Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κινήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κινήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20.1.12

Αθόρυβοι ειρηνικοί επαναστάτες στην Ελλάδα. Άλλοι έχουν το όνομα κι άλλοι τη χάρη

.

Εδώ και ένάμισυ χρόνο έχει ξεκινήσει μια ιδιαίτερα υποσχόμενη πρωτοβουλία
από μερικούς απλούς πολίτες, όπως τους αποκαλούν συνήθως.
Η πρωτοβουλία αυτή έγινε αντικείμενο συζήτησης στην ελληνική βουλή
και υποστηρίχθηκε νομοθετικά.
Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν την έκριναν άξια λόγου για να ασχοληθούν.
Ειδικεύονται στις πρωτοβουλίες των πολύπλοκων πολιτών.


Για την πρωτοβουλία αυτή στην Ελλάδα μάθαμε από τα ξένα ΜΜΕ.
Οι  "Νew York Times" της αφιέρωσαν δισέλιδο άρθρο, βλ. Εδώ
με τίτλο: Battered by Economic Crisis, Greeks Turn to Barter Networks


Στο άρθρο αυτό αναφέρεται το παρακάτω κείμενο
από το ιστολόγιο Κατεστημένο με τίτλο:


Στο δίκτυο ανταλλακτικής οικονομίας, μια πρωτοβουλία που έχει αναπτυχθεί στο Βόλο και που έχει υιοθετηθεί και από άλλες περιοχές της Ελλάδας όπως το Ρέθυμνο, η Πάτρα και η Κέρκυρα αναφέρονται σε δισέλιδο αφιέρωμα τους οι «New York Times».

Το δημοσίευμα έχει τίτλο: «Χτυπημένη από την οικονομική κρίση η Ελλάδα στρέφεται προς την ανταλλαγή μέσω διαδικτύου»
και αναφέρει ότι σε μια περίοδο που γίνονται έντονες συζητήσεις για το αν η Ελλάδα παραμείνει ή όχι στο ευρώ, οι πολίτες της καταργούν μόνοι τους το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και κάνουν τις συναλλαγές τους...
...δημιουργώντας το δικό τους εναλλακτικό νόμισμα.

Από το περασµένο καλοκαίρι στις γειτονιές του Βόλου, οι συναλλαγές δεν γίνονται αποκλειστικά µε ευρώ αλλά με ένα άτυπο εναλλακτικό νόμισμα την ΤΕΜ.

Η λογική του δικτύου είναι απλή όπως εξηγεί το δημοσίευμα.
Άτομα που θέλουν να γίνουν μέλη συναινούν online και αποκτούν πρόσβαση σε μια βάση δεδομένων. Μια μονάδα ΤΕΜ είναι ίση σε αξία με ένα ευρώ και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών.

Με την εγγραφή, το Δίκτυο δίνει πίστωση 300 ΤΕΜ (χωρίς την επιβάρυνση τόκου), τις οποίες µπορούν να ξοδέψουν στις υπηρεσίες ή τα προϊόντα που προσφέρουν τα υπόλοιπα µέλη.
Ο λογαριασµός του καθενός και οι συναλλαγές καταγράφονται σε ηλεκτρονική βάση δεδοµένων.

Στην ίδια ιστοσελίδα τα µέλη καταχωρίζουν αγγελίες για προσφορά υπηρεσιών και προϊόντων. Όποιος δεν έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο εξυπηρετείται µε κουπόνια (εντολές πληρωµής).

Μεταξύ των µελών υπάρχουν αγρότες, υδραυλικοί, δικηγόροι, λογιστές, ηλεκτρολόγοι, ένας καρδιολόγος, µια οµοιοπαθητικός και ένας ιδιοκτήτης καταστήµατος οπτικών.

Η ΤΕΜ µπορεί, σύµφωνα µε τους κατόχους της, να αναστήσει την τοπική αγορά.
Όπως λένε, εξοικονοµούν ευρώ που έπειτα τα διαθέτουν εκτός Δικτύου.
Παράλληλα δίνουν αγοραστική δύναµη σε ανέργους.

«Την πρώτη φορά που αγόρασα αυγά, γάλα και μαρμελάδα σε μια τέτοια παράλληλη αγορά χρησιμοποιώντας όχι το ευρώ αλλά το εναλλακτικό μας νόμισμα, ενθουσιάστηκα.
Ένιωσα απελευθερωμένος, ένιωσα ελεύθερος για πρώτη φορά.
Ενστικτωδώς έβαλα το χέρι στη τσέπη αλλά δεν χρειάστηκε»
αναφέρει στην εφημερίδα ο Θεόδωρος Μαυρίδης, άνεργος ηλεκτρολόγος που είναι μέλος του Δικτύου.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα των «New York Times» το Δίκτυο Ανταλλακτικής Οικονομίας στο Βόλο παρουσίασε μια εκρηκτική αύξηση στα μέλη του, από 50 σε 400 μέσα σε ένα χρόνο.

Είναι ένα από τα δίκτυα που αρχίζουν να αναπτύσσονται στην Ελλάδα, καθώς οι Έλληνες έχουν «ξεζουμιστεί» από τις υψηλές περικοπές σε μισθούς, αύξηση των φόρων αλλά και τον αυξανόμενο φόβο για το εάν θα συνεχίσουν ή όχι να βρίσκονται στο ευρώ.
Έτσι, άρχισαν να ψάχνουν για δημιουργικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν το διαρκώς μεταβαλλόμενο οικονομικό τοπίο»

Ακόμα και η κυβέρνηση αναφέρει, αντιλήφθηκε τη δύναμη τέτοιων πρωτοβουλιών που την περασμένη εβδομάδα το Κοινοβούλιο πέρασε Νόμο που ενθαρρύνει την δημιουργία εναλλακτικών μορφών επιχειρηματικότητας και τοπικής ανάπτυξης συμπεριλαμβανομένων τέτοιων δικτύων που βασίζονται στην ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών.

11.1.12

Kαμπάνια για τη δημιουργία της πρώτης οικοκοινότητας στην Ελλάδα

.


Aπό την ιστοσελίδα Free and Real


Τι είναι το εγχείρημα Τελαίθριον;

Το εγχείρημα Τελαίθριον έχει ως στόχο την δημιουργία της πρώτης, απόλυτα αναγκαίας, οίκο-κοινότητας στην Ελλάδα η οποία θα λειτουργήσει ως πρότυπο αυτάρκειας, υγιών και αρμονικών συνθηκών ζωής με σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες και στο οικοσύστημα, ανανεώσιμες πηγές για ενέργεια, καθαρά και αποτελεσματικά μέσα μεταφοράς, συνεχής έρευνα και εκπαίδευση σε όλα τα σχετικά θέματα και τεχνολογίες, τα οποία θα είναι διαθέσιμα προς όλους.



Το εγχείρημα λειτουργεί εδώ και περίπου 2 χρόνια. Μπορείτε να επισκεφτείτε την σελίδα μας στο facebook εδώ για να βρείτε πολλές φωτογραφίες από όλα όσα έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα.
Τα τελευταία νέα μας είναι ότι μόλις τελειώσαμε το φύτεμα ολόκληρης της περιοχής όπου θα βρίσκεται η κοινότητα σύμφωνα με την μέθοδο της Φυσικής Καλλιέργειας (Fukuoka). Όλες οι φωτογραφίες από το τετραήμερο εργαστήριο είναι διαθέσιμες εδώ



Περισσότερες πληροφορίες στα θέματα που ερευνούμε, τους στόχους μας, τις συνεργασίες μας και όλα όσα είναι το Free and Real μπορείτε να βρείτε στο Telaithrion.freeandreal.org και στο FreeandReal.org.

Με αυτή την καμπάνια και την ανεκτίμητη υποστήριξη σας, σκοπεύουμε να περάσουμε το εγχείρημα στην επόμενη φάση!

Η καμπάνια θα μαζέψει τα απαραίτητα κεφάλαια που απαιτούνται για την κατασκευή του κεντρικού Γεωδαιτικού Θόλου ο οποίος θα λειτουργεί σαν την καρδιά της κοινότητας.
Κατασκευάζοντας αυτόν τον πρώτο θόλο το εγχείρημα θα πετάξει προς τα επόμενα σημαντικά βήματα.
Αυτός ο θόλος, μεγέθους περίπου 100 τετραγωνικών μέτρων, θα μας δώσει την ευκαιρία να δημιουργήσουμε μία «βάση» στην περιοχή όπου θα γίνει η κοινότητα και να αρχίσουμε την διοργάνωση πρακτικών σεμιναρίων, φεστιβάλ ανταλλαγής ικανοτήτων, φόρουμ ευαισθητοποίησης και οικολογικά εργαστήρια.

Θα είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρο!

Το αντίκτυπο και γιατί τώρα;

Η ένταση στην οποία υποβάλλεται ο πλανήτης μας σήμερα δεν μας αφήνει άλλη επιλογή από το να επανασχεδιάσουμε τον πολιτισμό μας και πιο σημαντικά τους εαυτούς μας. Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από το τώρα για να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας και να προχωρήσουμε σε ένα πιο βιώσιμο και πιο ισορροπημένο μέλλον.

«Μια εισβολή ολόκληρων στρατών μπορεί να αντισταθεί, αλλά όχι μία ιδέα της οποίας ο καιρός έχει έρθει», μας λέει ένα αγαπημένο απόσπασμα, και τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι προφανές ότι έχει έρθει η ώρα για μία συνειδητή αλλαγή παραδείγματος.

Με την ολοκλήρωση της κατασκευής του κεντρικού θόλου μέχρι την άνοιξη του 2012, θα είμαστε σε θέση να σχεδιάσουμε και να φιλοξενήσουμε μία σειρά από εργαστήρια τα οποία θα είναι διαθέσιμα σε ακόμα περισσότερους ανθρώπους από ποτέ. Η σειρά εργαστηρίων μας «σχολείο αυτάρκειας» θα έχει το δικό του καταφύγιο.
Το αντίκτυπο δεν μπορεί να μετρηθεί σε λόγια η αριθμούς, αλλά μέσα από τις αγκαλιές, τα χαμόγελα και τα καλά λόγια που λαμβάνουμε από τους ανθρώπους που μας επισκέπτονται και που προσφέρουν εθελοντικά τον χρόνο τους και την ενέργεια τους στο εγχείρημα καθ όλη την διάρκεια του χρόνου.

Φυτεύοντας μέσα μας, και μέσα τους, τους σπόρους της αλλαγής, παρακολουθούμε τόσο εμάς όσο και αυτούς, να προχωράμε προς ένα πιο υγιές, πιο ελεύθερο μέλλον!

Τι χρειαζόμαστε και τι κερδίζετε εσείς!

Η συγκεκριμένη καμπάνια είναι αποκλειστικά αφιερωμένη για την κατασκευή του κεντρικού Γεωδαιτικού Θόλου. Ο θόλος θα αποκτηθεί από την Pacific Dome International. Το ποσό που απαιτείται δεν συμπεριλαμβάνει τα υλικά που χρειάζονται για ξύλινο πάτωμα που δεν παρέχεται από την Pacific Domes.

Αν το ποσό που συγκεντρωθεί, είναι λιγότερο από όσο απαιτείται, θα φυλαχτεί μέχρι να καταφέρουμε να μαζέψουμε ολόκληρο το ποσό από άλλες πιθανές πηγές, ή μπορεί να χρειαστεί να τρέξουμε την καμπάνια πάλι.

