταστραφεί τα δικά μας αποθέματα ψαριών από την υπερβολική εκμετάλλευση - και τώρα πρέπει να μετακινηθούν στις δικές τους θάλασσες. Περισσότερα από 300 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε τόνο, γαρίδες, καραβίδες και άλλα θαλάσσια κλέβονται από παράνομες τεράστιες μηχανότρατες που πλέουν στις απροστάτευτες θάλασσες της Σομαλίας.
Οι ντόπιοι ψαράδες έχουν ξαφνικά χάσει τα προς το ζην τους και πεινάνε. Ο Μοχάμεντ Χουσεΐν, ένας ψαράς στην πόλη της Marka 100 χιλιόμετρα νότια του Μογκαντίσου, είπε στον Reuters: "Εάν δεν γίνει τίποτα, σύντομα δεν θα υπάρχουν ψάρια στα αριστερά μας παράκτια ύδατα."
Αυτές είναι οι συνθήκες που δημιούργησαν τους «πειρατές".
Σε μια σουρεαλιστική τηλεφωνική συνέντευξη, ένας από τους ηγέτες των πειρατών, ο Sugule Ali, δήλωσε ότι κίνητρό τους ήταν "να σταματήσει η παράνομη αλιεία και η παρουσία τους στα ύδατά μας ... Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας θάλασσιους ληστές. Θεωρούμε θαλάσσιους ληστές εκείνους που αλιεύουν παράνομα και κάνουν χωματερή και φέρνουν όπλα στις θάλασσές μας .Ο "William Scott θα καταλάβει αυτά τα λόγια:
Οχι, αυτό δεν δικαιολογεί την ομηρία και ναι, σαφώς υπάρχουν και μερικοί γκάνγκστερς -μερικοί μόνον- ειδικά εκείνοι που κατέσχεσαν ακόμη και την Παγκόσμια Επισιτιστική Βοήθεια. Αλλά οι "πειρατές" έχουν τη συντριπτική υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού για κάποιο λόγο.
Η ανεξάρτητη ιστοσελίδα Somalian ειδήσεις WardherNews διεξήγαγε έρευνα και βρέθηκε ότι 70 τοις εκατό "υποστήριξε ένθερμα την πειρατεία ως μορφή εθνικής άμυνας της χώρας για τα χωρικά της ύδατα."
Κατά τη διάρκεια του επαναστατικού πολέμου στην Αμερική, ο George Washington ένας από τους ιδρυτές της Αμερικής ανέθεσε σε πειρατές την προστασία των χωρικών υδάτων της Αμερικής, διότι η Αμερική δεν είχε δικό της ναυτικό ή ακτοφυλακή . Οι περισσότεροι Αμερικανοί το στήριξαν αυτό. Αυτό που γίνεται στη Σομαλία είναι διαφορετικό;
Μήπως περιμέναμε να λιμοκτονούν οι Σομαλοί, να υποδέχονται τα πυρηνικά μας απόβλητα και να μας παρακολουθούν να αρπάζουμε τα ψάρια τους και να τα τρώμε στα εστιατόρια μας;
Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή για την ιστορία του πολέμου κατά της πειρατείας το 2009 από αυτήν που έκανε πειρατής ο οποίος ‘εζησε τον 4ο π.χ. αιώνα. Είχε συλληφθεί και ο Μέγας Αλέξανδρος, του ζήτησε να εξηγήσει τι εννοούσε μιλώντας για κατοχή στην θάλασσα. Ο πειρατής χαμογέλασε και απάντησε:
"Τι σημαίνει η κατοχή όλης της γης; Εγώ επειδή το κάνω με ένα μικρό πλοίο ονομάζομαι ληστής, ενώ εσύ που το κάνεις με ένα μεγάλο στόλο, ονομάζεσαι αυτοκράτορας. "
Για άλλη μια φορά, ο μεγάλος μας αυτοκρατορικός στόλος πλέει και σήμερα - αλλά ποιος είναι ο κλέφτης;
Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα
Ποιός θα φανταζόταν ότι το 2009, οι κυβερνήσεις του κόσμου θα κήρυτταν ένα νέο πόλεμο κατά των πειρατών; Καθώς διαβάζετε αυτό το άρθρο, το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό - που υποστηρίζεται από πλοία από περισσότερες από δύο ντουζίνες έθνη, από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα – πλέει στα ύδατα της Σομαλίας να κυνηγήσει τους όπως λένε αποτρόπαιους εγκληματίες.
Σύντομα θα καταδιώκουν τους Σομαλούς πειρατές ακόμη και στην ξηρά σε μια από τις πιο κατεστραμμένες χώρες του πλανήτη.
Αλλά πίσω από αυτήν την ιστορία υπάρχει ένα σκάνδαλο που δεν λέγεται.
Οι άνθρωποι που οι κυβερνήσεις μας χαρακτηρίζουν ως "μία από τις μεγαλύτερες απειλές της εποχής μας" έχουν μια εξαιρετική ιστορία να πουν - και τη δικαιοσύνη με το μέρος τους. Οι πειρατές δεν ήταν ποτέ αυτοί που νομίζουμε ότι είναι.
Στη "χρυσή εποχή της πειρατείας" - από το 1650 έως το 1730 - η εικόνα του αδίστακτου πειρατή που έχουμε σήμερα κατασκευάστηκε και προπαγανδίστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση. Πολλοί απλοί άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν ψευδής. Συχνά απλοί άνθρωποι έσωζαν πειρατές από την αγχόνη. Γιατί; Τι έβλεπαν που εμείς δεν μπορούμε;
Στο βιβλίο του "Όλοι οι εγκληματίες των Εθνών», ο ιστορικός Μάρκους Rediker δίνει σημαντικά στοιχεία μιλώντας για την πλωτή κόλαση στην οποία κατέληγαν οι πεινασμένοι νέοι του Λονδίνου. Δουλεύοντας στα πλοία ακατάπαυστα με ελάχιστη τροφή, αν σταματούσαν για ένα δευτερόλεπτο, ο παντοδύναμος καπετάνιος τους μαστίγωνε αλύπητα ή τους έρριχνε στη θάλασσα.
Και στο τέλος μπορούσε να τους εξαπατήσει και να τους κατακρατήσει τους μισθούς τους.
Οι πειρατές ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που στασίασαν κατά του τυραννικού καπετάνιου τους και δημιούργησαν ένα διαφορετικό τρόπο εργασίας στις θάλασσες. Μόλις αποκτούσαν το πλοίο, εξέλεγαν τον καπετάνιο τους και έπαιρναν όλες τις αποφάσεις τους συλλογικά.
Μοιράζονταν τα αγαθά με τόσο ισότιμο τρόπο που όπως αναφέρει ο Rediker δεν μπορούσε να βρεθεί πουθενά τον 18ον αιώνα." Δέχθηκαν ακόμη και Αφρικανούς σκλάβους που δραπέτευαν οι οποίοι ζούσαν μαζί τους εντελώς ισότιμα. Οι πειρατές έδειξαν "ξεκάθαρα και έμπρακτα ότι στα πλοία δεν πρέπει να υπαρχει η καταπίεση και η βαναυσότητα που επικρατούσε στοα εμπορικά πλοία και στο βασιλικό ναυτικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήταν δημοφιλείς παρά το γεγονός ότι ήταν αντιπαραγωγικοί κλέφτες.
