ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ

 

 Από την αρχή του χρόνου οι διαιρέσεις στην ανθρωπότητα ήταν οι δύο μεγάλες βασικές :     

1) το φύλο (αρσενικό-θηλυκό-ουδέτερo)      

2) η φυλή (κίτρινη , λευκή , μαύρη , καφέ)

  Καθώς περνούσαν οι χιλιετηρίδες και η ανθρωπότητα έκανε τα πρώτα δειλά της βήματα στην γεωργία , την εξόρυξη καυσίμων και μετάλλων και τον πολιτισμό εμφανίστηκαν άλλες τρεις μεγάλες διαιρέσεις.

3) με βάση την γλώσσα ομιλίας αρχικά και γραφής αργότερα 

4) με βάση την θρησκευτική πίστη  

5) με βάση την πολυεθνική αυτοκρατορία και αργότερα το έθνος

  Στην αυγή της βιομηχανικής επανάστασης ένας νεαρός κοινωνιολόγος έρχεται να μας θυμίσει με εξαιρετική σαφήνεια ότι υπάρχει μια διαίρεση

6) με βάση την οικονομική τάξη που ανήκει κάποιος (πλούσιοι, μεσαίοι, φτωχοί) .

  Λέμε «να μας θυμίσει» γιατί η ταξική διαίρεση της κοινωνίας είναι τόσο παλιά όσο και η ιδιοκτησία, όσο και η δουλεία ανθρώπων. Αυτό που έκανε ο Μαρξ ήταν να δώσει πολιτική-οικονομική περιγραφή αυτής της διαίρεσης ώστε να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί ως μια νέα μορφή διαίρεσης:

 7) με βάση την ιδεολογία για το πώς πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία (αριστερά-δεξιά) .

  Στα χρόνια που ακολούθησαν οι άνθρωποι παθιάστηκαν με την ιδεολογία (ταξική ή εθνική) και πολέμησαν για αυτή. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, επαναστάσεις, εμφύλιοι, δικτατορίες χύσανε τόσο ανθρώπινο αίμα που οι άνθρωποι αρχίσανε να κουράζονται και να αδιαφορούν για όλες αυτές τις διαιρέσεις . Κάποιος θα έλεγε πως τελικά αυτό ήταν μια θετική εξέλιξη που θα έφερνε ενότητα και ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Δε νικάς όμως έτσι εύκολα τη Διαίρεση. Αυτή βρίσκει τρόπους να γυρνά και πάλι στα μυαλά των ανθρώπων. Σήμερα στο ξεκίνημα της Νέας Εποχής (New Age) που το σλόγκαν της είναι το «Όλα είναι ένα» οι διαιρέσεις απέκτησαν ευλυγισία και προσαρμοστικότητα χάσανε όμως στο πεδίο της καθολικότητας που είχανε παλιά. Για αυτό θα ξεκινήσουμε νέα αρίθμηση :

Β1) με βάση το επάγγελμα και την εξειδίκευση (συντεχνιακά συμφέροντα)

Β2) με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό (στρέητ, γκέη, μπάη) και το πόσο εύκολα κάνεις σεξ

Β3) με βάση την αθλητική ομάδα (κλαμπ φιλάθλων)

Β4) με βάση την παλαιότητα στην ιεραρχία, στην εργασία και στην παρέα (νέος παλιός)

Β5) με βάση το Lifestyle (χίπις εναλλακτικός, τρέντυ χίπστερ, πολιτικοποιημένος)

Β6) με βάση τις διατροφικές προτιμήσεις (χορτοφάγοι, κρεατοφάγοι)

Β7) με βάση τις ναρκωτικές προτιμήσεις (ξυδάκηδες, χασικλήδες, πρεζάκηδες, τηλεορασάκηδες, ιντερνετάκηδες)

Β8) με βάση τις μουσικές προτιμήσεις (ροκάδες, σκυλάδες, τρανσάδες, χιπχοπάδες)

Β9) με βάση το τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για τα λεφτά (ηθικά και υλικά, πνευματικά και σωματικά)

Β10) με βάση του πόσο σκληραγωγημένος είσαι (φλώροι, μαμάκηδες, μάγκες, ψημένοι)

Β11) με βάση το κούρεμα και το ξύρισμα (κοντό, μακρύ, βαψομαλλιάδες, φρικιά, μουσάτοι)

Β12) με βάση το μέσο μετακίνησης (ποδηλάτες, μηχανόβιοι, τζιπάκηδες, πεζοί)

Β13) με βάση το ποινικό μητρώο (φυλακόβιοι, λευκά ποινικά)

Β14) με βάση την αιρετική σέχτα που ανήκεις και τι καπνό φουμάρει αυτή

Β15) με βάση την οικογενειακή κατάσταση (έγγαμος, άγαμος, διαζευγμένος με τέκνα ή χωρίς)

Β16) με βάση του πόσο ενημερωμένος είσαι (αδιάφοροι, ενημερωμένοι, σούπερ ενημερωμένοι)

Β17) με βάση το μήκος του πέους (L, M, S)

B18) με βάση την στενότητα του κόλπου και τον τρόπο οργασμού (στενές, φαρδιές, κολπικές, κλειτοριδικές)