Παρακαλούμε δείτε να μοναδικά πλεονεκτήματα που έχουμε δημιουργήσει για εσάς ως αντάλλαγμα για την συνεισφορά σας σε αυτή την καμπάνια στο δεξί μέρος αυτής της σελίδας.

Όλη η διαδικασία, αυτού και όλου του εγχειρήματος στο σύνολό του θα δημοσιεύεται στις σελίδες μας και στα κοινωνικά μας δίκτυα.

Άλλοι τρόποι που μπορείτε να βοηθήσετε..

Αν δεν είστε σε θέση να βοηθήσετε προσφέροντας κάποιο χρηματικό ποσό, μην ανησυχείτε, υπάρχουν πολλοί τρόποι να μας βοηθήσετε να πετύχουμε όχι μόνο αυτόν τον στόχο αλλά ολόκληρο το εγχείρημα.

Δημοσιεύστε αυτή την καμπάνια στα αγαπημένα σας κοινωνικά δίκτυα (facebook, twitter, κτλ)
Αποστείλετε ένα e-mail στους φίλους και στην οικογένεια σας ώστε να μάθουν για εμάς.
Αποστείλετε ένα e-mail σε εμάς ενημερώνοντας μας τι άλλο μπορείτε να προσφέρεται (ικανότητες, γνώσεις, ιδέες, κ.α.)

Ελάτε να μας επισκεφτείτε και εργαστείτε μαζί για την δημιουργία ενός βιώσιμου μέλλοντος!

Σας ευχαριστούμε όλους για την υποστήριξη σας!

Κατεβάστε το φυλλάδιο υποστήριξης της καμπάνιας από εδώ

10.1.12

Ο ρόλος των Ιντιμίντια

.


 Από την ιστοσελίδα του 

του Δήμου Τάσση

Το παρόν κείμενο γράφτηκε κυρίως με αφορμή μια σειρά σημαντικών γεγονότων που έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες, με τα οποία το «indymedia» εμπλέκεται άμεσα.
Αρχικά την αισχρή λογοκρισία του αυτοαποκαλούμενου «αυτόνομου μέσου αντι-πληροφόρησης» σε σημαντικό αριθμό χρηστών που διοχέτευαν σημαντικές πληροφορίες για την πραγματική εικόνα της Λιβύης που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τη συστημική προπαγάνδα.

Όπως είναι γνωστό στους χρήστες που συμμετείχαν στους σχετικούς διαλόγους για τη Λιβύη,
η στάση του Athens indymedia δεν διέφερε από αυτή ενός καθεστωτικού μέσου, που έφτανε να κρύβει ολόκληρη σειρά διαλόγων, ακριβώς λίγο πριν την εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη [1].
Ακολούθησε μια αισχρή εκστρατεία καλλιέργειας εμφυλιακού κλίματος –ακόμη και με κείμενα που προέτρεπαν σε αιματοχυσία [2]
μεταξύ διαδηλωτών– μεταξύ αναρχικών ομάδων και κομουνιστών, με αφορμή τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη 48ωρη γενική απεργία με τα γνωστά επεισόδια.

Παρά το γεγονός ότι η σύμπλευση με τις θέσεις της υπερεθνικής και σιωνιστικής ελίτ σε διεθνές επίπεδο, αλλά και η αντίστοιχη καλλιέργεια εμφυλιακού κλίματος μεταξύ κομουνιστών και αναρχικών σε εθνικό επίπεδο,
δεν αποτελούν ήσσονος σημασίας γεγονότα αλλά, το αντίθετο, στρατηγικής σημασίας γεγονότα που κρίνουν την καθολίκευση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δεν είναι τα μόνα που «έτυχε» το μέσο «αντιπληροφόρησης» να συστρατευθεί με τη μεριά του συστήματος.

Η επί δεκαετία παρουσία του διεθνούς δικτύου του ιντιμίντια είναι μια παρουσία προβολής των χρηματοδοτούμενων «κινημάτων» από το ίδιο το σύστημα –όπως το ΠΚΦ– ρεφορμιστικών οργανώσεων και «διανοουμένων» και κάθε λογής χρηματοδοτούμενης ΜΚΟ, έντεχνα πασπαλισμένη – ειδικά στον ελληνικό χώρο – με φίλο- εξεγερσιακά τσιτάτα για λόγους άντλησης πολιτικής νομιμοποίησης από τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο.

Για να ερμηνευθεί ορθολογικά η συστημική στάση του indymedia είναι απαραίτητη λοιπόν μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του από την αρχή της δημιουργίας του έως τώρα, θίγοντας τις κρίσιμες εκείνες χρονικές περιόδους όξυνσης της κοινωνικής πάλης όπου κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό η προοπτική δημιουργίας αντισυστημικού κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης,
ή για να το πούμε πιο ξεκάθαρα,
μια αναδρομή στον επικοινωνιακό μηχανισμό του συστήματος που αφορά τη διείσδυση της συστημικής προπαγάνδας και δράσης στους πολιτικούς χώρους.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί καταρχήν ότι το διεθνές δίκτυο των indymedia, είναι ένα μόνο μέρος από αυτό που ονομάζουμε «εναλλακτικά» μίντια, και δεν μας ήρθε μια μέρα «ουρανοκατέβατο» όπως πολλοί ψευτο-αγωνιστές αρέσκονται να διατυμπανίζουν.
Μη εμπορευματικές, μη κυβερνητικές οργανώσεις και δίκτυα, υπάρχουν χιλιάδες σήμερα διάσπαρτα διεθνώς, καλύπτοντας όλες τις πτυχές της κοινωνικής δραστηριότητας, από «φιλανθρωπικά» ιδρύματα κάθε είδους, ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σε πολιτιστικούς τομείς, μέχρι «εναλλακτικά» ιδρύματα «ελεύθερου λογισμικού».

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι παρόλη αυτή την κατακλυσμιαία ανάπτυξη των «εναλλακτικών» δικτύων που υποτίθεται λειτουργούν «αντι- εμπορευματικά» και «αντι-κρατικά» και οργώνουν στη κυριολεξία ολόκληρο τον πλανήτη για την υπεράσπιση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»,
το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς όχι απλά δεν δείχνει να απειλείται, αλλά αντίθετα βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου αντεπανάσταση από τα πάνω προς ό,τι έχει κερδηθεί με σκληρούς αγώνες δεκαετιών από τα λαϊκά στρώματα,
παράλληλα η συγκεντροποίηση της εξουσίας είναι ένα γεγονός που αποκρυσταλλώνεται σε ολοένα και ισχυρότερους υπερεθνικούς μηχανισμούς και θεσμούς,
ενώ στις χώρες που δεν είναι ήδη ενταγμένες στη Νέα Διεθνή Τάξη που εκφράζει την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο στρατιωτικός βραχίονας της υπερεθνικής ελίτ – το ΝΑΤΟ – κονιορτοποιεί στη κυριολεξία, ολόκληρους λαούς καλλιεργώντας ταυτόχρονα για την εξυπηρέτηση των στόχων του, τα πιο αντιδραστικά κομμάτια της εκάστοτε κοινωνίας, βαφτίζοντάς τα «εξεγερμένους» και «επαναστάτες».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ «ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ», ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ» ΤΗΣ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗΣ/ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

Παρότι στον Ελλαδικό χώρο η εμφάνιση των «εναλλακτικών» δικτύων και οργανώσεων είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο, δεν ισχύει το ίδιο για τον ισχυρότερο εταίρο της υπερεθνικής ελίτ, την Αμερικανική οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ελίτ (που περιλαμβάνει τα διεθνή think tanks, και Πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα, διεθνή MME και την ίδια την κουλτούρα made in USA).

Η ιδέα της δημιουργίας «εναλλακτικών» μέσων, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά – όπως αρέσκονται ορισμένοι να υποστηρίζουν – με τις διαδηλώσεις του Seattle το 1999.
Η δημιουργία των indymedia ήρθε ως συνέχεια ενός ήδη υπάρχοντος τεράστιου «εναλλακτικού» χώρου ενημέρωσης και δράσης «φιλανθρωπικών» ιδρυμάτων, άμεσα ή έμμεσα σχετιζόμενα με το ίδιο το σύστημα και τη στρατηγική διασφάλισης της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής οικονομίας.

Στις ΗΠΑ όπως και στην Αγγλία π.χ., η χρηματοδότηση των «εναλλακτικών» μέσων από τα «Foundations», είναι ένα θέμα που πλέον δεν κάνει σε κανένα ιδιαίτερη εντύπωση και προσπερνιέται ως κάτι το φυσιολογικό.
Παρά το γεγονός ότι η διείσδυση των μηχανισμών του συστήματος σε έντυπα και άλλα «εναλλακτικά» μέσα με αριστερό λόγο, έχει αποτελέσει θέμα έρευνας πολλές φορές στο παρελθόν,
η χειραγώγηση πλέον των «εναλλακτικών» μέσων ενημέρωσης από το σύστημα είναι φαινόμενο καθολικό, σε βαθμό που πλέον μπορούμε χωρίς ίχνος αμφιβολίας να διατυπώσουμε, ότι η υπερεθνική ελίτ επιλέγει και προβάλλει η ίδια ποια θα είναι η «αριστερά» της, ποιοι θα είναι οι στόχοι της, που στην ουσία συμπλέουν με τους στόχους της ελίτ αυτής.

Και αυτό είναι ένα πρωτόγνωρο Ιστορικά φαινόμενο. Το φαινόμενο αυτό της άλωσης, αντί για την καταστολή των αντισυστημικών κινημάτων, κορυφώνεται σε παγκόσμια κλίμακα μόνο στη Νέα Τάξη που καθιέρωσε η κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού και η παράλληλη κυριάρχηση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Αυτό σαφέστατα προκύπτει από τη μελέτη της περιόδου που τα παραδοσιακά αντισυστημικά προτάγματα του ελευθεριακού σοσιαλισμού και κρατικίστικου σοσιαλισμού, υπέστησαν συστημική καταστολή και που χρειάστηκε σε πολλές περιπτώσεις να συνεχιστεί επί δεκαετίες για να σβήσει ο «κίνδυνος» μιας αντισυστημικής ανατροπής.
Εδώ, για λόγους συντομίας, είναι αρκετό να ξεκινήσουμε από την χρονική περίοδο του τέλους του 2ου παγκοσμίου πολέμου, με τις τελευταίες κατασταλτικές επιχειρήσεις των καπιταλιστικών κρατών, κατά του «εσωτερικού εχθρού», που κόστισαν στους λαούς την απώλεια τεράστιων αριθμών σε ανθρώπινες ζωές, καταστροφή κοινοτήτων και πόλεων, βασανιστήρια, παραδειγματικές εκτελέσεις, βιασμούς, εγκλεισμούς σε φυλακές-κολαστήρια, δηλώσεις «νομιμοφροσύνης» και περιθωριοποίηση σε όποιον χαρακτηριζόταν αναρχικός και κομμουνιστής.