Το 1991, η κυβέρνηση της Σομαλίας - στο Κέρας της Αφρικής - κατέρρευσε. Τα 9 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν καταδικαστείσε λιμοκτονία από τότε γιατί πολλές από τις πιο άσχημες δυνάμεις στον δυτικό κόσμο είδαν το γεγονός αυτό ως μια μεγάλη ευκαιρία να κλέψουν τον θαλάσσιο πλούτο της χώρας και να την κάνουν χωματερή πυρηνικών αποβλήτων.
Ναι,πυρηνικά απόβλητα. Από τη στιγμή που έφυγε η η κυβέρνηση άρχισαν να εμφανίζονται μυστηριώδη ευρωπαϊκά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Σομαλίας και να απορρίπτουν τεράστια βαρέλια στον ωκεανό.
Ο παράκτιος πληθυσμός άρχισε να αρρωσταίνει. Στην αρχή παρουσιάστηκαν περίεργα εξανθήματα, ναυτία και γενιόντουσαν δύσμορφα μωρά. Στη συνέχεια, μετά το τσουνάμι του 2005, έγινε διαρροή από τις εκατοντάδες βαρέλια που εκβάλλονταν στις ακτές. Οι άνθρωποι άρχισαν να αρρωσταίνουν από ραδιενέργεια και πάνω από 300 πέθαναν.
Ο Ahmedou Ould-Abdallah, ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Σομαλία, μου είπε: "Κάποιοι κάνουν εδώ απόθεση πυρηνικών απόβλητων. Υπάρχει, επίσης, μόλυβδος και βαρέα μέταλλα όπως κάδμιο και υδράργυρος - τα πάντα.
"Πολλά από αυτά είναι από ευρωπαϊκά νοσοκομεία και εργοστάσια που τα δίνουν στην ιταλική μαφία να τα" πετάει" πιο φθηνά. Όταν ρώτησα τον Ould-Abdallah "τι έχουν κάνει οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γι 'αυτό" μου είπε με αναστεναγμό: "Τίποτα.. Δεν υπήρξε καθαρισμός, ούτε αποζημίωση, ούτε πρόληψη".
Την ίδια στιγμή, άλλα ευρωπαϊκά πλοία έρχονται στη Σομαλία για να λεηλατήσουν τη θάλασσα από τον μεγαλύτερο πόρο: τα θαλασσινά. Έχουν καταστραφεί τα δικά μας αποθέματα ψαριών από την υπερβολική εκμετάλλευση - και τώρα πρέπει να μετακινηθούν στις δικές τους θάλασσες. Περισσότερα από 300 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε τόνο, γαρίδες, καραβίδες και άλλα θαλάσσια κλέβονται από παράνομες τεράστιες μηχανότρατες που πλέουν στις απροστάτευτες θάλασσες της Σομαλίας.
Οι ντόπιοι ψαράδες έχουν ξαφνικά χάσει τα προς το ζην τους και πεινάνε. Ο Μοχάμεντ Χουσεΐν, ένας ψαράς στην πόλη της Marka 100 χιλιόμετρα νότια του Μογκαντίσου, είπε στον Reuters: "Εάν δεν γίνει τίποτα, σύντομα δεν θα υπάρχουν ψάρια στα αριστερά μας παράκτια ύδατα."
Αυτές είναι οι συνθήκες που δημιούργησαν τους «πειρατές".
Σε μια σουρεαλιστική τηλεφωνική συνέντευξη, ένας από τους ηγέτες των πειρατών, ο Sugule Ali, δήλωσε ότι κίνητρό τους ήταν "να σταματήσει η παράνομη αλιεία και η παρουσία τους στα ύδατά μας ... Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας θάλασσιους ληστές. Θεωρούμε θαλάσσιους ληστές εκείνους που αλιεύουν παράνομα και κάνουν χωματερή και φέρνουν όπλα στις θάλασσές μας .Ο "William Scott θα καταλάβει αυτά τα λόγια:
Οχι, αυτό δεν δικαιολογεί την ομηρία και ναι, σαφώς υπάρχουν και μερικοί γκάνγκστερς -μερικοί μόνον- ειδικά εκείνοι που κατέσχεσαν ακόμη και την Παγκόσμια Επισιτιστική Βοήθεια. Αλλά οι "πειρατές" έχουν τη συντριπτική υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού για κάποιο λόγο.
Η ανεξάρτητη ιστοσελίδα Somalian ειδήσεις WardherNews διεξήγαγε έρευνα και βρέθηκε ότι 70 τοις εκατό "υποστήριξε ένθερμα την πειρατεία ως μορφή εθνικής άμυνας της χώρας για τα χωρικά της ύδατα."
Κατά τη διάρκεια του επαναστατικού πολέμου στην Αμερική, ο George Washington ένας από τους ιδρυτές της Αμερικής ανέθεσε σε πειρατές την προστασία των χωρικών υδάτων της Αμερικής, διότι η Αμερική δεν είχε δικό της ναυτικό ή ακτοφυλακή . Οι περισσότεροι Αμερικανοί το στήριξαν αυτό. Αυτό που γίνεται στη Σομαλία είναι διαφορετικό;
Μήπως περιμέναμε να λιμοκτονούν οι Σομαλοί, να υποδέχονται τα πυρηνικά μας απόβλητα και να μας παρακολουθούν να αρπάζουμε τα ψάρια τους και να τα τρώμε στα εστιατόρια μας;
Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή για την ιστορία του πολέμου κατά της πειρατείας το 2009 από αυτήν που έκανε πειρατής ο οποίος ‘εζησε τον 4ο π.χ. αιώνα. Είχε συλληφθεί και ο Μέγας Αλέξανδρος, του ζήτησε να εξηγήσει τι εννοούσε μιλώντας για κατοχή στην θάλασσα. Ο πειρατής χαμογέλασε και απάντησε:
"Τι σημαίνει η κατοχή όλης της γης; Εγώ επειδή το κάνω με ένα μικρό πλοίο ονομάζομαι ληστής, ενώ εσύ που το κάνεις με ένα μεγάλο στόλο, ονομάζεσαι αυτοκράτορας. "
Για άλλη μια φορά, ο μεγάλος μας αυτοκρατορικός στόλος πλέει και σήμερα - αλλά ποιος είναι ο κλέφτης;
Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα
24.10.09
Μητέρα Φύση - Ένα Αληθινό Θαύμα
..............................................Από το Ένα νησί γεννιέται στην ιστοσελίδα www.ortsa.gr/blog/
.
Το Νοέμβριο, το σκάφος Maiken ταξίδευε στον Ειρηνικό Ωκεανό όταν το πλήρωμα αντιλήφτηκε
ένα περίεργο γεγονός…
Αυτό δεν είναι παραλία είναι η άμμος που επιπλέει στην επιφάνεια της θάλασσας
.................Η έκρηξη του ηφαιστείου Tonga, όπως την είδε το πλήρωμα του σκάφους
.