Β19) με βάση του τι ψηφίζεις και αν ψηφίζεις

Β20) με βάση την ηλικία και το χάσμα γενεών (παιδί, ενήλικας, ηλικιωμένος)

Β21) με βάση την πολιτική ορθότητα σε σχέση με τον τρόπο που μιλάς και πράττεις

Β22) με βάση του αν είσαι υπέρ ή κατά της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών

 

          ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΤΙ ΑΛΛΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ

 

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

 

ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΣ  ΚΑΙ  ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ  -  Η  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ  ΤΟΥ  ΘΑΝΑΤΟΥ

  Ο θάνατος είναι η κοινή μοίρα όλων των όντων που έχουν γεννηθεί. Ζώα και φυτά, άνθρωποι και ψάρια, έντομα και μικρόβια. Ότι γεννιέται κάποτε πεθαίνει. Για τον άνθρωπο είναι λίγο πιο δύσκολο από ότι για τα υπόλοιπα όντα μια που λόγω της έλλογης φύσης του γνωρίζει πως μια μέρα θα πάψει να υπάρχει. Αυτή η γνώση λειτουργεί σαν κατάρα, σαν φόβος, σαν άγχος για τον άνθρωπο. Γιατί όμως να είναι έτσι ; Από μια άλλη σκοπιά θα μπορούσε να λειτουργεί τελείως απελευθερωτικά. Το "απελευθερωτικά" όμως έχει δύο όψεις. Η μία όψη είναι η αχαλίνωτη εγωκεντρικότητα που καταλήγει σε κάθε είδους απληστία, αλαζονεία, ναρκισσισμό  και σολιψιστικό παραλήρημα. Η άλλη όψη είναι αυτή της γαλήνιας φώτισης που έχουν οι φιλόσοφοι και οι ερημίτες. Την πρώτη όψη την βλέπουμε καθημερινά στην εποχή μας. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Είναι η κατάντια των συνανθρώπων μας που αυτοξεφτιλίζονται λόγω του παραφουσκωμένου εγώ τους. Η άλλη όψη περιγράφεται με μια απλή παιδική σκέψη. Αφού στο τέλος όλοι πεθαίνουν ποιος ο λόγος να τσακωνόμαστε ή να αγχωνόμαστε για το οτιδήποτε ;  Αυτή είναι η φιλοσοφία του θανάτου.

  Φαίνεται πως ο θάνατος λύνει όλα τα ανθρώπινα προβλήματα ή τα κάνει εύκολα να αντιμετωπιστούν. Πως το είχε πει ο Επίκουρος. Μην σκέφτεσαι και μη φοβάσαι το θάνατο αφού όσο είσαι εδώ δεν υπάρχει για σένα και όταν έρχεται εσύ δεν είσαι πια εδώ. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή στην φιλοσοφική προσέγγιση του θανάτου. Είναι η περιφρόνηση του θανάτου που συνήθως καταλήγει στην λατρεία του. Η λατρεία του θανάτου εκφράζεται μέσα από την αιμοσταγή χαρά του πολέμου. Τα σύμβολα των πολεμιστών (π.χ. οι νεκροκεφαλές των SS), οι τελετουργίες πριν την μάχη (βάψιμο προσώπου κ.α.), η επίδειξη της νίκης (ρωμαϊκοί θρίαμβοι), η αυτοκτονική αφοσίωση στο "καθήκον" (γιαπωνέζοι καμικάζι), η υπακοή σε παράλογες διαταγές των "ανωτέρων", οι ανθρωποθυσίες με τυχαία εξολόθρευση (μαζικοί βομβαρδισμοί), τα σαδιστικά βασανιστήρια και άλλα πολλά συνθέτουν το μωσαϊκό αυτής της σκοτεινής λατρείας.

  Στην εποχή μας ο θάνατος έχει μετατραπεί σε λογιστικό υπολογισμό. Το είχε πει και ο Στάλιν, "ένας θάνατος είναι μια τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι απλά στατιστική".  Ο υπερπληθυσμός κάνει αυτή τη διαπίστωση να φαίνεται πολύ ρεαλιστική. Σήμερα η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά απολύτως αξία. Πεθαίνει το παιδί σου και εκτός από σένα κανείς δεν δίνει δεκάρα ή σκέφτεται με μικροψυχία "καλύτερα το δικό του παιδί παρά το δικό μου". Οι άνθρωποι εν τέλει αποφεύγουν υστερικά να σκεφτούν τον δικό τους θάνατο. Κάνουν ότι μπορούν για να τον απωθήσουν. Ιατρικά τσεκ απ, τάματα σε αγίους, εμβόλια με τη σέσουλα, μετάνοιες και γονυκλισίες, υγιεινή διατροφή, εντατική απολύμανση του σπιτιού τους κ.τ.λ. Όμως ότι και να κάνεις στο τέλος θα πεθάνεις !