Οι ΗΠΑ ήταν η πρώτη χώρα που άρχισε μια συστηματική προσπάθεια μεταπολεμικά, όχι απλά καταστολής των αντισυστημικών κινημάτων, όπως στις άλλες χώρες, αλλά κυρίως άλωσής τους «από τα μέσα».
Βγαίνοντας από μια περίοδο –40 έως το 50- συστηματικών διώξεων κομουνιστικών αντιλήψεων που συχνά, εκτός από τον δημόσιο στιγματισμό, οδηγούσαν και σε εκτελέσεις, η ηγεμονική δύναμη του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, δεν ήταν πια διατεθειμένες να αφήσουν σπιθαμή ζωτικού χώρου για την ανάπτυξη αντισυστημικών τάσεων και πραγματικού πολιτικού προβληματισμού, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στη διαδικασία δομικής εξέλιξης και αναπαραγωγής του συστήματος.
Έτσι την περίοδο του Μακαρθισμού και, γενικότερα, την περίοδο των βίαιων εκκαθαρίσεων των αντισυστημικών τάσεων, ακολουθεί η περίοδο της διείσδυσης της CIA σε πανεπιστήμια, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης, μέσω ινστιτούτων που ήταν άμεσα κατασκευασμένα από τη CIA όπως το “Farfield Foundation”, ή έμμεσα, αλλά πάντα οργανικά συνδεδεμένα με τις μυστικές υπηρεσίες, όπως το Ford Foundation.

Όπως αναφέρει στο βιβλίο της η Frances Stonor Sounders :
«Μέχρι τα μέσα του 1950 η διείσδυση της CIA στο χώρο των Ιδρυμάτων ήταν μαζική».
«Η χρησιμοποίηση των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων ήταν ο πιο πειστικός τρόπος για να διοχετευτούν τεράστια χρηματικά ποσά, σε επιχειρησιακές δράσεις των μυστικών υπηρεσιών».
Μόνο μεταξύ των δεκαετιών 50 και 60, το Ford Foundation (F.F.), ξόδεψε το αμύθητο ποσό των 300 εκατ. δολ. για χρηματοδοτήσεις σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς με μη εμπορευματικό χαρακτήρα.
Με τη χρησιμοποίηση των «Foundations» άνοιξε ο δρόμος της χρηματοδότησης από το σύστημα, «…μυστικών προγραμμάτων που θα δρούσαν σε ομάδες νέων, συνδικάτα, πανεπιστήμια, εκδοτικούς οίκους και άλλα ινστιτούτα, από τις αρχές της δεκαετίας του 50». [3]

Όπως καίρια σκιαγραφεί τη περίοδο αυτή ο Bob Feldman :
'είναι μια περίοδος όπου στο ισχυρότερο κράτος του καπιταλιστικού κόσμου, τις ΗΠΑ, μέσω του βασικότερου τότε «ανθρωπιστικού» ιδρύματος – το F.F – ξεκινάει την εγκαθίδρυση μιας «παράλληλης αριστεράς», που θα παρουσιάζεται ως μια νέα «εναλλακτική φιλελεύθερη» πρόταση , έναντι της «αυτόνομης αντικαθεστωτικής επαναστατικής αριστεράς» [4].
Γέννημα θρέμμα του ίδιου του συστήματος και ειδικότερα της επιχείρησης αφανισμού της αντισυστημικής αριστεράς είτε με τη βία είτε μέσω των Ινστιτούτων,
η «παράλληλη αριστερά» αυτή, διαμορφώνει την «ιδεολογία» της και τη στρατηγική της με βάση την ίδια την ιδεολογία και τη στρατηγική του συστήματος που τη δημιούργησε.

Ο «αντι- Σταλινισμός», ο «εκδημοκρατισμός», «τα ανθρώπινα δικαιώματα», έχουν επιστρατευθεί ήδη από τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, από τον επικοινωνιακό μηχανισμό του συστήματος για να συνοδεύσουν ιδεολογικά τις αποικιοκρατικές και αντικομουνιστικές επιχειρήσεις, αλλά στη Νέα Τάξη καθιερώνονται πια επίσημα ως η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης [5].

Ένα τυπικό παράδειγμα διαπλοκής των αντικομουνιστικών επιχειρήσεων των οργανώσεων της CIA, με τα «εναλλακτικά» μέσα πληροφόρησης είναι η δράση του (IRC) “international Rescue Committee”.
Διευθυντής της αντικομουνιστικής οργάνωσης του IRC, ήταν ο William Vandeun Heuvel, πατέρας της Katrina Vandeun Heuvel, εκδότριας του περιοδικού Τhe Nation και ενός από τα «εναλλακτικά» μέσα ευρείας κυκλοφορίας της «παράλληλης αριστεράς», που στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα τους, φιγουράρουν μονίμως ακαδημαϊκοί σαν τον Τσόμσκι, οι οποίοι μοιάζουν να έχουν πάρει εργολαβικά την ανακύκλωση της επίσημης προπαγάνδας που συνοδεύει κάθε φορά τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ  [6],
ή τα συμφέροντα της υπερεθνικής ελίτ π.χ. στην Ελλάδα  [7].

«Το IRC λειτούργησε επιχειρησιακά σε καυτά γεωπολιτικά σημεία όπως η Νότιο-ανατολική Ασία, Κεντρική Αμερική, Αφγανιστάν και ανατολική Ευρώπη, εφαρμόζοντας προγράμματα τα οποία ανέδειξαν τις αντικομουνιστικές δράσεις της Ουάσιγκτον [8]»

Ο W. Vandeun Heuvel άλλωστε διετέλεσε ως ειδικός σύμβουλος στη κυβέρνηση Κένεντι, διευθυντικό στέλεχος και στο Farfield που επίσης χρηματοδοτούσε αντι- κομουνιστικές οργανώσεις και μεταξύ ‘53-‘54 υπηρέτησε σε υψηλόβαθμη θέση δίπλα στον W. Donovan, έναν από τους ιδρυτές της CIA.

Με το τέλος της περιόδου του Μακαρθισμού στις ΗΠΑ και την παράλληλη διαδικασία στησίματος της «παράλληλης αριστεράς», δεν υπήρχε ουσιαστικά κανένα πεδίο έκφρασης και πολιτικής ζύμωσης που να μην έχει καταληφθεί από τους θιασώτες της εκφυλισμένης/παράλληλης «αριστεράς».

Οι λασπολογικές επιθέσεις άλλωστε στο αντισυστημικό πρόταγμα που επιχείρησε να διατυπώσει ο Μπούκτσιν από αυτο-αποκαλούμενους «αναρχικούς» είναι γνωστό γεγονός, που οδήγησε τον Μπούκτσιν να αποκηρύξει αηδιασμένος αυτό που ονομαζόταν, αμερικάνικος αναρχικός χώρος.
Το σύστημα, αφομοιώνοντας πολύ καλά τους τρόπους με τους οποίους αναπτύσσεται και διαμορφώνεται η αντίσταση, χειραγωγώντας τα πεδία που αναπτύσσεται ο προβληματισμός, ελέγχει κατά συνέπεια τον τρόπο σκέψης καναλιζάροντάς τον, μέσα στα πλαίσια που το ίδιο διαμορφώνει.
Οι ρεφορμιστικές και λάιφ-στάιλ τάσεις μέσα στην αριστερά αναδεικνύονται ως ο ενδεδειγμένος τρόπος σκέψης και πράξης, και η «παράλληλη αριστερά» του συστήματος αποτελεί πλέον το κυρίαρχο παράδειγμα στο πολιτικό προσκήνιο, από την εκπροσώπηση στην κοινοβουλευτική διαδικασία έως τις πολιτικές ομάδες στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο.

Σήμερα στις ΗΠΑ, ο χώρος των «εναλλακτικών» είναι ένα τεράστιο συνονθύλευμα πολυποίκιλων μέσων, που περιλαμβάνουν ραδιοφωνικούς σταθμούς, τηλεοπτικούς σταθμούς, ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, δίκτυα «ελεύθερου λογισμικού», τα οποία συνδέονται μεταξύ τους ως μια ενιαία οντότητα.
Τα περισσότερα από αυτά χρηματοδοτούνται άμεσα από το σύστημα μέσω των «Foundations». Τέτοια είναι π.χ. τα “The Nation”, “FAIR”, “WORKING ASSETS RADIO”, “PACIFICA”, “DEMOCRACY NOW”,
“Mother Jones” και πολλά άλλα, ή όπως το “Free Speech Tv” που χρηματοδοτείται από τα παραπάνω «εναλλακτικά μέσα».

Όλη αυτή η πλειάδα μέσων, που κυριαρχεί πλέον στο τομέα της διακίνησης της πληροφορίας, λειτουργεί ως διαφημιστική πλατφόρμα για «εναλλακτικά» μέσα που άμεσα δε φαίνεται να χρηματοδοτούνται από το σύστημα, παρότι βέβαια συμπορεύονται με την ιδεολογία του συστήματος χρησιμοποιώντας «αριστερή» γλώσσα.
Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα από τη μια να μην φαίνεται ότι άμεσα στηρίζονται από το ίδιο το σύστημα,
και από την άλλη ουσιαστικά να είναι από τις πιο προσοδοφόρες κερδοφόρες εμπορικές επιχειρήσεις, αφού οι εκδόσεις τους μέσω της διαφήμισης από τα άμεσα χρηματοδοτούμενα «εναλλακτικά» και μη μίντια, γίνονται best seller αποφέροντας στους δικαιούχους τεράστια χρηματικά ποσά.
Τέτοια είναι π.χ. τα «εναλλακτικά» μέσα του Znet των ΄Αλμπερτ/Τσόμσκι.
Το πολυδιαφημιζόμενο βιβλίο του Τσόμσκι π.χ., «PROPAGANDA AND THE PUBLIC MIND: CONVERSATIONS WITH NOAM CHOMSKY», υπολογίζεται ότι απέφερε πάνω από 1 εκατ. δολ.. Αν λάβουμε δε υπόψη και τη δραστηριότητα του “South End Press”, η οποία είναι η εμπορευματική επιχείρηση του “Institute for Social and cultural Change”, της εκδοτικής φίρμας που ίδρυσε ο Άλμπερτ το 1984, τότε μιλάμε για απολαβές της τάξης του 1.7 εκατ. δολ. σε αξία χρήματος του 2000  [9].

Γίνεται έτσι ξεκάθαρο πως άμεσα χρηματοδοτούμενα «εναλλακτικά» μέσα όπως του Democracy Now της φιλοσιωνίστριας Amy Goodman, λειτουργούν ως διαφημιστικός μεσολαβητής για να προωθήσουν τη βιβλιογραφία και τα αντίστοιχα μέσα των ομοϊδεατών τους.