Το Νοέμβριο, το σκάφος Maiken ταξίδευε στον Ειρηνικό Ωκεανό όταν το πλήρωμα αντιλήφτηκε
ένα περίεργο γεγονός…
Είδαν άμμο στη θάλασσα, και η άμμος επέπλεε στην επιφάνεια της θάλασσας…
Αυτό δεν είναι παραλία είναι η άμμος που επιπλέει στην επιφάνεια της θάλασσας
...............Και ξαφνικά, στάχτη και ατμός ξεκίνησε να βγαίνει από τη θάλασσα…
...............Μια στήλη από μαύρη στάχτη…
.................Η έκρηξη του ηφαιστείου Tonga, όπως την είδε το πλήρωμα του σκάφους
...............Σκεφτείτε το πώς μπορεί να αισθάνθηκαν, όντας οι πρώτοι που είδαν
...............το νέο νησί να γεννιέται από το πουθενά…
................Μητέρα φύση…τα λόγια είναι περιττά…
.
21.10.09
Όταν Χάσεις την Πνευματικότητά σου, ποιός Είσαι;
"...Δεν βγάζουν χρυσό μεγάλης περιεκτικότητας- είναι μικροσκοπικός χρυσός που δεν μπορείς να τον δεις με τα κανονικά σου μάτια.
Χρησιμοποιούν κυάνιο για τον βγάλουν.
Τι στο διάβολο είναι ο χρυσός:
Μου λένε «ο χρυσός μπαίνει στον υπολογιστή σου, στο τηλεφωνικό σου δίκτυο, ο χρυσός είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού- τον χρησιμοποιούνε στις διαστημικές πτήσεις» και όλα αυτά είναι πολύ καλά! Αλλά μου λένε ότι το 80% του χρυσού που εξορύσσεται από αυτά τα μεταλλεία γίνεται κοσμήματα.
Δεν μπορώ να καταλάβω την καταστροφή της γης και ειδικά την καταστροφή του νερού, για τα κοσμήματα.
Το νερό δεν πρόκειται να ξαναμεγαλώσει. Δεν μπορείς να καλλιεργήσεις νερό.
Θεωρούμε τη Γη ιερή.
Δεν την βλέπουμε όπως τη βλέπουν οι μη-ινδιάνικες κοινωνίες.
Για τους Ινδιάνους, δεν μπορείς να καταστρέψεις τη Γη γιατί η Γη είναι αυτή που σου δίνει ζωή.
Ίσως να μην καταστρέφεις τη δική σου ζωή , όμως υπάρχει μια εσωτερική σύνδεση ανάμεσα σε όλες τις μορφές ζωής.
Σύμφωνα με την παράδοσή μας, που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας, το νερό στο σώμα της Γης είναι σαν το αίμα στις φλέβες σου.
Είναι μια πηγή ζωής μέσα στη Γη.
Και το βγάζουν έξω, το στραγγίζουν.
Τι θα συμβεί μετά; Ξέρεις; Κανείς δεν ξέρει!
Η μεταλλευτική εταιρεία λέει ότι αν η μόλυνση γίνει κάτω από τη γη, θα την επανορθώσουν.
Πως στο διάβολο θα επανορθώσεις κάτι που συμβαίνει εκεί όπου δεν μπορείς να δεις;
Πως επανορθώνεις τη ζωή;
Βλέπω αυτή την αποστέρηση του νερού σαν γενοκτονία- σαν την τελική, ολική γενοκτονία.
Η εξόρυξη χρυσού σκοτώνει τον τρόπο ζωής μου.
Σκοτώνει την πνευματικότητά μου, γιατί η πνευματικότητά μου βρίσκεται στη Γη.
Είναι δεμένη με τη Γη, με τον αέρα και με το νερό.
Όταν χάσεις την πνευματικότητά σου, όταν χάσεις τον πολιτισμό σου, ποιος είσαι αλήθεια;
Δεν ξέρεις ποιος είσαι! Έχεις γίνει ένα τίποτα.
Τώρα ίσως έχεις γίνει ένας από το «ανθρώπινο δυναμικό».
Πηγαίνεις και γίνεσαι σκλάβος σε άλλους και σου δίνουν λίγα χρήματα και νομίζεις ότι είσαι πλούσιος.
Πλούσιος σε τι;
Πλούσιος σε υλικά πράγματα;
Αυτό δεν είναι ζωή! Έχεις χάσει τα πάντα!
Δεν είσαι πια ο πνευματικός άνθρωπος που ήσουν.
Η μεταλλευτική εταιρεία προσφέρθηκε να μας εξαγοράσει.
Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, όχι όσο στέκομαι στα πόδια μου.
Δεν έχω το δικαίωμα να πουλήσω αυτή τη γη.
Ανήκει στα παιδιά- σε μια ζωή άλλη από τη δική μου.
Οι άνθρωποί μου ποτέ δεν έδωσαν τη γη μας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι ακόμα η Γη των Shoshone της Δύσης. Γ
ι’αυτό έχουμε ένα στρατόπεδο αντίστασης, γιατί θέλουμε να βλέπουν οι άλλοι τι συνέβη στο λαό μας. Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν. Νομίζουν ότι οι Ινδιάνοι κλαίονται γιατί θέλουν τη βοήθεια της Κυβέρνησης. Εμείς δεν θέλουμε αυτό. Η Γη είναι δική μας- αφήστε μας να κάνουμε αυτά που πρέπει να κάνουμε.
Βλέπω τους ανθρώπους να αναπτύσσουν τη γη σε όλόκληρη τη Νεβάδα.
Δεν τους απασχολούν καθόλου οι δρόμοι της μετανάστευσης των διάφορων ζώων, οι δρόμοι του νερού.
Το μόνο πράγμα που τους νοιάζει είναι πόσα λεφτά θα φέρουν αυτές οι εταιρείες χρυσού- δεν σκέφτονται τι θα αφήσουν αυτές πίσω τους.
Η πολιτεία της Νεβάδα, στην οποία υποτίθεται ότι ανήκει το νερό, ποτέ δεν αρνείται στις μεταλλευτικές εταιρείες το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσουν, όσα εκατομμύρια γαλόνια κι αν αντλούν.
Δεν ξέρω σε τι είναι το μυαλό τους.
Σίγουρα δεν μιλούν για ανθρώπους που πρόκειται να ζήσουν εδώ την υπόλοιπη ζωή τους, ούτε για τις επόμενες γενεές, γιατί όταν έρθει το μέλλον δεν θα υπάρχει πια νερό. Η πόλη του Ρένο και η πόλη του Λας Βέγκας είναι σε διαμάχη για να πάρουν τα δικαιώματα στον υδροφορέα που βρίσκεται στα βόρεια, στη δική μας περιοχή.
Οι άνθρωποι ήδη αγωνίζονται να βρούν νερό.
Πιστεύω ότι είναι ένα κάλεσμα για τους ανθρώπους να κοιτάξουν τους εαυτούς τους.
Υπάρχουν πιστεύω του λαού μας, που διδαχτήκαμε σαν μικρά παιδιά, αλλά αφού ζούμε στην αμερικανική κοινωνία, έχουμε απομακρυνθεί από τον τρόπο που θα έπρεπε να ζούμε.
Είναι σχεδόν αδύνατον πια να ζήσεις τη ζωή σου έτσι, γιατί τα πάντα είναι συνδεδεμένα με την Οικονομία των Η.Π.Α.
Και λοιπόν, τι έγινε; Όταν ξεκινήσαμε τον καταυλισμό μας, το μόνο πράγμα που είπα ήταν «θα ακολουθήσουμε τους νόμους του Δημιουργού. Θα τους βάλουμε πάνω από τους νόμους του ανθρώπου. Οι νόμοι του ανθρώπου θα έρθουν δεύτεροι και οι νόμοι των Η.Π.Α. τρίτοι».