  Ζούμε λοιπόν στην εποχή του θανάτου και η πολιτική "τάση" της εποχής αυτής είναι η ΝΕΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ. Οικονομική κρίση, κόβιντ, εμβόλια, πόλεμος, ακρίβεια, κρίση τροφίμων. Υπάρχει υπερπληθυσμός στον πλανήτη λένε τα αφεντικά. Αν συμφωνήσουμε σε αυτό η επόμενη σκέψη είναι ποιοι πρέπει να ζήσουν και ποιοι να πεθάνουν για να αραιώσει κάπως η φάση. Καλή ερώτηση. Πάρτε το νουμεράκι σας και περιμένετε στη σειρά. Όμως για να μην αναλωνόμαστε σε σεχταρισμούς η σωστότερη απάντηση είναι να πεθάνουν όλοι για να αναλάβουν από δω και πέρα τα δελφίνια και οι λύκοι, τα μυρμήγκια και οι κατσαρίδες, τα γεράκια και οι νυχτερίδες. Το δικό μας είδος τα έκανε μαντάρα. Ζήτω ο θάνατος λοιπόν, όπως έλεγε και ένας παλιός φασίστας.

 Τουλάχιστον ας κάνουμε ότι μπορούμε και ας γελάσουμε με την ψυχή μας ακόμα και με τη γκροτέσκα φρίκη, ένα ψέμα είναι όλα έτσι κι αλλιώς.

 

ΚΙ ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΕ ΚΡΟΤΟ Ή ΜΕ ΨΙΘΥΡΟ ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ;

στη νέα εποχή συνέχεια θα βρέχει

 

ένα ποίημα

 

ΤΗΣ ΘΑΛΛΑΣΑΣ

 

Χτες βράδυ ονειρεύτηκα στο κύμα πως χανόμουν

Στο βάθος του ορίζοντα την αμμουδιά σκεφτόμουν

Όσο και αν το πάλευα πιο μέσα με τραβούσε

Και  έναν σκοτεινό ρυθμό άγρια τραγουδούσε

 

«Αλίμονο ναυτάκι μου» σφύριζε στα αυτιά μου

«Άντρες πολλοί ποθήσανε την μαύρη αγκαλιά μου,

Τους έπιανα, τους έστυβα, ύστερα τους πετούσα

Στα βάθη του ωκεανού, εκεί τους ακουμπούσα

Άλλο μην το παλεύεις πια, θαρρείς πως θα γλιτώσεις ?

Ολόκληρο το Είναι σου απόψε θα μου δώσεις

Το όνομά μου Μέδουσα, Γοργώ και Ειμαρμένη

Η ατραπός της δίψας μου εσένα περιμένει

Να σε ρουφήξει λάγνικα στην πιο μεγάλη λήθη

Και η ψυχή σου να χαθεί μέσα στο παραμύθι».

 

Αλαφιασμέ πετάχτηκα στου κρεβατιού την άκρη

Ποτάμι από τα μάτια μου εκύλαγε το δάκρυ

Δεν ήταν πως φοβήθηκα μονάχα αναζητούσα

Ξανά στα σκοτεινά νερά μαζί της να γυρνούσα…

ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ

 

NIGHTMARE ON PLANET EARTH  2025

 

  Από το 2010 που ξεκίνησε η Αναταραχή στις αραβικές χώρες ανέβηκαν κατακόρυφα οι μεταναστευτικές – προσφυγικές ροές από Ασία και Αφρική προς την Ευρώπη. Λιβύη, Συρία, Ιράκ, Υεμένη, Παλαιστίνη, Λίβανος είναι διαλυμένες από τον πόλεμο χώρες και τροφοδοτούν η πρώτη (ως μεταβατικός σταθμός) με Αφρικανούς (σουδανούς, σομαλούς κ.α.) και οι υπόλοιπες (ως πηγή) με Άραβες μετανάστες – πρόσφυγες την Ευρώπη. Τρίτη στη σειρά έρχεται η κεντρική Ασία με μετανάστες από Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Ινδία και πρόσφυγες από το Αφγανιστάν. Στην αμερικάνικη ήπειρο οι ροές είναι μίας κατεύθυνσης, από Νότο προς Βορά.

 Ο όρος μετανάστης χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει κάποιον που επέλεξε την αλλαγή χώρας για οικονομικούς λόγους (αναζήτηση εργασίας με καλύτερους όρους εργασιακής συνθήκης και μισθού) ενώ ο όρος πρόσφυγας για κάποιον που εγκατέλειψε τη χώρα του λόγω πολεμικής σύγκρουσης την οποία και θέλει να αποφύγει για να σώσει τη ζωή του. Υπάρχει και η περίπτωση του πολιτικού πρόσφυγα που διώκεται στη χώρα του (συνήθως με αυταρχικό καθεστώς) για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και αναζητά άσυλο σε τρίτη χώρα.

  Αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας εδώ και λίγα χρόνια δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Χαοτικές προσφυγικές ροές είχαμε τα τελευταία 130 χρόνια σε όλες τις μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Βαλκανικούς Πολέμους 1911-13, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο 1914-18, την Αρμένικη γενοκτονία από τους Οθωμανούς 1915-16, την Ρώσικη Επανάσταση – Εμφύλιο 1917-21, την Ελληνοτουρκική σύγκρουση του 1920-22, τον Ισπανικό Εμφύλιο 1936-39, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο 1939-45, τον Ελληνικό Εμφύλιο 1945-49, τον Κορεάτικο Εμφύλιο 1950-53, την Αλγερινή επανάσταση 1959-61, τον πόλεμο του Βιετνάμ 1965-75, τις Αραβο-Ισραηλινές συγκρούσεις 1948, 1967, 1973, 1982, 2006, 2023 με την εκτόπιση των Παλαιστινίων, τον πόλεμο Ιράκ-Ιράν 1981-1988, τον αδιάκοπο πόλεμο με μικρές παύσεις στο Αφγανιστάν 1980-2021 και τις ατελείωτες εμφύλιες συγκρούσεις στην υποσαχάρια Αφρική (Κονγκό, Ρουάντα κ.α.).      