Ωστόσο ο Τσόμσκι ο οποίος ανακηρύχτηκε ως «πολιτικός φιλόσοφος» από τα έντυπα της ρεφορμιστικής «αριστεράς», αλλά και από αυτά των κοινοβουλευτικών σοσιαλφιλελεύθερων κομμάτων, έχει λάβει και απευθείας χρηματοδότηση, μέσω απονομής χρηματικού βραβείου (Kyoto Prize) από το “Inamori Foundation” της τάξης των 350000 $ εν έτει 1988.
Το “Inamori F” είναι η βιτρίνα μιας από τις ισχυρότερες πολυεθνικές, της οποίας ο ιδρυτής, μαζί με τον David M. Abshire (τέως ειδικός σύμβουλος της κυβέρνησης Ρέηγκαν) αποτελούν ηγετικές παρουσίες του “Center For Strategic & International Studies” (CSIS)[10], ενός από τα ισχυρότερα Think Tank που σχετίζεται άμεσα με τις επιχειρησιακές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και του Πενταγώνου.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ INDYMEDIA, ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘70 το σύστημα της οικονομίας της αγοράς περνάει σταδιακά στο διεθνοποιημένο νεοφιλελεύθερο στάδιό του, το οποίο αποτελεί τη σημαντικότερη προσπάθεια εγκαθίδρυσης της αυτορυθμιζόμενης οικονομίας, δηλαδή της οικονομίας στην οποία δεν παρεμβάλλεται κανένα είδος προστατευτισμού απέναντι στα κοινωνικά στρώματα και συνεπάγεται τη δραστική συρρίκνωση των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές.
Η δυναμική «ανάπτυξη ή θάνατος» που υπάρχει στη φύση της λειτουργίας της οικονομίας της αγοράς και δημιούργησε το νέο φαινόμενο των πολυεθνικών, επέβαλλε το άνοιγμα και απελευθέρωση όχι μόνο των αγορών εμπορευμάτων αλλά και των αγορών κεφαλαίου, και (σε ένα βαθμό) εργασίας, στο πλαίσιο της οποίας έγινε και η «από κάτω» ανάπτυξη της αγοράς ευρωδολαρίου.
 Όλες αυτές οι αλλαγές, που θεσμοποιήθηκαν στη συνέχεια από τους Θάτσερ-Ρεηγκαν και στη συνέχεια το ΔΝΤ, τον ΠΟΕ, την ΕΕ, κ.λπ., οδήγησαν στη διεθνοποιημένη μορφή της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς.

Αναπόφευκτη συνέπεια του ανοίγματος και απελευθέρωσης των αγορών ήταν η άρση των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές, η αποδιάρθρωση του κοινωνικού Κράτους κ.α..
Έτσι, τα μεσαία στρώματα στις πιο αναπτυγμένες χώρες του Βορρά αρχίζουν να βιώνουν την άρση των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές και την συνακόλουθη συρρίκνωση των δικαιωμάτων που απολάμβαναν στην κρατικιστική περίοδο της οικονομίας της αγοράς.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δομικής εξέλιξης του συστήματος, ένα πρωτόλειο κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αρχίζει να σχηματίζεται από ετερογενείς ομάδες που οργανωμένα αρχίζουν να συγκεντρώνονται και να διαδηλώνουν απέναντι στα θεσμικά όργανα του διεθνοποιημένου νεοφιλελευθερισμού όπως στις συγκεντρώσεις του Seattle κατά του ΠΟΕ.
Η εμφάνιση του αντι-παγκοσμιοποιητικού κινήματος, που στη βάση του τότε είχε αντισυστημικό χαρακτήρα, είναι η σημαντικότερη ίσως επανεμφάνιση των λαϊκών στρωμάτων στην κοινωνική πάλη, και πολλά υποσχόμενη, καθώς για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια εμφανίζεται μια σημαντική προοπτική αντίστασης και πολιτικού προβληματισμού απέναντι στη δομική εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς προς τη διεθνοποιημένη μορφή της και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα κοινωνικά στρώματα.
Η περίοδος της εμφάνισης του αντί-παγκοσμιοποιητικού κινήματος μπορεί να αξιολογηθεί και ως εν δυνάμει χώρος αντισυστημικής συνειδητοποίησης, δεδομένου της κατάρρευσης τόσο των παραδοσιακών αντισυστημικών κινημάτων, όσο και της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση, φαινομενικά αφήνοντας ένα πλήρες κενό για την ανάπτυξη και διαμόρφωση νέων αντισυστημικών προταγμάτων ή αντίστοιχων πλειοψηφικών τάσεων.
Το εν διαμορφώσει όμως πολιτικό υποκείμενο του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης διέφερε σημαντικά από τα παλαιότερα επαναστατικά κινήματα του 19ου αιώνα, και εμπεριείχε στους κόλπους του τελείως αντιφατικές προσεγγίσεις, που αρκετές από αυτές δεν είχαν καμία σχέση με το χαρακτήρα ενός αντισυστημικού προτάγματος αλλά περισσότερο με οικολογικές «ανησυχίες» των αστών και μικροαστών που έπαιρναν ως δεδομένο το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς  [11].

Η πρώτη προσπάθεια ιντερνετικής κάλυψης διαδηλώσεων δεν ήταν αυτή του 1999 στο Seattle, αλλά το 1996 και προήλθε από το συνέδριο του δημοκρατικού κόμματος στο Σικάγο, από μια ομάδα που ονομάζονταν “Countermedia”.
Ένας από τους βασικούς συν-δημιουργούς του πρώτου IMC του Seattle, o Jeff Perlstein υπήρξε και μέλος της ομάδας του Countermedia.
Παρότι η απήχηση της ιντερνετικής κάλυψης στο Σικάγο είχε λίγη απήχηση τότε, το επόμενο εγχείρημα της ιδέας της κάλυψης των διαδηλώσεων θα λάμβανε μέρος στις συγκεντρώσεις κατά του συνεδρίου του ΠΟΕ στο Seattle.
Η επιτυχία αυτή τη φορά του εγχειρήματος ήταν ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη αφού όπως χαρακτηριστικά επισήμανε ένας από τους συνιδρυτές του Seattle IMC ο Εric Galatas, «η περιοχή του Σηάτλ είχε μια στέρεη συμμαχία εναλλακτικών μέσων που προμήθευσαν πολλούς οργανωτές του IMC».
Ο Eric Galatas εξάλλου ήταν μέλος του “Free Speech Tv” όταν συμμετείχε στο στήσιμο του πρώτου indy. Μεταξύ των «ακτιβιστών» όπως ο Dan Merkle και η Sheri Herdon και των «αυτόνομων» χρηματοδοτούμενων μέσων που έσπευσαν να συνδράμουν στο στήσιμο του πρώτου indy στο Seattle, ήταν το “Deep Dish TV”, “Paper Tiger”, “Free Speech TV”, “Direct Action Media Network” κλπ.

To στήσιμο του πρώτου indy δεν ήταν ένα καθόλου βιαστικό γεγονός, αλλά προσεκτικά οργανωμένο.
Όπως είχε περιγράψει την προετοιμασία χρηματοδότησης και εγκαθίδρυσης του IMC ο Dan Merkle,  Ο Dan Merkle δεν είχε και κανένα πρόβλημα να αναφέρει συγκεκριμένα από πού προήλθε όλος αυτός ο εξοπλισμός:
«…η ομάδα των έξι ατόμων [οι πρωτεργάτες του στησίματος του IMC Seattle] αναζήτησαν ένα κεντρικό χώρο και άρχισαν να μαζεύουν χρήματα και να επικοινωνούν με άλλα εναλλακτικά μέσα στη χώρα. Δωρεές χρημάτων και σημαντικού τεχνολογικού εξοπλισμού άρχισαν να φτάνουν. Μέχρι να αρχίσουν οι διαδηλώσεις, το IMC είχε ένα χρηματικό αποθεματικό 75000$, δυο τοποθεσίες, δεκάδες υπολογιστές, mobile phones, servers και πολλά άλλα».{12}
«Τα περισσότερα από τα κύρια χρηματικά ποσά και υποστήριξη [τεχνολογίας], προήλθαν από ανεξάρτητους δωρητές όπως και τοπικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας όπως η Enconding.com, γνωστή τώρα ως Loudeye 
Η Loudeye όμως δεν είναι κάποια τοπική μικρή εταιρεία που είδε το φώς το αληθινό και αποφάσισε να …επαναστατήσει.
Πελάτες και συνεργάτες της εταιρείας είναι ορισμένες από της μεγαλύτερες πολυεθνικές όπως η Xerox, Ford, General Motors, Coca cola, Sony και μεταξύ αυτών και ο Λευκός Οίκος.
Οι παραπάνω πολυεθνικές είναι αυτές που αποτελούν τους κύριους χρηματοδότες των «εναλλακτικών» μέσων της «παράλληλης/εκφυλισμένης» «αριστεράς" [13].

 Η Loudeye όχι μόνο παρείχε τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό – και χρηματικό προφανώς – αλλά είναι η εταιρεία που θα φιλοξενήσει στο μέλλον στους δίσκους της, όλο το αρχείο πολυμέσων του indymedia.org, καθώς είναι αυτή που τους παρέχει χώρο για τα αρχεία ήχου και εικόνας  [14].

Είδαμε λοιπόν να στήνεται η ιντερνετική κάλυψη των διαδηλώσεων του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, από τα «εναλλακτικά» εκείνα μέσα, άτομα και εταιρείες – μια διαδικασία που ξεκίνησε από το σύστημα μετά το τέλος περίπου της περιόδου του Μακαρθισμού και τη σταδιακή εγκαθίδρυση της ρεφορμιστικής «αριστεράς».

Στο κινηματικό ιδεολογικό επίπεδο επίσης, το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης δεν πρόλαβε καν να αναπτυχθεί ως αυτοοργανωμένο κίνημα και να εξελιχθεί φυσιολογικά σε ισχυρό αντισυστημικό πολιτικό κίνημα, όπως εξελίχθηκαν τα παραδοσιακά αντισυστημικά κινήματα που έδωσαν βάσιμες ελπίδες στην ανθρωπότητα για την αυτοοργανωμένη αταξική κοινωνία.
Oυσιαστικά οι αντισυστημικές τάσεις του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, αποξενώθηκαν και το κίνημα στραγγαλίστηκε μέσα στα ρεφορμιστικά πλαίσια, που του ετοίμασε το σύστημα για να κινηθεί.[15]
Η διαδικασία εκφυλισμού του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, ήταν η ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε μετά το τέλος της περιόδου του Μακαρθισμού: η εγκαθίδρυση μιας «παράλληλης αριστεράς» μέσα στα κινήματα ή στους χώρους που τα κινήματα διαμορφώνονται.
Η προηγούμενη εμπειρία της δημιουργίας των «εναλλακτικών μέσων» και ψευτο αντισυστημικών ιδεολόγων, ήταν απόλυτα επιτυχής καθώς καταλήφθηκε κάθε ζωτικός χώρος προβληματισμού και έκφρασης.
Από εδώ και πέρα το μοντέλο αυτό θα χρησιμοποιείται συχνά σε κάθε περίπτωση που δημιουργούνται λίγο ή πολύ οι προϋποθέσεις για πολιτική ζύμωση με αφορμή περιόδους κρίσης του συστήματος.

Μια αντίστοιχη διαδικασία βιώσαμε πρόσφατα και στην Ελλάδα, με το «κίνημα των πλατειών» και τη χειραγώγησή του από την ίδια αυτή εκφυλισμένη «αριστερά».
Άλλωστε, σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η μνήμη του ολοκαυτώματος της αντίστασης ήταν κυρίαρχη και αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής κουλτούρας του τόπου,
τα πολιτιστικά «πακέτα» του Ford είχαν αρχίσει απο νωρίς να διαμορφώνουν την «παράλληλη/εκφυλισμένη» «αριστερά [16]»
–διαδικασία η οποία εντάθηκε κυρίως στην περίοδο της Χούντας, όταν άρχισε να κτίζεται η μεταπολιτευτική «Αριστερά».