Ο θυμός υπάρχει – ο θυμός υπάρχει. Στην αρχή κλαίς με λυγμούς. Έπειτα δεν υπάρχουν πια δάκρυα. Ο λαός μας έλεγε :Κλαίω με την καρδιά μου» .
Αυτά που πιστεύεις σε κρατάνε ζωντανό.
Μιλάμε για τις σχέσεις μας, μιλάμε για εμπιστοσύνη, μιλάμε για τα πράγματα της φύσης.
Η γιαγιά μου συνήθιζε να λέει :
« «Οποτε νιώθεις μοναξιά, έχεις πολλούς συγγενείς εκεί έξω. Έχεις ζώα, έχεις φυτά. Όπου κι αν βρίσκεσαι, αν νιώθεις ότι πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον, μίλα σ’αυτά».
Δεν έχω σχέση με τη βία. Εμείς, σύμφωνα με τους δικούς μας τρόπους, προσευχόμαστε. Έτσι ήμασταν σε όλη την ιστορία των Η.Π.Α. Λένε ότι η βία είναι ο τρόπος να πετύχεις πράγματα. Αλλά δεν μπορείς να πετύχεις τέτοια πράγματα.
Εμείς γνωρίζουμε το δώρο του να μοιράζεσαι.
Οι τρόποι μας λένε ότι πρέπει να μάθεις να σέβεσαι τους άλλους ανθρώπους, τα άλλα πράγματα, την άλλη ζωή, όπως σέβεσαι τον εαυτό σου.
Νομίζω ότι έχουμε την πιο ισχυρή πίστη που υπάρχει.
Θα ήθελα οι άνθρωποι να κοιτάξουν πραγματικά τον εαυτό τους και να ρωτήσουν τι κάνουμε για να σεβαστούμε την ίδια τη γη πάνω στην οποία περπατάμε.
Πρέπει να πάρουμε πράγματα από τη γη, αλλά πρέπει να είναι με μέτρο.
Ότι κάνεις στη γη, το κάνεις στον εαυτό σου.
Οι άνθρωποι στις μεταλλευτικές εταιρείες κάποια μέρα θα φύγουν και θα τα ξεχάσουν όλα. Αλλά ότι συμβεί εδώ, θα επηρεάσει και αυτούς. Αυτό σύμφωνα με τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης των Shoshone της Δύσης.
Ρώτησα κάποιον που δουλεύει σε ένα μεταλλείο σχετικά με τα χημικά
«Τι συμβαίνει με αυτά;» ρώτησα, «Εξαφανίζονται», μου απάντησε.
«Και τι συμβαίνει όταν εξαφανίζονται;» ρώτησα,
«Πηγαίνουν στον αέρα και δεν τα ξαναβλέπεις».
«Ναι» είπα, «Θα πέσουν πάνω σε κάποιον, κάποια μέρα».
Ελπίζω μόνο οι άνθρωποι να ξυπνήσουν και να δουν τι συμβαίνει στους αυτόχθονες πληθυσμούς.
Αυτά που κάνουν σε εμάς είναι αυτά που τελικά θα συμβούν σε αυτούς.
Η γιαγιά μου πάντα έλεγε :
«Ο δικός σας κόσμος θα είναι διαφορετικός». Μας έλεγε για όλα τα πράγματα που θα βλέπαμε. Μας έλεγε για όλα τα υλικά πράγματα που θα επηρέαζαν τα μάτια και το μυαλό μας. Τρόμαζα να την ακούω να μιλάει για όλα αυτά τα φρικτά πράγματα.
Αλλά οι Ινδιάνοι έχουν προφητείες.
Η Γη θα καθαρίσει τον εαυτό της κάποτε, με κάποιο τρόπο. Ο ήλιος γίνεται πολύ ζεστός και θα καταστρέψει τη ζωή. Έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Δεν φερόμαστε καλά στη Γη.
Υπάρχει πάντα ελπίδα. Θα υπάρχουν πάντα πιστεύω, άνθρωποι πάνω στη Γη.
Στην περιοχή μας η νεότερη γενιά καταλαβαίνει τη σπουδαιότητα της Γης. Θέλω να δω να έχουν καθαρό αέρα, καθαρό νερό, καθαρή γη. Και ήλιο θερμό- όχι καυτό. Θα ήθελα να δω τις νεότερες γενεές να έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν το τοπίο όπως το έκανα εγώ όταν μεγάλωνα.
Η γιαγιά μου πάντα μας έλεγε
«Πρέπει να προσέχετε τα αγέννητα, που δεν είναι ακόμα εδώ. Κάποιος πρέπει να πάρει το μέρος τους».
Το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να μιλήσω σε άλλα ανθρώπινα όντα και να δω αν μπορούν να βοηθήσουν με κάποιο τρόπο τη Γη.
Γιατί αυτό για το οποίο παλεύουμε τώρα είναι η επιβίωση της Γης. Δεν μπορώ να το δω διαφορετικά”.
17.10.09
Παιχνίδια
του Friederick Mann (1933)
.
Υπάρχει ένα παιχνίδι αποκαλούμενο "πατρίδες".
Το παιχνίδι αποτελείται από υποπαιχνίδια με ονόματα όπως "ΗΠΑ," "Γαλλία," κ.λπ.
Κάθε υποπαιχνίδι έχει την "επικράτειά"του οριοθετούμενη από ποταμούς ή θάλασσες, που φαίνονται σ΄ έναν χάρτη με όλες τις άλλες "επικράτειες".
Έτσι, ορίζεται η περιοχή κάθε υποπαιχνιδιού ώστε όλοι οι παίκτες να "ξέρουν" σε ποιο υποπαιχνίδι παίζουν.
Οι παίκτες έχουν διάφορα πιόνια που μετακινούν. Κάποια πιόνια θεωρούνται πιο σημαντικά και πιο ισχυρά από άλλα πιόνια. Έχουν ονόματα όπως :
"βασιλιάς," "βασίλισσα," "αυτοκράτορας," "πρόεδρος," "πρωθυπουργός", "αστυνομικός," "δικηγόρος", "γιατρός," "στρατιώτης," "πολίτης," "εργοδότης," "υπάλληλος," "φορολογούμενος," "ψηφοφόρος," "γονέας,"... "δάσκαλος," "ιεροκήρυκας," "δημοσιογράφος," "άνεργος" "εγκληματίας," "παράνομος μετανάστης," κ.λπ.
Τα πιόνια που θεωρούνται πιο σημαντικά (ενωμένα σε ενώσεις που αποκαλούνται "κυβερνήσεις," "μοναρχίες," κ.λπ) καταρτίζουν τους κανόνες των παιχνιδιών τους .
Οι κανόνες καλούνται "νόμοι". Οι "πιο σημαντικοί παίκτες" αλλάζουν τους κανόνες όποτε θέλουν. Το σκορ των παιχνιδιών μετριέται με σημεία αποκαλούμενα "χρήματα".
Οι πίνακες στους οποίους παίζονται τα παιχνίδια έχουν καλά τετράγωνα, ουδέτερα τετράγωνα, και κακά τετράγωνα.
Εάν ένα πιόνι πέσει σε καλό τετράγωνο, ο παίκτης κερδίζει ένα εκατομμύριο σημεία ή μπορεί να προωθηθεί και να ανταλλάξει το πιόνι του/της με ένα άλλο πιο σημαντικό.