  Για όποιον θέλει να ρίξει κάπου το φταίξιμο για την τραγωδία μπορεί να αναφέρει πολλούς υπεύθυνους. Τον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό, τον φασισμό, τον σταλινικό κομμουνισμό, την ανθρώπινη απληστία, τον θρησκευτικό φανατισμό, τον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό κ.α. Αν όμως θες να κοιτάξεις πιο σφαιρικά το ζήτημα δεν μπορείς παρά να ενοχοποιήσεις τον κεντρικό σχεδιασμό πίσω από όλα αυτά τα γεγονότα. Ποια είναι η βασική αρχή του ; Το Διαίρει και Βασίλευε.

   Παλαιότερα το διαίρει και βασίλευε σε παγκόσμιο επίπεδο είχε να κάνει με την φυλή την πατρίδα και τη θρησκεία. Τώρα εφαρμόζεται το νέο μοντέλο της ιδεολογίας και της οικονομίας ή αλλιώς της εξατομικευμένης πίστης στο χρήμα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα κοινωνικής μηχανικής δεκαετιών. Ειδικά στην Ελλάδα είχαμε σε πρώτη φάση την άφθονη ροή χρήματος στη χώρα με τις αγροτικές επιδοτήσεις και τον αυξανόμενο ιδιωτικό δανεισμό 1985-2008. Την περίοδο αυτή ήταν η πρώτη φορά που τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα ήρθανε σε επαφή με την καταναλωτική ευμάρεια και την υλική αφθονία σε τέτοιο βαθμό που οι προηγούμενες γενιές δεν είχανε φανταστεί. Αποτέλεσμα ήταν η μαλθακοποίηση, η ηθική χαλάρωση με στροφή προς τον αχαλίνωτο υλισμό. Γκουρμέ φαϊ, μεγάλα σπίτια, τρελά γαμήσια, ταξίδια, γούστα, γυαλιστερά αυτοκίνητα και διορισμός σε εύκολη δουλειά. Η κυνική ενσωμάτωση στις καπιταλιστικές δομές το λεγόμενο «go with the flow». Στη δεύτερη φάση 2009-2025 είχαμε την αντίθετη πορεία με το κλείσιμο της χρηματοδοτικής στρόφιγγας και τα γνωστά αποτελέσματα. Ανεργία, φτώχεια, αυτοκτονίες, συζυγοκτονίες, κατάθλιψη, εγκληματικότητα, εκφασισμός, ατομικιστική εσωστρέφεια, πληθωρισμός κ.τ.λ. . Για αυτούς που θυμούνται, τα μνημόνια που υπογράφτηκαν ήταν πέντε. Τα τρία πρώτα χρηματοπιστωτικά και τα δύο τελευταία ήταν ο Κόβιντ (4ο) και τώρα με τον πόλεμο (5ο) μπαίνουμε στην τελική φάση. Μαζί με την άνοδο των μεταναστευτικών ροών και την επερχόμενη χρεωκοπία οδεύουμε μαθηματικά στην πλήρη διάλυση της χώρας. Η ασύλληπτη φλωριά και καφρίλα που επικρατεί εκεί έξω θα φέρει το <<ποθούμενο>> κοινωνικό χάος.

    Δεν αναφερόμαστε σε αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουνε «οικονομική κρίση» ή «κρίση χρέους» ως ένα τυχαίο γεγονός αλλά ως ενορχηστρωμένο.  Από τη στιγμή που η μονεταριστική πολιτική (δηλαδή η έκδοση τραπεζογραμματίων, το τύπωμα χρήματος) είναι πλήρως κατευθυνόμενη και ελεγχόμενη από τις κεντρικές τράπεζες η περίφημη «οικονομική κρίση» είναι απλά άλλο ένα τεχνητό κατασκεύασμα της παγκόσμιας ελίτ για να σπρώξει τα γεγονότα προς την κατεύθυνση που αυτή θέλει. Το χρήμα λοιπόν είναι το βασικό εργαλείο στα χέρια της για το υλικό πεδίο ενώ έχει την θρησκεία και την «πολιτική» ιδεολογία (ιδεοληψία θα λέγαμε καλύτερα) για το ψυχοσυναισθηματικό πεδίο (τα μυαλά των ανθρώπων και την συμπεριφορά τους).