Έτσι τα ίδια ισχυρά κέντρα που χρηματοδοτούσαν και εκτελούσαν αντικομουνιστικά προγράμματα την περίοδο του ψυχρού πολέμου και πρωτοστάτησαν στην βίαιη εκκαθάριση του «εσωτερικού εχθρού» όπως στην περίοδο του Μακαρθισμού, ενώ έστηναν την «παράλληλη αριστερά» με τα «εναλλακτικά» της δίκτυα, τώρα στήνουν και το «παράλληλο κίνημα» μέσα στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι μεταξύ των χρηματοδοτών και υποστηρικτών του ΠΚΦ είναι μεταξύ άλλων και το ίδρυμα Φορντ με τις παραδοσιακές σχέσεις του με τη CIA και τις αντικομουνιστικές επιχειρήσεις.
Όπως άλλωστε φρόντισε να μας πληροφορήσει παλιότερα ένας θιασώτης της συστημικής στρακαστρούκας που ονομάστηκε «κίνημα», εκτός από το F.F. και το μεγαλο-ίδρυμα της Le Monde, το ΠΚΦ χρηματοδοτείται από : «(μέσω των inter Press Servises) και από τα υπουργεία εξωτερικών της , Ολλανδίας, Δανίας, Φιλανδίας, Ιταλίας, Νορβηγίας, από την Κομισιόν, από το υπουργείο οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας, από την ομάδα των G 77, καθώς και από τρία μεγάλα ιδιωτικά αμερικανικά ιδρύματα [17]».

Η «ιδεολογία» του ΠΚΦ αποτέλεσε την συνέχεια της αντίστοιχης «ιδεολογίας» της ρεφορμιστικής «αριστεράς» των ΜΚΟ και των «εναλλακτικών δικτύων» της, που έκανε την εμφάνισή της ,με τις χρήσιμες υπηρεσίες των ινστιτούτων του συστήματος.
 Ο μεταμοντερνισμός και η αταξική οπτική που ενσωματώνονται στην έννοια της «κοινωνίας των πολιτών» αποτελεί το θεμέλιο του ΠΚΦ, μια έννοια που αγνοεί τις ταξικές διαιρέσεις, συνενώνοντας αφεντικά και εργαζομένους.
Δεν είναι λοιπον τυχαίο ότι την έννοια της «κοινωνίας πολιτών» και τη «συμμετοχική δημοκρατία» τις παπαγαλίζουν στελέχη της υπερεθνικής ελίτ, η Παγκόσμια Τράπεζα, όπως βέβαια και ο τωρινός σοσιαλφασίστας και μέχρι πρότινος ηγήτωρ της ελληνικής κοινοβουλευτικής χούντας, Παπανδρέου, που οδήγησε την Ελλάδα στην προτεκταριοποίησή της και το άγριο ξεπούλημα του δημοσίου.
Ακόμη και η Παγκόσμια Τράπεζα είχε λοιπόν άμεσο συμφέρον να υποστηρίξει τη «συμμετοχική δημοκρατία» εκδίδοντας μέχρι και βιβλίο πάνω στο θέμα [18].

Ως αποτέλεσμα, οι αντισυστημικές τάσεις μέσα στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα αποξενώνονται και γίνονται εύκολος στόχος του κατασταλτικού μηχανισμού όπως στη Γένοβα,
ενώ το ΠΚΦ είναι η «ενδεδειγμένη» «αριστερή» πρόταση που το διεθνοποιημένο σύστημα στηρίζει και αποδέχεται.
 Ήδη από τις αρχές του 2002 στο Πόρτο Αλέγκρε, το καπέλωμα [19]
του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης είναι γεγονός.
Από δώ και πέρα το ΠΚΦ θα μονοπωλεί την ειδησεογραφία όχι μόνο των καθεστωτικών ΜΜΕ, αλλά και των «εναλλακτικών».
Η αταξική έννοια της «κοινωνίας πολιτών» και η «συμμετοχική δημοκρατία», θα αποτελέσουν τα αγαπημένα ιδεολογήματα της διεθνούς ρεφορμιστικής μαρξογενούς «αριστεράς», αλλά ακόμη καλύτερα της ρεφορμιστικής «ελευθεριακής» «αριστεράς» τύπου Τσόμσκι και Znet.

O «ελευθεριακός» Τσόμσκι αναδεικνύεται σε αιχμή του δόρατος για την προπαγάνδιση του ΠΚΦ και της ιδεολογίας του και θα αποτελέσει τον «ενδεδειγμένο» θεωρητικό που θα προπαγανδίζει τη ρεφορμιστική οπτική του ΠΚΦ σε διαλέξεις ανά τον κόσμο, φιγουράροντας σε όλα τα έντυπα της εκφυλισμένης αριστεράς και σε αντίστοιχες εκδηλώσεις τους.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου ειρωνικό, και πολύ περισσότερο τυχαίο, ότι τη στιγμή ακριβώς που η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση φανέρωνε την πραγματική φύση της, με την ανισότητα στην κατανομή εισοδήματος και πλούτου να φτάνει σε πρωτόγνωρα ύψη, το ΠΚΦ αρχίζει να φθίνει μέχρι να εξαφανιστεί από την πολιτική αρένα!
Προφανώς, είχε επιτελέσει το σκοπό του, τον αποπροσανατολισμό του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης και της διάλυσής του και δεν χρειαζόταν πια.
Ωστόσο η ιδεολογία της εκφυλισμένης «αριστεράς», οι πολιτικοί χώροι και οι αντίστοιχοι «διανοούμενοί» της, εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται πάνω στο ίδιο μοτίβο αν και τώρα έχουν στραφεί βασικά στην έμμεση δικαιολόγηση των εγκληματικών πολέμων της υπερεθνικής ελίτ στη συστηματική της προσπάθεια να ενσωματώσει πλήρως μη πελατειακά καθεστώτα στη διεθνοποιημένη οικονομία της Αγοράς (Ιράν, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).

INDYMEDIA: ΤΟ ΦΕΡΕΦΩΝΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ (ΠΚΦ)

Παρότι η παρουσίαση των εκδηλώσεων του ΠΚΦ δεν λείπει από την ειδησεογραφία των μεγάλων καναλιών, το κύριο μέσο προπαγάνδισης του ΠΚΦ αποτέλεσε το δίκτυο των indymedia, αφού έτσι κι αλλιώς γι’ αυτό δημιουργήθηκε.
Όσο διήρκεσε η δράση του ΠΚΦ, δηλαδή όσο διήρκεσε η χρονική περίοδο εκείνη μέχρι το πλήρες καπέλωμα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, την απομόνωση των αντισυστημικών τάσεων και τον αποπροσανατολισμό της μάζας του κινήματος μέχρι την εξαφάνιση και του ίδιου του ΠΚΦ, αφού επιτέλεσε το ρόλο του, διήρκεσε αντίστοιχα και η καθολική προβολή του ΠΚΦ από το δίκτυο των ιντιμίντια.

Οι παρακάτω πληροφορίες που αναφέρονται, αφορούν αυτή ακριβώς τη διαδικασία καθολικής προβολής του ΠΚΦ από το ιντιμίντια και παράλληλα της απροκάλυπτης χρηματοδότησης άμεσης ή έμμεσης του ιντιμίντια από το ίδιο το σύστημα, που εξ αρχής είχε προκαλέσει σοβαρές αμφισβητήσεις για το πραγματικό ρόλο του «μέσου» καθώς και αποστασιοποιήσεις πραγματικών αγωνιστών που έδωσαν ένα σημαντικό κομμάτι από τη ζωή τους για το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα.
Σε άμεση σχέση με τα παραπάνω, γίνεται ειδική αναφορά στο UCIMC, που αποτελεί μέχρι και σήμερα ουσιαστικά το «αρχηγείο» του διεθνούς δικτύου των ιντιμίντια και της άμεσης σχέσης του με προγράμματα «ελεύθερου λογισμικού», με τα οποία τροφοδοτούν οι μυστικές υπηρεσίες αντικαθεστωτικές ομάδες μέσα σε κράτη που η υπερεθνική ελίτ δια πυρός και σιδήρου εντάσσει στη Νέα Διεθνή Τάξη.

Είδαμε μέχρι τώρα το στήσιμο των πρώτων indymedia από μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα ατόμων προερχόμενη από τα ήδη υπάρχοντα «εναλλακτικά» μέσα του συστήματος που δημιουργήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν για να αποτελέσουν μια ενιαία πλατφόρμα διαφήμισης της «παράλληλης» ρεφορμιστικής «αριστεράς», η οποία δημιουργήθηκε μετά το τέλος του μακαρθισμού και του ψυχρού πολέμου.
 Το επόμενο σημαντικό βήμα για την εξασφάλιση του ρόλου του διεθνούς indymedia ως μέσου ανάδειξης της ρεφορμιστικής αριστεράς και των «Φόρουμ» της, με συνέπεια τη βίαιη ή μη καταστολή των αντισυστημικών τάσεων, ήταν η διακριτική διαχείριση ολόκληρου του δικτύου από το UCIMC της κλίκας του Shasha Meinrath.
Το υπό διαμόρφωση δίκτυο των ιντιμίντια δεν ήταν δυνατό βέβαια να αφεθεί να καταλήξει σε αντισυστημικούς αγωνιστές που θα διαμόρφωναν και τους στόχους του. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την υπερεθνική ελίτ.
 Έτσι το UCIMC οδηγεί με κάθε τρόπο το δίκτυο στην προβολή των εκδηλώσεων του ΠΚΦ και των αντίστοιχων «διανοητών» που ανέλαβαν να το προωθήσουν από «ελευθεριακή» σκοπιά, όπως ο Τσόμσκι.
Αυτή είναι μια διαδικασία χειραγώγησης, ιδιαίτερα έντονη στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του indymedia.

Τα πακέτα χρηματοδότησης στο indymedia από το Ford F., και το OSI του G. Soros και των γιών του, που δημιούργησαν τους πρώτους τριγμούς μέσα στο διεθνές δίκτυο των indy, ήταν άμεσα συνδεδεμένα με την προβολή από τα indymedia των εκδηλώσεων του ΠΚΦ, σε μια κρίσιμη χρονικά στιγμή (2002-2003), όταν η λειτουργία των indymedia ως το προπαγανδιστικό μέσο του συστημικού ΠΚΦ, θα καθόριζε και τη ρεφορμιστική ή αντισυστημική κατάληξη του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος.
Όταν έγινε για πρώτη φορά γνωστή η χρηματοδότηση IMCs από το ίδρυμα Φορντ μέσω δημοσίευσης επίσημης καταγγελίας από το Ιντυ της Αργεντινής (βλ. παρακάτω), την υπεράσπιση των χρηματοδοτήσεων και την εξασφάλιση της σχέσης των indymedia με τα μεγαλο-ιδρύματα, ανέλαβαν να την κάνουν το UCIMC του Μeinrath και οι υπόλοιποι υπερασπιστές των διαδικασιών αυτών όπως η Sheri Herdon, από τα βασικά στελέχη του στησίματος του πρώτου ιντυ του Σηάτλ.
Φορέας των προτάσεων χρηματοδότησης των μεγαλο-ιδρυμάτων μετά την αποκάλυψη της σχέσης του ιδρύματος Φορντ με τα indymedia, υπήρξε πάντα το UCIMC, αφού το συγκεκριμένο indy είχε και έχει μέχρι και σήμερα, τον ρόλο του οικονομικού διαχειριστή, νομικού σπόνσορα και διεκπεραιωτή των σημαντικών προτάσεων που τίθενται μέσα στο διεθνές δίκτυο.