Εάν ένα πιόνι πέσει σε ουδέτερο τετράγωνο, ο παίκτης συνεχίζει όπως πριν.
Εάν ένα πιόνι πέσει σε κακό τετράγωνο, ο παίκτης μπορεί να αρρωστήσει ή να πεθάνει, ή τα σημεία ή "η ιδιοκτησία" των "χρημάτων" του να κατασχεθεί από τους "πιο σημαντικούς παίκτες," ή να φυλακιστεί από τους "πιο σημαντικούς παίκτες".
Μερικές φορές, όταν δύο πιόνια πέσουν στο ίδιο τετράγωνο, συγκροτούν μια ένωση που αποκαλείται "γάμος" - αυτό μπορεί να είναι καλό, ουδέτερο, ή κακό.
Οι "πιο σημαντικοί παίκτες" αναγκάζουν τους παίκτες με τα πιόνια που αποκαλούνται "παιδιά" να τα κινήσουν στα τετράγωνα που αποκαλούνται "σχολεία", όπου τα πιόνια "εκπαιδεύονται"να μάθουν ότι αυτό το παιχνίδι που αποκαλείται "πατρίδες" είναι το "μόνο" παιχνίδι.
Τα παιδιά μερικών υποπαιχνιδιών "διδάσκονται", επίσης, ότι το υποπαιχνίδι τους είναι το καλύτερο παιχνίδι στον κόσμο και ότι τα άλλα υποπαιχνίδια είναι κακά.
Φυσικά, "εκπαιδεύονται", επίσης, πώς να παίζουν το παιχνίδι.
Μερικές φορές οι "πιο σημαντικοί παίκτες" οργανώνουν το υποπαιχνίδι που αποκαλείται "πόλεμος" .
Ο σκοπός αυτού του υποπαιχνιδιού είναι να καταστραφούν όσο το δυνατόν περισσότερα πιόνια. Όταν το πιόνι ενός παίκτη καταστρέφεται, ο παίκτης σκοτώνεται και θάβεται.
Μερικές φορές σε αυτά τα "πολεμικά" παιχνίδια κάποιοι μπορούν να πάρουν στα χέρια τους τα υποπαιχνίδια άλλων, ώστε να επεκταθεί η "έπικράτεια" του υποπαιχνιδιού τους.
Το ανόητο μικρό παιχνίδι που αποκαλείται "πατρίδες" περιλαμβάνει, επίσης, στοιχεία που αποκαλούνται"προβλήματα" που πρέπει "να λυθούν".
Αυτά τα "προβλήματα" έχουν ονόματα όπως: " τρομοκρατία", "ανεργία". "κατάθλιψη", "εθισμός σε ναρκωτικά", "ρύπανση", "έγκλημα" κ.λπ.
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι "έχουν εκπαιδευτεί" καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους να νομίζουν ότι πρέπει να παίζουν αυτό το ανόητο μικρό παιχνίδι που αποκαλείται "πατρίδες" και τα ανόητα μικρά υποπαιχνίδια του όπως "ΗΠΑ", "Γαλλία" κ.λπ. και εάν δεν συμπαθούν το ανόητο μικρό παιχνίδι τους, πρέπει να το αλλάξουν π.χ. ικετεύοντας "τους σημαντικότερους παίκτες" για να αλλάξουν μερικοί από τους κανόνες του ανόητου μικρού παιχνιδιού τους.
Τί φρίκη! Οι άνθρωποι "εκπαιδεύονται" να νομίζουν ότι αυτό το ανόητο μικρό παιχνίδι τους είναι πραγματική ζωή.
Δεν έχουν καμία ιδέα ότι αυτό που κάνουν είναι να παίζουν ακριβώς ένα ανόητο, αυθαίρετο, προαιρετικό παιχνίδι, και ότι μπορούν να παίξουν πολλά άλλα παιχνίδια εάν ξυπνήσουν.
Τα ελεύθερα κυρίαρχα άτομα "ξεφεύγουν" από αυτό το ανόητο μικρό παιχνίδι ("το σύστημα").
Σκέφτονται και ζουν ελεύθερα.
Δημιουργούν τα νέα παιχνίδια τους και καταρτίζουν τους κανόνες τους.
Φυσικά, υπάρχουν "οι πιο σημαντικοί παίκτες" με τα πυροβόλα όπλα και τις φυλακές που προσπαθούν να τους αναγκάσουν να παίξουν το ανόητο μικρό παιχνίδι τους.
.
Τα ελεύθερα κυρίαρχα άτομα εφαρμόζουν την τεχνολογία της ελευθερίας για να παίξουν τα παιχνίδια της επιλογής τους.
.
.
Υπάρχει ένα παιχνίδι αποκαλούμενο "πατρίδες".
Το παιχνίδι αποτελείται από υποπαιχνίδια με ονόματα όπως "ΗΠΑ," "Γαλλία," κ.λπ.
Κάθε υποπαιχνίδι έχει την "επικράτειά"του οριοθετούμενη από ποταμούς ή θάλασσες, που φαίνονται σ΄ έναν χάρτη με όλες τις άλλες "επικράτειες".
Έτσι, ορίζεται η περιοχή κάθε υποπαιχνιδιού ώστε όλοι οι παίκτες να "ξέρουν" σε ποιο υποπαιχνίδι παίζουν.
Οι παίκτες έχουν διάφορα πιόνια που μετακινούν. Κάποια πιόνια θεωρούνται πιο σημαντικά και πιο ισχυρά από άλλα πιόνια. Έχουν ονόματα όπως :
"βασιλιάς," "βασίλισσα," "αυτοκράτορας," "πρόεδρος," "πρωθυπουργός", "αστυνομικός," "δικηγόρος", "γιατρός," "στρατιώτης," "πολίτης," "εργοδότης," "υπάλληλος," "φορολογούμενος," "ψηφοφόρος," "γονέας,"... "δάσκαλος," "ιεροκήρυκας," "δημοσιογράφος," "άνεργος" "εγκληματίας," "παράνομος μετανάστης," κ.λπ.
Τα πιόνια που θεωρούνται πιο σημαντικά (ενωμένα σε ενώσεις που αποκαλούνται "κυβερνήσεις," "μοναρχίες," κ.λπ) καταρτίζουν τους κανόνες των παιχνιδιών τους .
Οι κανόνες καλούνται "νόμοι". Οι "πιο σημαντικοί παίκτες" αλλάζουν τους κανόνες όποτε θέλουν. Το σκορ των παιχνιδιών μετριέται με σημεία αποκαλούμενα "χρήματα".
Οι πίνακες στους οποίους παίζονται τα παιχνίδια έχουν καλά τετράγωνα, ουδέτερα τετράγωνα, και κακά τετράγωνα.
Εάν ένα πιόνι πέσει σε καλό τετράγωνο, ο παίκτης κερδίζει ένα εκατομμύριο σημεία ή μπορεί να προωθηθεί και να ανταλλάξει το πιόνι του/της με ένα άλλο πιο σημαντικό.
Εάν ένα πιόνι πέσει σε ουδέτερο τετράγωνο, ο παίκτης συνεχίζει όπως πριν.