  Στις χώρες υποδοχής ο οικονομικός μετανάστης (με την υποτιμητική προσφώνηση «εμιγκρές») απαξιώνεται ως κάποιος που προσπαθεί να πηδήξει κοινωνική τάξη χάρη στα υψηλότερα μεροκάματα. Ο φουκαράς μικροαστούλης που θέλει να "πετύχει". Το είχε αναφέρει και ο γάλλος σκιτσογράφος REISER. Τα γεγονότα δυστυχώς ως ένα βαθμό επιβεβαιώνουν αυτή τη θεώρηση. Αυτοί που λέγανε τη δεκαετία του ’90 «αλβανοί μετανάστες αδέρφια μας» τώρα τους βλέπουνε απογοητευμένοι να χτίζουνε βίλες στα Τίρανα, να γίνονται αφεντικά, να δέρνουν μαζί με τους Έλληνες τους Πακιστανό-Μπαγκλαντεσιανούς στην Μανωλάδα ή ακόμα χειρότερα να στρατολογούνται στον UCK και να γλείφουν το ΝΑΤΟ. Παρομοίως οι Έλληνες των ΗΠΑ (εξέχων παράδειγμα πετυ-χυμένων μικροαστών) ψηφίζουν τον εκάστοτε ρεπουμπλικάνο ή δημοκρατικό χασάπη πρόεδρο και απολαμβάνουν τον καπιταλισμό. Τρώνε τον άμπακο, πίνουνε τόνους αλκοόλ+μπάφο, γαμάνε, σνιφάρουν, οδηγούν, πετούν ή σερφάρουν. Και όλα αυτά με τα λεφτά που βγάλανε από τον "τίμιο" ιδρώτα τους.

  Ο πρόσφυγας όμως είναι κάποιος που τον βλέπεις με συμπάθεια. Δεν επέλεξε να φύγει από τη χώρα του, αναγκάστηκε να το κάνει λόγω του πολέμου και της κλιμακούμενης βίας. Μέσα σου ξέρεις πως μπορεί να βρεθείς και εσύ στη θέση του αν τα αφεντικά του πλανήτη αποφασίσουν να αιματοκυλίσουν και τη δική σου χώρα για λόγους που δεν μπορείς ούτε καν να φανταστείς. Φαίνεται πικρά παράδοξο το γεγονός ότι ενώ η ελίτ των επικυρίαρχων μας προτείνει το πολυπολιτισμικό μοντέλο διαβίωσης κατέστρεψε τις τρεις κατεξοχήν πολυπολιτισμικές χώρες στην περιοχή της Μεσογείου (Γιουγκοσλαβία, Συρία, Λιβύη). Δεν θέλουν όμως αυτό το είδος του από τα κάτω πολυπολιτισμού που βασίζεται σε δεκαετίες ή αιώνες κοινής διαβίωσης αλλά σε έναν από τα πάνω και βίαια επιβαλλόμενο με την αναγκαστική εκτόπιση πληθυσμών.

   Μπροστά στα σκληρά γεγονότα και την ανθρώπινη δυστυχία που τώρα χτυπάει την πόρτα μας σε μια ιδιαίτερα δύσκολη οικονομικά περίοδο παρατηρούμε τρία είδη συμπεριφοράς. Η πρώτη είναι η συναισθηματική ταύτιση με τους πρόσφυγες και η άμεση παροχή εθελοντικής βοήθειας (διάσωση, διατροφή, ρουχισμός, στέγαση) που πράττουν μερικοί συμπολίτες μας συνήθως καλόκαρδοι χριστιανοί ή κουλ αριστεροί. Όχι όμως και οι μισθωτοί υπάλληλοι των Μ.Κ.Ο. γιατί άλλο πράγμα η εθελοντική αλληλεγγύη και άλλο να τα τσεπώνεις χοντρά κάθε τέλος του μήνα από κάποιο αδιευκρίνιστο αφεντικό κάνοντας επάγγελμα τον "ανθρωπισμό". Η δεύτερη είναι μια ουδέτερη στάση (προβληματισμού ή αδιαφορίας) που ακολουθούν οι περισσότεροι αφού το σκληρό οχτάωρο και η οικονομική δυσχέρεια τους έχουν καταβάλει. Η τρίτη είναι μια εχθρική στάση που εμφανίζεται ως μαυραγοριτισμός ή καταδίωξη με σκοπό την εξόντωση. Την εφαρμόζουν συνήθως άτομα του ακροδεξιού χώρου αλλά και αρκετοί άλλοι που θεωρούν τους μετανάστες-πρόσφυγες απειλή για την επιβίωση τους ή ευκαιρία οικονομικού κερδοσκοπισμού.

  Αυτή η ξαφνική και αναγκαστική ανάμειξη πληθυσμών με τόσο διαφορετικά ήθη και έθιμα δημιουργεί προβλήματα που δεν λύνονται εύκολα, πόσο μάλλον όταν γίνεται σε εποχή σπανής όπως είναι η σημερινή με την «οικονομική κρίση». Οι ταξικές διαφορές που εκ των πραγμάτων παρατηρούνται προκαλούνε μίση και φθόνο που οδηγούν σε άνοδο της βίας. Μπροστά στους ξεσπιτωμένους και εξαθλιωμένους πρόσφυγες ακόμα και οι φτωχοί συμπολίτες μας φαίνονται βολεμένοι καλοπερασάκηδες.  Οι διαφορές στην σεξουαλική συμπεριφορά ανάμεσα σε αχαλίνωτους προοδευτικούς φιλελεύθερους και θρησκόληπτους συντηρητικούς πατριαρχικούς δημιουργούν τριβές στις διαπροσωπικές σχέσεις που με τη σειρά τους οδηγούν σε εγκλήματα πάθους.