Κάποια συγκεκριμένα στοιχεία λοιπόν, είναι απαραίτητα να διατυπωθούν εδώ μέσα από τo φόρουμ του indymedia.org για να γίνει μια και καλή ξεκάθαρο, ποιος ο ρόλος του και ποιοι οι διαχειριστές/δημιουργοί του.

Μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για την χρηματοδότηση και την τεχνική υποστήριξη στα ιντιμίντια που είδαν το φώς της δημοσιότητας μέσα στο φόρουμ διαλόγου του indymedia.org το 2002, όπως είπαμε οι διαχειριστές του δικτύου (Sheri Herdon, Shasha Meinrath) και άλλοι όμοροι κύκλοι τους, σπεύδουν να προστατεύσουν το δημιούργημά τους και κυρίως τον κρίσιμο άμεσο στόχο του, που είναι η κάλυψη των εκδηλώσεων του ΠΚΦ, υπερασπιζόμενοι τα μεγαλο- ιδρύματα των πολυεθνικών, Ford , ΟSI, κλπ…

Όπως λέει η ίδια η Herdon στον αποκάτω διάλογο, μετά τις διαμαρτυρίες του Αργεντίνικου ίντυ, υπήρξε συνεχή τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ αυτής και των Αργεντινών, ώστε να εξομαλυνθεί η κατάσταση και να μην υπάρξει εκείνη τη κρίσιμη περίοδο αποχώρηση από το διεθνές δίκτυο.
Αφού λοιπόν η Herdon (υποστηρίκτρια των ιδρυμάτων που σχετίζονται άμεσα με τη Cia και τις νατοϊκές επεμβάσεις ανά τον κόσμο) υποτίθεται αντιλαμβάνεται το δίκαιο των διαμαρτυριών των Αργεντινών, και ενώ το ίδρυμα Φορντ είχε συνεισφέρει στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και στις εξαφανίσεις/δολοφονίες της Αργεντινέζικης αντίστασης (μέσω της οργανικής του σχέσης με την CIA),
 ωστόσο με μια από τις γνωστές κωλοτούμπες των χρηματοδοτούμενων «αριστερών», σπεύδει να δώσει τις διαβεβαιώσεις της, ότι η χρηματοδότηση των indymedia δεν πρέπει να σταματήσει από τα ιδρύματα, αλλά αντίθετα, να γίνει μια εκατέρωθεν «σύνθεση» των «αναγκών» των κάθε ιντυ…

Sheri Herdon (indymedia.org):
«…αλλά πολλά κινήματα και οργανώσεις έχουν λάβει χρηματοδοτήσεις από τα ιδρύματα και συνεχίζουν να κάνουν καλή δουλειά.
Αυτό δεν είναι καινούργιο για τα κινήματα και κάποιες ομάδες αποφασίζουν να μην αποδεχτούν τα ποσά των foundations και άλλες αποφασίζουν να κάνουν ακριβώς αυτό χωρίς δεσμεύσεις»(!).
 «Πώς θα ισορροπήσουμε αυτά τα θέματα;… ελπίζω όπως στο παρελθόν να εξετάσουμε πως θα δουλέψουμε μέσα από μια διαδικασία όπως αυτή, που στο μέλλον θα μπορούμε να ισορροπούμε όλες τις ανάγκες του δικτύου» [20]
Shasha Meinrath (UCIMC):
«… θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.
Ένα γκρουπ από ακτιβιστές των indymedia, διαμόρφωσε μια αυτόνομη ομάδα για να το κάνει αυτό [τη διαχείριση των χρηματοδοτήσεων].
Αυτή η ομάδα, (encuentros) που συνεργάζεται με το Urbana-Champaign IMC (UCIMC), βοηθάει στο να υποστηριχθεί με τη χρηματοδότηση η οργάνωση των IMC και η επικοινωνία.» [21
Συνεχίζοντας ο Meinrath την υποστήριξή του στα μεγαλο-ιδρύματα:

«Νομίζω ότι πρέπει να ρίξουμε μια κριτική ματιά σε αυτούς που έχουν αποδεχτεί χρηματοδότηση από το F.F. πριν καταλήξουμε ότι η αποδοχή αυτών των ποσών μπορεί να βλάψει την φήμη μας. Εδώ είναι μια λίστα από 20 περίπου πρότζεκτ και οργανώσεις που το F.F. έχει χρηματοδοτήσει…»[22]
Mέσα από τους διαλόγους του indymedia είναι πολύ εύκολο για κάποιον να καταλάβει ότι ο Sh. Meinrath (UCIMC), λειτουργεί ως ο συντονιστής και οικονομικός διαχειριστής/διαικπεραιωτής όλου του διεθνούς δικτύου. Αυτό έχει την ιδιαίτερη σημασία του γιατί όπως θα δειχτεί παρακάτω, το συγκεκριμένο άτομο και ο ρόλος του είναι άμεσα συνδεδεμένος με πρότζεκτ ελεύθερου λογισμικού που διαχειρίζονται και χρηματοδοτούν τα μεγαλο-ιδρύματα και συγκεκριμένα πρότζεκτ των Νατοϊκών επιχειρήσεων που ο ίδιος διαχειρίζεται εν έτει 2011…

Έτσι π.χ. σε αυτό το μήνυμα εδώ – το οποίο και αυτό σχετίζεται με τη συζήτηση που ξέσπασε στο φόρουμ των ιντυ μετά τις αποκαλύψεις για χρηματοδότηση από τα ιδρύματα – ο Shasha απαντώντας σε άλλο ΙΜC λέει ότι:

« Πρόκειται να ετοιμάσω την αναφορά έτους για την χρηματοδότηση [του indymedia] που το UCIMC έχει επιτηρήσει για το 2002. Θα την δημοσιεύσω όσο πιο γρήγορα μετά την νέα χρονιά…» [23]
Σε επιβεβαίωση του ρόλου του Shasha (που ποτέ δεν αμφισβητήθηκε από κανένα IMC) αλλά και του δικού της, η Sheri Herdon αμέσως μετά το τέλος του έτους του 2002 και αρχές 2003, αναφέρει επισφραγίζοντας την ιεραρχική θέση τους στο διεθνές δίκτυο ότι:

«Ο Shasha από το Urbana – θα παρουσιάσει τον ετήσιο απολογισμό για αυτά που το UCIMC έχει επιτηρήσει για το 2002, δεδομένου ότι αυτοί ενεργούν ως ο οικονομικός σπόνσορας για πολλά imcs και indymedia projects.» [24]
Ο ρόλος μεσάζοντα όμως του UCIMC και των πρωτεργατών του στησίματος του «πρώτου indy», μεταξύ των μεγαλο-ιδρυμάτων και των indymedia, από τη στιγμή που έγινε και δημόσια γνωστός, έθετε υπό αμφισβήτηση και έβαζε πολλά ερωτηματικά για τους διαχειριστές του indymedia.org και πολλών άλλων IMCs.
Έτσι ήδη από το ξεκίνημα της καινούργιας χρονιάς του 2003, ο Sh. Meinrath αναγγέλλει τη δημιουργία του ΤMF (Tactical Media Fund), που θα επιτελεί αυτό ακριβώς το σκοπό, δηλαδή της άμεσης επαφής με τα μεγαλο-ιδρύματα Ford και Osi, εξασφαλίζοντας τις χρηματοδοτήσεις για την προώθηση του ΠΚΦ ως μονόδρομου για το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης.

«… μια ομάδα από μέλη του indymedia ήρθε σε επαφή για να δημιουργήσει το TMF. O πρωταρχικός μας σκοπός είναι να μαζέψουμε χρήματα για βασικά και στρατηγικά πρότζεκτ επικοινωνίας παγκόσμια. Το πρότζεκτ (ΤΜF) στεγάζεται στο UCIMC… καταλαβαίνουμε τις προκλήσεις με το να δουλεύεις μέσα στον κόσμο των foundations. Έχουμε πάρει προσεκτική απόφαση να δουλέψουμε μέσα στο σύστημα των χρηματοδοτήσεων των ιδρυμάτων… Το να ψάχνεις χρηματοδότηση από τα ιδρύματα δεν είναι καινούργιο για το δίκτυο των indymedia – το imc του Λος Αντζελες έλαβε χρηματοδότηση 10000$ από το Osi του Soros… πολλά άλλα imc ειδικά μέσα στις ΗΠΑ έχουμε λάβει χρηματοδότηση από τα foundations.» [25]
Βέβαια «πολλά άλλα imcs» έχουν λάβει απευθείας χρηματοδότηση από τα γνωστά ιδρύματα [26]
που το ομολόγησαν δημόσια, υποστηρίζοντας το αφεντικό τους, τον Shasha, αλλά και καμπόσα άλλα απλά το βούλωσαν στις σχετικές συζητήσεις…

Η διαχείριση των οικονομικών πόρων (προφανώς κρυφών και φανερών) του indymedia καθώς και η διεκπεραίωση των σημαντικών θεμάτων που καθορίζουν την στρατηγική του διεθνούς δικτύου, γίνεται όπως φαίνεται από το UCIMC του Meinrath, όπως άλλωστε ξεκαθάρισε και η Sheri Herdon, για να …εμπεδώσουν σε όλο το δίκτυο των indy τον αρχηγικό ρόλο του UCIMC.
Όπως δείχνεται παρακάτω από κάποια επιπρόσθετα στοιχεία που προέρχονται από τις «λίστες επικοινωνίας» που αφορούν τη συζήτηση για τις επίσημες προτάσεις του OSI για χρηματοδότηση, ο Meinrath διαχειρίζεται καθολικά τα σημαντικά θέματα μέσα στο δίκτυο. Αυτό γίνεται φανερό π.χ. από:

· την πρόταση για χρηματοδότηση στο Αργεντινέζικο indy[27] και το αντίστοιχο μήνυμα διεκπεραίωσης της πρότασης[28].