Εάν ένα πιόνι πέσει σε κακό τετράγωνο, ο παίκτης μπορεί να αρρωστήσει ή να πεθάνει, ή τα σημεία ή "η ιδιοκτησία" των "χρημάτων" του να κατασχεθεί από τους "πιο σημαντικούς παίκτες," ή να φυλακιστεί από τους "πιο σημαντικούς παίκτες".
Μερικές φορές, όταν δύο πιόνια πέσουν στο ίδιο τετράγωνο, συγκροτούν μια ένωση που αποκαλείται "γάμος" - αυτό μπορεί να είναι καλό, ουδέτερο, ή κακό.
Οι "πιο σημαντικοί παίκτες" αναγκάζουν τους παίκτες με τα πιόνια που αποκαλούνται "παιδιά" να τα κινήσουν στα τετράγωνα που αποκαλούνται "σχολεία", όπου τα πιόνια "εκπαιδεύονται"να μάθουν ότι αυτό το παιχνίδι που αποκαλείται "πατρίδες" είναι το "μόνο" παιχνίδι.
Τα παιδιά μερικών υποπαιχνιδιών "διδάσκονται", επίσης, ότι το υποπαιχνίδι τους είναι το καλύτερο παιχνίδι στον κόσμο και ότι τα άλλα υποπαιχνίδια είναι κακά.
Φυσικά, "εκπαιδεύονται", επίσης, πώς να παίζουν το παιχνίδι.
Μερικές φορές οι "πιο σημαντικοί παίκτες" οργανώνουν το υποπαιχνίδι που αποκαλείται "πόλεμος" .
Ο σκοπός αυτού του υποπαιχνιδιού είναι να καταστραφούν όσο το δυνατόν περισσότερα πιόνια. Όταν το πιόνι ενός παίκτη καταστρέφεται, ο παίκτης σκοτώνεται και θάβεται.
Μερικές φορές σε αυτά τα "πολεμικά" παιχνίδια κάποιοι μπορούν να πάρουν στα χέρια τους τα υποπαιχνίδια άλλων, ώστε να επεκταθεί η "έπικράτεια" του υποπαιχνιδιού τους.
Το ανόητο μικρό παιχνίδι που αποκαλείται "πατρίδες" περιλαμβάνει, επίσης, στοιχεία που αποκαλούνται"προβλήματα" που πρέπει "να λυθούν".
Αυτά τα "προβλήματα" έχουν ονόματα όπως: " τρομοκρατία", "ανεργία". "κατάθλιψη", "εθισμός σε ναρκωτικά", "ρύπανση", "έγκλημα" κ.λπ.
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι "έχουν εκπαιδευτεί" καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους να νομίζουν ότι πρέπει να παίζουν αυτό το ανόητο μικρό παιχνίδι που αποκαλείται "πατρίδες" και τα ανόητα μικρά υποπαιχνίδια του όπως "ΗΠΑ", "Γαλλία" κ.λπ. και εάν δεν συμπαθούν το ανόητο μικρό παιχνίδι τους, πρέπει να το αλλάξουν π.χ. ικετεύοντας "τους σημαντικότερους παίκτες" για να αλλάξουν μερικοί από τους κανόνες του ανόητου μικρού παιχνιδιού τους.
Τί φρίκη! Οι άνθρωποι "εκπαιδεύονται" να νομίζουν ότι αυτό το ανόητο μικρό παιχνίδι τους είναι πραγματική ζωή.
Δεν έχουν καμία ιδέα ότι αυτό που κάνουν είναι να παίζουν ακριβώς ένα ανόητο, αυθαίρετο, προαιρετικό παιχνίδι, και ότι μπορούν να παίξουν πολλά άλλα παιχνίδια εάν ξυπνήσουν.
Τα ελεύθερα κυρίαρχα άτομα "ξεφεύγουν" από αυτό το ανόητο μικρό παιχνίδι ("το σύστημα").
Σκέφτονται και ζουν ελεύθερα.
Δημιουργούν τα νέα παιχνίδια τους και καταρτίζουν τους κανόνες τους.
Φυσικά, υπάρχουν "οι πιο σημαντικοί παίκτες" με τα πυροβόλα όπλα και τις φυλακές που προσπαθούν να τους αναγκάσουν να παίξουν το ανόητο μικρό παιχνίδι τους.
.
Τα ελεύθερα κυρίαρχα άτομα εφαρμόζουν την τεχνολογία της ελευθερίας για να παίξουν τα παιχνίδια της επιλογής τους.
.
12.10.09
Μια Αληθινή Ιστορία
Στο πρωτοσέλιδο του SF Chronicle δημοσιεύεται μια ιστορία για μια θηλυκή φάλλαινα η οποία είχε εγκλωβιστεί και ακινητοποιηθεί από πυκνά δίκτυα.
Ένας ψαράς την είδε απο μακρυά και ειδοποίησε την ομάδα διάσωσης.
Οι διασώστες εκτίμησαν ότι ο μόνος τρόπος να την σώσουν ήταν να βουτήξουν και να κόψουν τα δίχτυα.
Ήταν μια ιδιαίτερα επικίνδυνη απόφαση. Με μια απότομη κίνηση των πτερυγίων της θα μπορούσε να τους σκοτώσει.
Μετά από κοπιαστική προσπάθεια οι διασώστες κατάφεραν να κόψουν τα δίκτυα και να απελευθερώσουν τη φάλαινα.
Μετά από κοπιαστική προσπάθεια οι διασώστες κατάφεραν να κόψουν τα δίκτυα και να απελευθερώσουν τη φάλαινα.
Αξέχαστη θα τους μείνει η ευγνωμοσύνη με την οποία τους περιέλαβε η φάλαινα μετά την απελευθέρωσή της.
Άρχισε να κάνει γύρω τους κύκλους ακουμπώντας απαλά έναν έναν από τους διασώστες.
Ο διασώστης που έκοψε τα δίκτυα από το στόμα της λέει ότι καθ΄όλη τη διάρκεια της προσπάθειά του η φάλαινα τον κοιτούσε στα μάτια και ότι αυτό του άλλαξε τη ζωή.
Τον έκανε άλλο άνθρωπο.
Την ιστορία αυτή μου την έστειλε ένας φίλος με την παρακάτω ευχή την οποία απευθύνω και σε σας:
Μακάρι εσύ και όλοι όσοι αγαπάς
να είστε τόσο ευλογημένοι και τυχεροί
να περιβάλλεστε από ανθρώπους
που θα σας βοηθούν να ξεμπερδεύεστε
από τα πράγματα που σας κρατούν δεμένους
Και μακάρι να γνωρίζετε πάντοτε τη χαρά
να δίνετε και να δέχεστε ευγνωμοσύνη
Την ιστορία αυτή μου την έστειλε ένας φίλος με την παρακάτω ευχή την οποία απευθύνω και σε σας:
Μακάρι εσύ και όλοι όσοι αγαπάς
να είστε τόσο ευλογημένοι και τυχεροί
να περιβάλλεστε από ανθρώπους
που θα σας βοηθούν να ξεμπερδεύεστε
από τα πράγματα που σας κρατούν δεμένους
Και μακάρι να γνωρίζετε πάντοτε τη χαρά
να δίνετε και να δέχεστε ευγνωμοσύνη
11.10.09
Η Αποχή, το Νερό και η Ελάχιστη (Ακατανίκητη) Αντίσταση
................................................................Από την ιστοσελίδα: Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών
Ο Κύριος Αρχίζει να Φοβάται
Ο Θ. Πάγκαλος χαρακτήρισε ρεμάλια όσους και όσες δεν πήγαν να ψηφίσουν και προτίμησαν την παραλία.