  Σε αυτή τη φάση ακόμα δεν έχει εκτραχυνθεί τελείως η κατάσταση. Αν όμως οι ροές ανέβουν κι άλλο και οι ευρωπαίοι κλείσουν τα σύνορα τότε θα δούμε πως η έλλειψη τροφής και η ανάγκη αυτοάμυνας θα κάνει τις κλασικές ιδεοληψίες περί ανθρωπισμού να σβήσουν. Μάλιστα όλοι θα έχουν μια καλή δικαιολογία για αυτό. Την προσωπική και οικογενειακή τους επιβίωση. Το ίδιο είχε παρατηρηθεί σε όλη την Ευρώπη κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγοι ήταν αυτοί που ρίσκαραν το τομάρι τους για να κρύψουν έναν καταδιωκόμενο αντιστασιακό ή εβραίο, και ακόμα λιγότεροι αυτοί που μοιράστηκαν το πενιχρό τους σιτηρέσιο με έναν ξένο τη στιγμή που βλέπαν τα παιδιά τους να λιμοκτονούν. Το ίδιο είχε παρατηρηθεί και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με την σκληρότητα ανάμεσα σε κρατούμενους με σκοπό την επιβίωση. Αν θεωρήσει κανείς όλον τον πλανήτη ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης τότε εύκολα μπορούμε να κάνουμε την αναγωγή σε όλη την κοινωνία. Φαίνεται πως αυτό είναι το αγαπημένο παιχνίδι των επικυρίαρχων, να στριμώχνουνε τους ανθρώπους για να δούνε πως θα αντιδράσουν και πόσο γρήγορα θα εγκαταλείψουν τις ηθικές τους αρχές. Αυτό που τώρα φαίνεται ηθικά επιβραβεύσιμο αύριο μπορεί να είναι μειονέκτημα για την επιβίωση. Αυτό που σήμερα θεωρείται ηθικά κατακριτέο αύριο μπορεί να θεωρείται φυσιολογική συμπεριφορά. Ένας τρόπος να βλέπεις τι επιδιώκει η κυρίαρχη ελίτ είναι να βλέπεις ποιοι παίρνουν τις χρηματοδοτήσεις και τι προβάλουν τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. Είναι τουλάχιστον περίεργο αυτοί που χρόνια διεγείρανε τα ρατσιστικά αντανακλαστικά στις κοινωνίες τώρα ξαφνικά να κάνουν στροφή 180^ο προσπαθώντας να ξυπνήσουν τον ανθρωπισμό μας ποντάροντας σε έναν ρηχό συναισθηματισμό.

  Τι εννοούμε με τον όρο «ρηχό συναισθηματισμό». Είναι άραγε η πρώτη φορά που βλέπουμε νεκρά παιδιά στη ζωή μας ; Για όποιον μελετά την ανθρώπινη ιστορία και έχει κάτσει επίμονα να δει ντοκουμέντα από τους πολέμους του 20^ου αιώνα αυτά είναι γνωστά πράματα. Όποιος θέλει πραγματικά να τελειώσει αυτή η τραγωδία αρνείται τον καπιταλισμό στο σύνολο του και δεν κάθεται να κλαίει ή να επιδίδεται σε διαδικτυακό ακτιβισμό επειδή του δείξανε τα κανάλια ένα νεκρό παιδάκι. Μήπως οι μισές συσκευές που χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά του δεν αποτελούνται από μέταλλα που εξορύσσονται από Ασία και Αφρική σε ορυχεία όπου ανήλικα δουλεύουνε μέχρι τελικής πτώσης με πενιχρό μισθό ή σιτηρέσιο ; Ακόμα και τα πιο συνηθισμένα πράματα (παπούτσια, χαλιά, μπάλες, αρωματικά στικ κ.α.) φτιάχνονται σε εργοστάσια και βιοτεχνίες όπου παιδιά δουλεύουνε 12ωρο ως δούλοι. Ο καφές που πίνει μαζεύεται σε φυτείες όπου δουλεύουνε αποκλειστικά παιδιά σκλάβοι. Είδατε κανένα καθεστωτικό ΜΜΕ να αναφέρεται σε όλα αυτά; Είδατε κανέναν ευαίσθητο ευρωπαίο να διαμαρτύρεται; Σίγουρα αρκετοί έχουν ήδη ευαισθητοποιηθεί προς την κατεύθυνση του δίκαιου εμπορίου (fair trade) και ορθά πράξανε. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε χωρίς να τα ισοπεδώνουμε όλα είναι πως αρκετές φορές το συναίσθημα δεν είναι καλός σύμβουλος και οδηγεί σε σπασμωδικές ενέργειες χωρίς εκτίμηση με βάθος χρόνου.