· την πρόταση για τους σέρβερς του indymedia[29] , την «υπενθύμιση» για την πρόταση[30], και το αντίστοιχο μήνυμα διεκπεραίωσής του[31]

· την πρόταση για χρηματοδότηση στο βραζιλιάνικο indy, για την κάλυψη των εκδηλώσεων του ΠΚΦ στο Πόρτο Αλέγκρε[32], την «υπενθύμιση» της πρότασης[33], και ούτω κάθ’ εξής…

O διαχειριστικός αλλωστε ρόλος του UCIMC για ολόκληρο το δίκτυο των indymedia γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρος από το γεγονός ότι το ίδιο το UCIMC του Μeinrath και της ομάδας του, είναι το «ταμείο» για ολόκληρο το δίκτυο, όπως προκύπτει επίσημα από την ιστοσελίδα του indymedia:

· «Υποστηρίξτε το Indymedia:

· Για δωρεές μέσω τσεκ, παρακαλούμε στείλτε τσεκς στο UCIMC και βεβαιωθείτε να βάλετε IMC Tech στη διεύθυνση. Στείλτε τσεκς στο Urbana-Champaign Independent Media Center…»[34]

Τον Δεκέμβρη του 2003 ο Shasha M. παρουσιάζει ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, τη χρηματοδότησή του από το OSI του Soros:

«Το Urbana-Chambaign IMCs Wireless Project μόλις δέχτηκε χρηματοδότηση από το [ΟSI] για να αναπτύξει ένα ελεύθερο λογισμικό…, είναι μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που είχαμε ποτέ σαν πρότζεκτ…., η δωρεά είναι για 200000$.»
Το «δεξί χέρι» του Shasha, η Sheri Herdon είναι αυτή που παρουσιάζει με τρομερό ενθουσιασμό αυτή την επιτυχία… μέσα στο indymedia:

«μια τρομερή επιτυχία για το Urbana!! Μίλαγαν γι αυτό εδώ και αρκετό καιρό και τώρα δημιουργούν ένα μοντέλο και δέχονται χρηματοδότηση για να τους βοηθήσουν να πετύχουν το σκοπό τους» [35]{C}{C}
Ωστόσο οι «διαφωνίες» έτσι όπως εκφράστηκαν μέσα από τις λίστες διαλόγου του indymedia διαφόρων indy, ήταν εντελώς επιφανειακές και δεν αφορούσαν την ουσία του ζητήματος, δηλαδή την υποστήριξη του διεθνούς δικτύου του indymedia προς το στημένο από το σύστημα ΠΚΦ.
Κανένας διαχειριστής από κανένα indy δεν εξέφρασε αντίρρηση για το εάν το indymedia επρεπε να λειτουργήσει ως φερέφωνο του ΠΚΦ.
Οι «διαφωνίες» περιορίστηκαν γύρω από το θέμα αν το indymedia θα έπρεπε να δέχεται ή όχι δωρεές για την επίτευξη των στόχων του από ιδρύματα όπως το Ford και το OSI, δηλαδή τη δεδομένη χρονική περίοδο, σε σχεση με την άμεση υποστήριξη στις εκδηλώσεις του ΠΚΦ και των «φιλοσόφων» του.

Ανάλογη στάση όπως θα δούμε στο δεύτερο μέρος αυτής της έρευνας, κράτησε φυσικά και το Athens indymedia.
Διαφωνώντας με τις χρηματοδοτήσεις από το Ford και OSI που προωθήθηκαν από το UCIMC μέσα σε όλο το δίκτυο, ενώ παράλληλα ζητώντας με δουλικό τρόπο «συγνώμη» προς τον διαχειριστή του διεθνούς δικτύου Shasha, υποστήριξε την εξεύρεση χρημάτων με άλλους τρόπους «από τα κάτω», με κοινό στόχο πάντα την προβολή του ΠΚΦ.
Αυτή τη στάση του αθηναϊκού, την ανέδειξαν σε «αγωνιστική» θέση οι τότε και νυν διαχειριστές του μέσου…!
Είναι σαν να σου λένε οι «κύριοι» που απαρτίζουν το αθηναϊκό, ότι υποστηρίζουμε και προωθούμε τις εκδηλώσεις του ΠΚΦ – που δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχθούν κάτι τέτοιο…- που χρηματοδοτείται από ιδρύματα όπως το Φορντ, αλλά δεν θέλουμε να τα παίρνουμε από ιδρύματα όπως το Φορντ για να προβληθεί το ΠΚΦ… γίνεται κι αλλιώς…!!

Ένα ακόμα επιπρόσθετο σημαντικό στοιχείο για το διεθνές δίκτυο των indymedia, είναι ότι το UCIMC συνεχίζει μετά από μια δεκαετία σχεδόν να λειτουργεί ως το «αρχηγείο» των indymedia, δηλαδή ως το ΙΜC που διαχειρίζεται τις ζωτικές λειτουργίες του δικτύου και καθορίζει τη στρατηγική του και το ρόλο του κατ’ επέκταση.
Έτσι μετά από την ανάδυση και τον ξεπεσμό του ΠΚΦ, εν έτει 2011 το UCIMC που τώρα έχει άλλον «αντιπρόσωπο» στις λίστες διαλόγου του indymedia, τον Μike Lehman, που αντικατέστησε τον Shasha Meinrath, συνεχίζει να λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως το 2002-03 (βλ π.χ. μια πρόσφατη πρόταση που αφορά την χρηματική υποστήριξη για την διεθνή συνάντηση των IMCs στο Ντακάρ το 2011.[36])

UCIMC, Shasha Meinrath, ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ.

Ο Shasha Meinrath βέβαια ποτέ δεν αποχώρησε από την ενεργό δράση, παρά το ότι έπαψε πριν λίγα χρόνια να διαχειρίζεται το δίκτυο των indymedia προσωπικά ο ίδιος, αφού στη θέση του έχει τον χρήσιμο αντικαταστάτη του, τον Lehman.
O Μeinrath, μετά την πολύτιμη προσφορά του στο σύστημα, που κατόρθωσε και εξασφάλισε τη διάλυση του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος προωθώντας το συστημικό «κίνημα» του ΠΚΦ, είναι και σήμερα ο άνθρωπος «κλειδί» πίσω από προγράμματα ίντερνετ που χρησιμοποιούνται από τις μυστικές υπηρεσίες και υποστηρίζονται από την ελίτ των κυβερνητικών στελεχών του Λευκού Οίκου.
Η πρόσφατη προσφορά του στη καταστροφή της Λιβύης αλλά και των υπολοίπων χωρών που δεν είναι ακόμη πληρως ενσωματωμένες στις ανοιχτές και απελευθερωμενες αγορές που επιβάλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Συρία, Ιράν), είναι θέμα που έχει καθοριστεί στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας της υπερεθνικής ελίτ.

Ουσιαστικά η αναγγελία της χρηματοδότησης από το OSI στο UCIMC για την εξέλιξη του λογισμικού πρωτοτύπου [37]
που έγινε με τυμπανοκρουσίες από τον Meinrath και την Herdon μέσα στο indymedia, δεν ήταν τίποτε άλλο από αυτό το εξελισσόμενο πρόγραμμα [38] , που μεταξύ άλλων υποστήριξε και η Χίλαρι Κλίντον για την επίτευξη του πλήρους ελέγχου των πληροφοριών, αρχικά στην περίπτωση της Νατοϊκής εισβολής στη Λιβύη και κατ’ επέκταση σε Συρία, Ιράν, στις χώρες δηλαδή που ήταν παραδοσιακά στο στόχαστρο της υπερεθνικής ελίτ.

Οπως δήλωνε πρόσφατα η Χίλαρι Κλίντον:«
Βλέπουμε όλο και πιο πολλούς ανθρώπους παγκόσμια να χρησιμοποιούν το ιντερνετ, mobil phones, και άλλες τεχνολογίες για να ακουστεί η φωνή τους καθώς διαμαρτύρονται κατά της αδικίας και ψάχνουν για να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους,… Υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία να διαμορφώσουμε θετική αλλαγή, αλλαγή που οι ΗΠΑ υποστηρίζουν…, Έτσι λοιπόν είμαστε επικεντρωμένοι στο να τους βοηθήσουμε γι αυτό, να τους βοηθήσουμε να επικοινωνούν μεταξύ τους, με τις κοινότητές τους, με τις κυβερνήσεις τους και με τον κόσμο. [39]»
Ρίχνοντας, άλλωστε, μια απλή ματιά στο βιογραφικό του Shasha Meinrath [40]
και της ομάδας του, γίνεται ηλίου φαεινότερο ότι αποτελεί την «αιχμή του δόρατος» στα προγράμματα νέων τεχνολογιών του ίντερνετ, που χρησιμοποιούνται για κυβερνητικούς σκοπούς.

Το τελευταίο στάδιο της εξέλιξης του ιντερνετικού επικοινωνιακού προγράμματος της ομάδας του Shasha Meinrath, ακούει στο χαρακτηρισμό «Internet in a suitcase» [41],
που αποτελεί και το τελευταίο στάδιο του προγράμματος «Stealth Wireless Network».
Η αρχική αιτία που οδήγησε στο τελευταίο αυτό στάδιο του «internet in a suitcase», ήταν ότι στο υπό κατοχή Αφγανιστάν η χρηματοδότηση προγραμμάτων ύψους 50 εκατ. δολ. δεν ήταν ικανή να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές επιθέσεις των μουτζαχεντίν στα κέντρα διαδικτυακής επικοινωνίας των μυστικών υπηρεσιών και των ντόπιων συμμάχων τους.
Μετά από αρκετά χρόνια συσσωρευμένης εμπειρίας σε περιοχές όπως το Αφγανιστάν, η τελευταία εξέλιξη του λογισμικού επικοινωνίας μπορεί να μεταφερθεί εύκολα σε μια βαλίτσα περνώντας τα σύνορα και να εγκατασταθεί σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, συνδέοντας την ομάδα που κατέχει το πρωτοποριακό πρόγραμμα με το παγκόσμιο δίκτυο.
 Έτσι, οι φίλο- Νατοϊκές ομάδες που επιχειρούν μέσα στα κράτη όπως στη Λιβύη, στη Συρία και σε Ιράν, μπορούν με αυτό τον τρόπο να προσπερνούν τα οποιαδήποτε εμποόδια βάζουν τα τοπικά μη πελατειακά καθεστώτα που εχουν προδιαγραφεί από την υπερεθνική ελίτ, και να ποστάρουν ελεύθερα, να ανεβάζουν βιντεάκια στα «social media» όπως στο YouTube, Indymedia, κ.λπ… διαμορφώνοντας έτσι την εικονική «πραγματικότητα» που υποστηρίζει τις Νατοϊκές επιχειρήσεις και την προπαγάνδα που τις «δικαιολογεί».
Το «Internet in a suitcase» της ομάδας με επικεφαλή τον Shasha Meinrath, έχει επιχορηγηθεί από τον Λευκό Οίκο με το ποσό των 2 εκατ. δολ.[42]
_________________________________________________

[1] Περισσότερα στο 2ο μέρος του άρθρου για το αθηναϊκό ιντιμίντια.

[2] http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1344168

[3] Frances Stonor Sounders: “The Cultural Cold War”

[4] ALTERNATIVE MEDIA CENSORSHIP: SPONSORED BY CIA’s FORD FOUNDATION? Bob Feldman, part 1
http://www.questionsquestions.net/feldman/feldman01.html

[5] βλ. Τ. Φωτόπουλος, Παγκοσμιοποίηση, Αριστερά και Περιεκτική Δημοκρατία, (Ελληνικά Γράμματα, 2002), κεφ. 6 http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooksglobal/grbooksglobal.htm

[6] Δες πχ εδώ: Αρθογράφος του Zznet υποστηρίζει ότι η μοναρχική σημαία που σήκωσαν οι χρηματοδοτούμενοι αντάρτες της Λιβύης, δεν απεικονίζει το προηγούμενο φιλομοναρχικό καθεστώς αλλά τη …δημοκρατία!
Gilbert Achar, “Libya Developments” , 19-March-2011, Znet. http://www.zcommunications.org/libyan-developments-by-gilbert-achcar

[7] Ο Τσόμσκι συνυπογράφει για την δημιουργία «Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους».
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=250880

[8] Covert Network: Progressives, The International Rescue Committee and CIA
Του Eric Thomas Chester έκδοση 1995 , ME Sharp Inc.