Η Μ. Δαμανάκη δήλωσε ότι στη δημοκρατία αποφασίζουν αυτοί που ψηφίζουν.
Η Αριστερά θεωρεί ότι η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, η δυσφορία των εργαζομένων δεν εκφράστηκε, όπως αναμενόταν, με την υπερψήφιση των κομμάτων της, από το ΚΚΕ μέχρι το ΕΕΚ, αλλά με τον πιο ανώδυνο τρόπο, την αποχή από τις εκλογές.
Ο Πάγκαλος ανησυχεί διότι επισημαίνει μια εκδήλωση ανυπακοής εκ μέρους των εργαζομένων.
Η Δαμανάκη ανησυχεί διότι βλέπει μια υποχώρηση της αποβλάκωσης: όταν ψηφίζω, δεν αποφασίζω, γιατί να ψηφίσω;
Η Αριστερά ανησυχεί διότι η πολιτική εκμετάλλευση των υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου υποχωρεί και οι Κύριοι της Αριστεράς χάνουν τα προνόμια τους.
Θα μείνουν χωρίς υποτελείς;
Μα αν συμβεί αυτό, θα πάψουν να είναι Κύριοι, να προστάζουν, να αρπάζουν και να καταστρέφουν. Δεν είναι σοβαρός λόγος αμφιβολίας; Ασφαλώς και είναι.
Βάζω στοίχημα από τώρα ότι στις επόμενες ευρωοεκλογές θα πάνε να ψηφίζουν ακόμα λιγότεροι, όχι μόνο στην Ελλάδα. Τώρα που έγινε η αρχή, ποιος τους σταματάει.
Μήπως όμως θα έχουμε αύξηση της αποχής και στις βουλευτικές εκλογές; Μήπως σε όλες τις εκλογές;
Μήπως αυξάνει ο αριθμός των ανυπάκουων;
Μήπως υποχωρεί η αποβλάκωση;
Μήπως η αντίσταση των εργαζομένων στην πολιτική εκμετάλλευση που υφίστανται από τους Κυρίους της Αριστεράς γίνεται ολοένα και πιο αποφασιστική;
Εάν σε δέκα χρόνια, στις ευρωοεκλογές του 2019, πάει να ψηφίσει μόνο το 10% των ψηφοφόρων, τι θα γίνει;
Θα υπάρχει ευρωκοινοβούλιο;
Τι πρέπει να κάνει η Αριστερά μπροστά σε αυτή τη τάση;
Οι εργαζόμενοι της Ευρώπης αντιμετωπίζουν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα: θέλουν να αντιδράσουν αλλά δεν μπορούν.
Θέλουν να ζουν διαφορετικά: θέλουν να εργάζονται λιγότερο, να πληρώνονται καλά, να κάνουν πράγματα που τους αρέσουν, να μην αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της ανεργίας. Αλλά δεν μπορούν.
Εργάζονται πολύ και εξαντλητικά, δεν πληρώνονται καλά, αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας, δεν ζουν όπως θα ήθελαν.
Η θέση τους χειροτερεύει, η εξαθλίωση προχωρά ακάθεκτη.
Ο αριθμός των εργαζομένων που δεν εμπιστεύονται κανένα κόμμα αυξάνει διαρκώς.
Τι θα άλλαζε εάν έπαιρνε το ΚΚΕ 10% και ο ΣΥΡΙΖΑ 15%;
Τι θα γινόταν εάν η Αριστερά εξέλεγε 10 ευρωβουλευτές;
Ξέρουν οι εργζαζόμενοι πως ζούν οι ευρωβουλευτές;
Πόσα παίρνουν τον μήνα;
Είναι μια ζωή ταξιδάκια;
Καλά εστιατόρια και ακριβά κρασιά στις Βρυξέλες;
Και τζιπάκι; Και τα παιδιά σας σε καλά ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού;
Κι εμείς μέσα στο λιοπύρι, μέσα στα κάτεργα που τα λένε εργοστάσια να λιώνουμε και να βογκάμε;
Και κάθε βράδυ στα τηλεπαραθύρια;
Και μας δεν μα ξέρει ούτε η μάνα μας, ούτε τα έντερά μας μάς αγαπάνε, που λένε και στη πιάτσα.
Νομίζετε ότι σας φθονούμε;
Κάνετε μεγάλο λάθος αν το νομίζετε!
Να μας κοροϊδεύουν δεν θέλουμε.
Θέλουμε να αντιδράσουμε, θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, θέλουμε να ζήσουμε αλλιώς αλλά δεν μπορούμε, αλλά δεν ξέρουμε πως.
Η Αριστερά μας πούλησε.
Αυτή που δεν μας πούλησε, δεν διαφέρει και πολύ από την πουλημένη.
Μόνο λόγια είναι.
Δεν μπορεί να κάνει τα λόγια έργα γιατί άλλα λέει κι άλλα κάνει.
Είναι κομμάτι της Αριστεράς που πεθαίνει, που αποσύρεται από το προσκήνιο.
Αποσύρεται φωνάζοντας γενικόλογα επαναστατικά συνθήματα. Για τις ανάγκες των πολλών! Για την ανατροπή!
Επαναστατικές φλυαρίες που χρησιμοποιούνται ως δόλωμα για να πιαστεί το ψάρι και να διαιωνιστεί η αναπαραγωγή του κομματικού μηχανισμού, ο οποίος βέβαια είναι ένα μικρό κράτος.
Κάθε αρχηγός κόμματος είναι κομματικός πρωθυπουργός και ονειρεύεται να γίνει και κρατικός.
Η Αριστερά έρχεται από το παρελθόν, όχι από το μέλλον.
Η Αριστερά δεν είναι ένα πρόπλασμα μιας άλλης κοινωνίας αλλά αντίγραφο της σημερινής.
Από την Αποχή στις Εκλογές, στην Αποχή από την Εργασία
Θέλουμε να αντιδράσουμε αλλά δεν μπορούμε.
Ο συσχετισμός της δύναμης είναι συντριπτικά εις βάρος μας, ο αντίπαλος είναι πιο ισχυρός από μας πολιτικά.
Όχι όμως και οντολογικά!
Χωρίς υποτελείς ο Κύριος είναι ένα τίποτα.
Ένα πράγμα μας απομένει να κάνουμε: να κινηθούμε σαν το νερό, προς τα εκεί που υπάρχει η ελάχιστη αντίσταση.
Προς τα εκεί όπου θα μπορέσουμε να νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε, προς τα εκεί όπου πρώτα θα νικήσουμε και μετά θα πολεμήσουμε.
Τι κάνει ο Κύριος όταν δεν προσερχόμαστε στις κάλπες; Ανησυχεί ή όχι;
Ο Πάγκαλος ανησυχεί και μαζί με αυτόν και πολλοί άλλοι.
Γιατί ανησυχούν;
Ανησυχούν διότι οι υποτελείς αρνούνται να είναι υποτελείς.
Ανησυχούν διότι δεν μπορούν να πείσουν, δεν μπορούν να (καθ)οδηγήσουν τους υποτελείς προς τα εκεί που θέλουν, προς την ενίσχυση της Κυριαρχίας.