  Για μας τους απλούς ανθρώπους είναι δύσκολο να συλλάβουμε το μέγεθος του κυνισμού και της απανθρωπιάς της κυρίαρχης ελίτ. Το πώς προκαλούνε τον ανθρώπινο πόνο και στη συνέχεια τον χρησιμοποιούνε για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους. Για αυτούς όμως είναι κάτι φυσιολογικό. Έχουν οικειοποιηθεί την ρήση του Χασάν ι Σαμπάχ. «Τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται». Ο θρυλικός «γέρος του βουνού» που ίδρυσε το μυστικό τάγμα των ασσασίνων είχε καταλάβει πως δεν υπάρχουν όρια και κόκκινες γραμμές στον πόλεμο. Οπότε αν δεν είσαι έτοιμος για όλα απλά μην πολεμάς. Ζήσε τη ζωούλα σου και τρέχα πίσω από τα γεγονότα που δημιουργούν οι επικυρίαρχοι γράφοντας την ιστορία τους. Αυτός είναι ο κόσμος τους, εμείς απλά ζούμε σε αυτόν.

  Το πιο εύκολο που μπορείς να κάνεις μιλώντας για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι να κολλάς ετικέτες και να ορίζεις κάτι ή κάποιους ως το απόλυτό κακό. Αυτό λειτουργεί ηθικά αποενοχοποιητικά για αυτόν που το κάνει. Τα πράγματα όμως κάποιες φορές είναι πιο σύνθετα από όσο νομίζουμε. Για αυτούς που έχουν μια έμφυτη τάση να βοηθούν τους άλλους έρχεται η ανθρώπινη αχαριστία για να τους απογοητεύσει και να τους κάνει να κλειστούν στο καβούκι τους. Ακόμα χειρότερα μπορεί να τους κάνει να στραφούν στο άλλο άκρο και να γίνουν σκληρόπετσοι και στυγνοί φασίστες. Για τους κυνικούς που κοιτάνε την πάρτη τους έρχεται η στιγμή που κάποιος άγνωστος ενδιαφέρεται για αυτούς σε μια δύσκολη περίσταση και μεταστρέφονται σε άτομα με ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση. Φαίνεται πως η αγάπη όλους τους μαλακώνει αλλά πάντα υπάρχουν και οι τελείως διεστραμμένοι που θεωρούν την αγάπη και την καλοσύνη σημάδι αδυναμίας και κοιτάνε να την εκμεταλλευτούν. 

   Για κάθε τι που συμβαίνει υπάρχουν παραπάνω από μία οπτικές γωνίες για να καταλάβουμε τι πραγματικά έγινε. Κοιτώντας εποπτικά την ιστορία μπορούμε να πούμε πως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του αιώνα που πέρασε σχεδιαστήκανε και εκτελεστήκανε προσεκτικά από την παγκόσμια ελίτ των επικυρίαρχων για συγκεκριμένους λόγους. Αναφέρουμε τους κυριότερους.

1)    Οικονομικό κέρδος ώστε να γιγαντωθεί το τραπεζικό κεφάλαιο. Ο πόλεμος ήτανε ανέκαθεν η πιο κερδοφόρα μπίζνα. Βάζεις τους υποτελείς σου να δουλεύουνε και να πολεμάνε ενώ δανείζεις ταυτόχρονα τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και αρπάζεις όσα περισσότερα μπορείς.

2)     Ώθηση της τεχνολογίας αφού λόγω της πολεμικής κατάστασης τα καλύτερα μυαλά της εποχής δουλεύανε με πυρετώδεις ρυθμούς σε όλους τους τομείς. Αποκορύφωμα αυτής της προσπάθειας ήταν η ατομική βόμβα από την επιστημονική ομάδα του Οπενχάιμερ στις ΗΠΑ, η ψηφιακή κρυπτογράφηση από την ομάδα του Άλαν Τούρινγκ στην Αγγλία, η τελειοποίηση της πυραυλικής ρουκέτας από την ομάδα του Βέρνερ φον Μπράουν στη Γερμανία. Μεγάλη ανάπτυξη είχε η ιατρική επιστήμη από τις επεμβάσεις στους σακατεμένους των μαχών κι από τα πειράματα σε ανθρώπους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

3)     Να χτυπηθεί η Σοβιετική Ένωση για να κατακτηθεί η καρδιά της Ευρασίας από τους δυτικούς. Μέχρι το 1941 οι Αμερικάνοι διατηρούσαν διαύλους επικοινωνίας με το ναζιστικό καθεστώς για αυτό το σκοπό. Μετά αλλάξανε στόχευση και βοηθήσανε τους Σοβιετικούς με υλικό πολέμου για να συντρίψουν τους χιτλερικούς και να κατακτήσουν την Γερμανία. Έτσι κατακτήθηκε η καρδιά της Ευρώπης και αναβλήθηκε ο αντικειμενικός σκοπός για 80 χρόνια μετά.

4)     Ίδρυση του κράτους του Ισραήλ (1948) για να έχουν οι δυτικοί ένα δικό τους κράτος στην καρδιά της Μέσης Ανατολής όπου υπήρχαν τα πετρέλαια και θα παίζονταν ο τρίτος γύρος του παγκόσμιου «RISK» τον επόμενο αιώνα.

5)     Είσοδος των γυναικών σε όλους τους εργασιακούς χώρους αφού οι άντρες λείπανε στο μέτωπο της πρώτης γραμμής του πολέμου. Έτσι διπλασιάστηκε το εργατικό δυναμικό και ο φορολογούμενος πληθυσμός με διπλό όφελος την εντατικοποίηση της παραγωγής και το κέρδος από την φορολογία. Μια ακόμη παρενέργεια αυτού του γεγονότος ήταν η οικονομική χειραφέτηση της γυναίκας που έδωσε δύο δεκαετίες αργότερα το φεμινιστικό κίνημα.

6)     Η επιτάχυνση των ενδοεξουσιαστικών ανταγωνισμών ώστε να παραγκωνιστεί η παλιά αριστοκρατία και να αναδειχθούν νέα ικανά και αδίστακτα στελέχη δοκιμασμένα στο πεδίο της μάχης. Αυτό είναι και ένα είδος αυτοεξυγίανσης για την ελίτ που ξεφορτώνεται έτσι τους μαλθακούς ανάμεσά της.        

  Αφού λοιπόν "βαδίζωμεν προς το Χάος", τι θα γίνει μετά; Ποιος είναι ο απώτερος σκοπός της ελιτ; «ORDO AB CHAO», τάξη μέσα από το χάος είναι ένα από τα σλόγκαν τους. «Unity through divercity», ενότητα μέσα από την ποικιλότητα είναι ένα άλλο. Η εποχή των ταραχών η οποία μόλις ξεκίνησε είναι η αρχή για αυτούς ενός νέου κύκλου κυριαρχίας. Είναι το παλιό χιλιαστικό όνειρο του Χίτλερ για το χιλιόχρονο Ράιχ ή του Μάο για τη χρυσή χιλιετία, το «NOVUS ORDO SECLORUM» η "νέα τάξη των αιώνων" όπως αναφέρεται στην προμετωπίδα της μεγάλης τους σφραγίδας στο δολάριο. Μια δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, μιας διεστραμμένης λογικής όπως αυτοί θέλουν να την παρουσιάζουν. Είδαμε ήδη τα πρώτα σημάδια αυτής της δικτατορίας με την πανδημία τους και τις μαζικές ενέσεις. Η δημοκρατία όπως την ξέραμε είναι στα τελευταία της. Ο λαός δεν μπορεί να αποφασίζει πια για τον εαυτό του γιατί είναι παρορμητικός, αμόρφωτος, ανώριμος, διακατέχεται από πάθη και μίση, πιστεύει ακόμα στην έννοια του έθνους. Όχι δηλαδή πως παλιότερα με την κάλπη άλλαζε κάτι. Απλά τώρα θα σε ρωτάνε μέσω ίντερνετ και θα έχουμε την άμεση τηλεδημοκρατία των παιχνιδιών ριάλιτι. Αυτή τη φορά όμως το ριάλιτι θα είναι οι ζωές μας και ενώ θα μπορούμε να επηρεάζουμε επιμέρους ζητήματα την κεντρική σκηνοθεσία θα την έχουν τελεσίδικα οι επικυρίαρχοι.

  Προσέξτε πως οι δυτικοί υποτελείς έχουν έναν πιο εξατομικευμένο τρόπο ζωής ενώ οι μετανάστες δίνουν περισσότερο βάρος στην οικογένεια και τις συγγενικές σχέσεις. Αυτό αργότερα θα αποβεί μοιραίο για τους ντόπιους γιατί σε οποιαδήποτε προστριβή με τους "λαθρο" θα έχουνε απέναντι τους μια ενωμένη και γκετοποιημένη ομάδα. Οι ντόπιοι θα είναι μόνοι τους και θα περιμένουν την αστυνομία να τους σώσει η οποία βέβαια προστατεύει κατά προτεραιότητα τους πλούσιους και δεν δίνει δεκάρα για τον κάθε βλάκα που έκανε τη μαλακία και έμπλεξε σε διένεξη με μετανάστες ή τσιγγάνους. Προσέξτε πως τα ΜΜΕ μας δείχνουν συνεχώς οικογένειες και μικρά παιδάκια που αποτελούν το 20% των προσφυγικών ροών ενώ το 80% είναι μοναχικοί αρσενικοί σε στρατεύσιμη ηλικία που βλέπουνε τις ντόπιες ως πόρνες επειδή δεν φοράνε μπούργκα και κάνουν προγαμιαίο σεξ. Λέτε να προκύψει κάτι καλό από όλο αυτό το μπάχαλο που εσκεμμένα δημιουργείται;  Εμείς το μόνο που βλέπουμε είναι δημιουργία συμμοριών για αυτοάμυνα ή αρπακτικότητα από όλες τις πλευρές και γενικευμένο κοινωνικό πόλεμο όλων εναντίον όλων.

  Χαίρε Καίσαρ οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν ! Προσκυνάμε τη Δόξα Σου Αφέντη αρκεί να μας δίνεις άρτο, θεάματα, σεξ και ναρκωτικά για όλα τα γούστα. Μη μας ρωτάς για τίποτα, έχουμε εμπιστοσύνη στη Βούλησή Σου. Ετοιμαστείτε για την κόλαση γιατί βρισκόμαστε στο κατώφλι του τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Η τράπουλα θα μοιραστεί για τρίτη φορά και δεν θα είναι το τέλος του κόσμου απλά τα πράματα θα είναι πλέον τελείως διαφορετικά από ότι ξέραμε ως τώρα.

 

WHAT THE HELL IS GOING ON ?

HELL IS EXACTLY WHAT IS GOING ON.