Οι υποτελείς αποσύρονται, απομακρύνονται, φεύγουν, απουσιάζουν, περνούν στη πράξη.
Δεν θέλουν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους κι αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά βρίσκεται πολύ κοντά στο οριστικό και αμετάκλητο τέλος της.
Θεωρώ ότι η τάση της αποχής από τις εκλογές θα επιταχυνθεί και θα γενικευτεί.
Είναι μια πρώτη μορφή αντίδρασης.
Ελάχιστη, στοιχειώδης, ενστικτώδης, αυθόρμητη, ακατανίκητη.
Είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου.
Είναι μια μορφή πάλης.
Και θα έχει αποτελέσματα.
Και εφόσον θα έχει αποτελέσματα, αναπόφευκτα θα πρέπει να περιμένουμε την αντίσταση των Κυρίων ημών.
Άρα ο κοινωνικός πόλεμος, όπως κάθε πόλεμος, θα κλιμακωθεί.
Κι όταν ο πόλεμος κλιμακωθεί, αναπόφευκτα κλιμακώνονται και οι μορφές πάλης.
Ποια μορφή πάλης όμως είναι πιο ισχυρή από την αποχή στις εκλογές;
Την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι και όλες: η αποχή από την εργασία και η απεργία.
Δεν είναι το ίδιο: Η απεργία είναι μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού: π.χ., την αύξηση του μιισθού ή την καταβολή μισθούς σε όλους. Η αποχή απο την εργασία είναι μέσο και σκοπός ταυτόχρονα, είναι πέρασμα στη πράξη.
Τι θέλουμε σήμερα;
Θέλουμε να εργαζόμαστε λιγότερο, όλοι και όλες, και να έχουμε πρόσβαση στον συλλογικά παραγόμενο κοινωνικό πλούτο.
Θέλουμε μείωση του χρόνου εργασίας και μισθό για όλους και όλες.
Το πρώτο μπορούμε να το επιτύχουμε χωρίς να το ζητήσουμε: δεν πάμε στη δουλείά και αυτό είναι όλο.
Πρόκειται για πέρασμα στη πράξη, για νίκη χωρίς πόλεμο.
Το δεύτερο, ο κοινωνικός μισθός, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την απεργία.
"Τριαντάωρο και Μισθός για Όλους"
Αυτές είναι οι (δυο) ριζικές ανάγκες των πολλών, αυτή είναι η στρατηγική μας, αυτοί είναι οι στόχοι μας και μπορούμε να τους πετύχουμε με την αποχή από την εργασία και με την απεργία.
Όχι γενικόλογα και ασάφειες!
Και αυτή η στρατηγική πρέπει να είναι και ο τίτλος της Αριστεράς.
Το κόμμα ή η οργάνωση που θα εμφανιστεί με αυτό τον τίτλο θα γίνει το σπέρμα της νέας Αριστεράς.
Με μία προϋπόθεση: ότι θα εξαλείψει την πολιτική εκμετάλλευση, την πολιτική ως επάγγελμα.
Είναι πολύ εύκολο: θα εκλέγονται όλοι για λίγους μήνες (εκ περιτροπής) και μόνο για μια φορά.
Εάν εμφανιστεί αυτή η Αριστερά, θα υπάρχει σοβαρότατος λόγος να πάμε να ψηφίσουμε.
Εάν υπάρξει και ι ευρωπαϊκό κόμμα »τριαντάωρο και μισθός για όλους», ακόμα καλύτερα. Εάν δεν υπάρξει, η αποχή στις βουλευτικές και ευρωεκλογές θα γενικευτεί, δημιουργώντας το πρώτο ρήγμα στην Κυριαρχία.
Με λίγα λόγια, επέρχεται επαναστατική έκρηξη και επαναστατική κατάσταση: οι Κύριοι δεν μπορούν (να υποτάξουν και να καθοδηγήσουν), οι υποτελείς δεν θέλουν (να υπακούσουν εξ αιτίας της επιδείνωσης της εξαθλίωσης – όχι μόνο της οικονομικής) και αντιδρούν όπως μπορούν (αποχή από τις εκλογές), κι αυτοί που είναι στη μέση, ταλαντεύονται και δεν μπορούν να αποφασίσουν με ποιον θα παν και ποιον θα αφήσουν.
Ο Δεκέμβρης και η αποχή από τις εκλογές ήταν τα πρώτα σημάδια.
Πολύ σύντομα, θα σκάσουν μύτη κι άλλα.
η αποχή, το νερό και η ελάχιστη (ακατανίκητη) αντίσταση
.
7.10.09
Παιχνίδια Ισχυρών και Αφασία Παρατηρητών
.
.
.png)
.png)
4 Φεβρουαρίου 1945
.png)
Ένα παιδί περπατά πάνω σε έναν δρόμο γεμάτο από κάλυκες σφαιρών, που αφήνει πίσω του ο εμφύλιος στην Λιβερία.
.png)
.png)
.
.png)
4 Φεβρουαρίου 1945Η διάσκεψη της Γιάλτας. Οι 3 Μεγάλοι, Winston Churchill, Franklin D. Roosevelt και Joseph Stalin, καθορίζουν τις ζώνες επιρροής τους, ως νικητές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
15 Ιουνίου 1945
.png)
15 Ιουνίου 1945
Ο Άρης Βελουχιώτης παγιδευμένος από την Εθνοφυλακή αυτοκτονεί.
Αποκεφαλίζεται και 3 ημέρες αργότερα το κεφάλι του, μαζί μ' αυτό του συντρόφου του Τζαβέλα, βρίσκονται στα Τρίκαλα όπου και κρέμονται σε έναν φανοστάτη της κεντρικής πλατείας σε δημόσια θέα για 2 ημέρες.
Αποκεφαλίζεται και 3 ημέρες αργότερα το κεφάλι του, μαζί μ' αυτό του συντρόφου του Τζαβέλα, βρίσκονται στα Τρίκαλα όπου και κρέμονται σε έναν φανοστάτη της κεντρικής πλατείας σε δημόσια θέα για 2 ημέρες.
.png)
.png)
Νότια Καρολίνα 1950 (δεξιά)
Οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ βρίσκουν εφαρμογή ακόμα και στο νερό.
Μονρόβια 2003
(αριστερά)
Ένα παιδί περπατά πάνω σε έναν δρόμο γεμάτο από κάλυκες σφαιρών, που αφήνει πίσω του ο εμφύλιος στην Λιβερία.
Η φωτογραφία ελήφθη από την Carolyn Cole και τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ το 2004.
Νότιο Βιετνάμ 1966
Ένα τεθωρακισμένο των ΗΠΑ σέρνει έναν νεκρό Βιετκόνγκ.
Ένα τεθωρακισμένο των ΗΠΑ σέρνει έναν νεκρό Βιετκόνγκ.
.
11 Ιουνίου 1963
Ο βουδιστής μοναχός, Thich Quang Duc, αυτοπυρπολείται ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταπίεση των βουδιστών απ' την κυβέρνηση του Βιετνάμ.
Ο βουδιστής μοναχός, Thich Quang Duc, αυτοπυρπολείται ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταπίεση των βουδιστών απ' την κυβέρνηση του Βιετνάμ.
Καθόλη την διάρκεια της αυτοπυρπόλησης δεν κουνήθηκε καθόλου απ' την θέση του.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