[9] ALTERNATIVE MEDIA CENSORSHIP: SPONSORED BY CIA’s FORD FOUNDATION? ALTERNATIVE RADIO / Z MAGAZINE / SOUTH END PRESS
Part 4, Bob Feldman http://www.questionsquestions.net/feldman/feldman04.html

[10] http://csis.org/

[11] Τάκης Φωτόπουλος, Η «νίκη» κατά της Παγκοσμιοποίησης, Ελευθ. 18 –Δεκ- 1999
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre1999/12_18.ht

12] http://www.alternet.org/story/131/

[13] “Alternative” media paymasters: Carlyle, Alcoa, Xerox, Coca Cola…?, Brian Salter, 29-Sep-2002
http://www.questionsquestions.net/docs0209/0929_ford_trustees.html

[14] Δες εδώ πχ την παρέμβαση χρήστη του ιντυ που αναφέρει το γεγονός της υποστήριξης της εταιρείας loudeye στο indymedia, μεταξύ και άλλων θεμάτων χρηματοδότησης των indymedia από ινστιτούτα. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=70760

[15] βλ Τ. Φωτόπουλος, «Η ανάγκη για ένα ριζοσπαστικό κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης», Ουτοπία, τεύχος 37 (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1999) http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grvarious/utopia_dec_99.htm

[16] http://www.ascsa.edu.gr/index.php/archives/Gennadius-Archival-Collections

[17] Yποστηρικτής του ΠΚΦ Γ. Καλπαδάκης στην «Εποχή» 26-2-2003.

[18] «Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός» : η εμπειρία του Πόρτο Αλέγκρε

[19] Τ.Φωτοπουλος, Πόρτο Αλέγκρε: Το ρεφορμιστικό καπέλωμα του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης (ΠΡΙΝ, 17/2/2002)
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grvarious/alegre_feb_02.htm

[20] [Imc-finance] Ford & Indymedia (part 2) – many questions for us as a network
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-September/001449.html

[21] [Imc-finance] Ford Foundation — clarifications from the UCIMC:
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-September/001458.html

[22] Imc-finance] Ford Foundation and confidence-unity issues
tp://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-September/001473.html

[23] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-December/001603.html
[Imc-finance] Financial history of the IMC

[24] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001669.html
Βαζω εδώ ολόκληρο το μήνυμα της Herdon για να είναι άμεσα προσβάσιμο:
sascha from urbana - will be providing a year end report for what urbana has overseen in 2002. since they have acted as the network's fiscal sponsor for numerous local imcs and indymedia projects.]
[25] Imc-finance] Tactical Media Fund (TMF) Intro Letter:
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001686.html

[26] Η χρηματοδότηση πχ του indymedia Ουρουγουάης http://anarchogeek.com/2004/12/28/indymedia-uruguay-sells-out/
Και η χρηματοδότηση του indymedia Alberta http://archives.lists.indymedia.org/imc-process/2003-January/004569.html

[27] Imc-finance] *PENDING* Proposal 2003-A: IMC Argentina Funding
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001672.html

[28]Imc-finance] *PASSED* Proposal 2003-A: IMC Argentina Funding
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001687.html

[29] [Imc-finance] *PENDING* Proposal 2003-B: Indymedia Network Server
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001673.html
 [30] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001680.html

[31][Imc-finance] *PASSED* Proposal 2003-B: Indymedia Network Server
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001720.html

[32] [Imc-finance] *PENDING* Proposal 2003-C:
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001674.html

[33] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001681.html

[34] http://www.indymedia.org/en/static/support.shtml

[35] [IMC-Seattle] Fwd: [Imc-wireless] OSI Approves Grant Proposal to Support the Urbana-Champaign Community Wireless Network.
http://archives.lists.indymedia.org/imc-seattle/2003-December/004536.html

[36][IMC-Finance] [Imc-africa] Funding proposal for a Dakar2011 Independent Media Convergence, Center — PASSED?
http://lists.indymedia.org/pipermail/imc-finance/2011-January/0125-ko.html

[37] http://www.soros.org/initiatives/information/focus/communication/grants/software/grantees/wireless_ph3
To παραπάνω λινκ που δείχνει τη χρηματοδότηση του OSI στο προγραμμα του Sasha Meinrath δεν ανοίγει… όπως άνοιγε πριν λιγο καιρό. Όμως η ανακοίνωση της χρηματοδότησης είναι αποθηκευμένη και σε έγγραφο. Άλλωστε και στην προσωπική ιστοσελίδα του Meinrath, μπορεί κανείς να δει ένα ολόκληρο κατεβατό από «δωρεές» των Foundations, μεταξύ αυτών και του Osi το 2003 για το συγκεκριμένο πρόγραμμα των τριών σταδίων. http://saschameinrath.com/cv

[38] Το 2004 πάλι ο «αντιεξουσιαστής με τη γραβάτα» Meinrath, μέσα στις λίστες διαλόγου του indymedia επαναφέρει το θέμα του προγράμματος που του χρηματοδοτεί το ίδρυμα του Σόρος, κάνοντας αναφορά ότι το πρόγραμμα είναι σε πολύ καλό δρόμο και ήδη έχει εφαρμοστεί σε δύο περιπτώσεις σε τοπικό επίπεδο. Η εικονική πραγματικότητα που μας επιβλήθηκε με τη Λιβύη και τώρα με Συρία, χρωστάει πολλά – αν όχι τα πάντα – σε αυτό τον χρήσιμο εργαλείο και πράκτορα του συστήματος. http://lists.chambana.net/pipermail/cu-wireless/2004-February/001081.html

[39] http://www.nytimes.com/2011/06/12/world/12internet.html?_r=2&pagewanted=all

[40] http://en.wikipedia.org/wiki/Sascha_Meinrath

[41] http://en.wikipedia.org/wiki/Internet_in_a_Suitcase

[42] http://www.nytimes.com/2011/06/12/world/12internet.html?_r=2&pagewanted=all


Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: http://www.periektikidimokratia.org/
 • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: http://www.inclusivedemocracy.org/
 • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

Bλ. και
- Η Λιβύη και η Συρία στο Έτος Μηδέν

13.10.11

Λαϊκό Κίνημα Απεξάρτησης από τους Μηχανισμούς της Αγοράς

.


Aπό την ιστοσελίδα Παράγω-Ανταλλάσσω-Δωρίζω με τίτλο:


ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΙΝ.ΚΑ. (νέο ΙΝ.ΚΑ.), ΒΙΟ.ΖΩ., ΙΝ.Π.ΚΑ. ΗΠΕΙΡΟΥ

ΠΑΡΑΓΩ, ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΩ, ΔΩΡΙΖΩ
«ΠΑΝΤΑΔΩ»

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ


Στις ζοφερές ημέρες που βιώνουμε ως άνθρωποι και στις πιο δύσκολες που θα έλθουν,
πήραμε την πρωτοβουλία ως συλλογικότητες του ελληνικού λαού να σχεδιάσουμε και να δώσουμε στην κοινωνία μηχανισμούς επιβίωσης, μηχανισμούς ζωής.

Η κοινωνική οργάνωση για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών μπορεί να δώσει μια πραγματική απάντηση, ένα ηχηρό ράπισμα στην κυβέρνηση και την τρόικα και κυρίως μπορεί να μας διασώσει και να μας δώσει τη δυνατότητα να ελπίζουμε βάσιμα πως η Ελλάδα θα αλλάξει.

Οι απλές, αλλά σημαντικές λύσεις δίνονται μέσα από την αυτό-οργάνωση της κοινωνίας,
μέσα από τις πρακτικές της παραγωγής και κατανάλωσης όσων μπορούμε να παράγουμε οι ίδιοι και να το μοιραζόμαστε, χωρίς αισχροκέρδειες και άθλιους φόρους.

Για τον σκοπό αυτό δημιουργήσαμε και προτείνουμε ένα μοντέλο οργάνωσης. Ένα μοντέλο οργάνωσης που στηρίζεται στην παραγωγή, την ανταλλαγή, την προσφορά.

Μπορούμε να οργανωθούμε για να παράγουμε, να ανταλλάξουμε, να προσφέρουμε και αυτό σχεδιάσαμε, στηρίζουμε και προσφέρουμε στην κοινωνία μας.

Μέσα στο κείμενο που επισυνάπτεται στο παρόν και το οποίο σας καλούμε να δημοσιεύσετε, κοινοποιήσετε και επικοινωνήσετε σε όλους τους Ελληνες,
δίνονται απλές λύσεις, λύσεις ζωής για την παραγωγή και την κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων.
Δημιουργήσαμε και ένα ιστότοπο, το http://pantado.blogspot.com/
για να μπορούν να γνωρίζονται και να οργανώνονται οι συμπολίτες μας που θέλουν να παράξουν, να ανταλλάξουν, να δωρίσουν, για να μπορέσουμε από την βάση της κοινωνίας να συγκροτήσουμε ένα πραγματικό, ένα υγιή κοινωνικό ιστό για τις ανάγκες των ανθρώπων.

Οφείλουμε όλοι και όλες να αγκαλιάσουμε αυτή την προσπάθεια, που είναι προσπάθεια της ίδιας της κοινωνίας και ανάσα ζωής για πάρα πολλούς από εμάς.

ΝΑΙ, μπορούμε να οργανώσουμε την ζωή μας.
Μπορούμε να στηριχθούμε σε όσα είναι δυνατόν να παράγουμε, να ανταλλάσουμε, να προσφέρουμε.

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ «ΠΑΝΤΑΔΩ».
Ας γίνουμε όλοι από σήμερα «πανταδόροι» και «πανταδόρισσες» για να στηρίξουμε τη ζωή μας. Είναι απλό, εύκολο, προσφέρει χαρά, αξιοπρέπεια και ανθρωπιά.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον

-  Δημήτρη Καραμήτσα, τηλ. 2103831708, 6936000836 ή
-  απευθείας με τις συλλογικότητες συντελεστές της προσπάθειας.

8.6.11

Πότε θα σταματήσουμε να βάζουμε κάγκελα στις πλατείες¨?






Και ιδού λοιπόν μετά από τόσες μέρες που φτάνουμε στο ζουμί.
Η πάνω πλατεία και η κάτω πλατεία. Δεν είναι δικός μου χαρακτηρισμός. Το διαβάζω σε δεκάδες σελίδες που αναλύουν το φαινόμενο.
Στην Ελλάδα οτιδήποτε και να γίνει ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ περίπτωση να μην δημιουργηθούν δυο πλατείες.

Τόσες μέρες τριγυρνώντας εκεί σχημάτισα τη δική μου άποψη. Τώρα αν την πω πάλι θα ακούσω τα εξ αμάξης, αλλά μήπως και με ένοιαξε ποτέ?

Να διευκρινίσω κατ΄αρχήν πως ο περισσότερος κόσμος που τόσο καιρό κατεβαίνει στη πλατεία, εκείνος ο κόσμος των τριάντα, πενήντα, εκατό ή διακοσίων χιλιάδων, ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ για πάνω και κάτω πλατείες. Αισθάνεται πως όλες οι πλατείες είναι δικές του, και φοβάται πως αν δεν τις διαφυλάξει στο άμεσο μέλλον δεν θα έχει πλέον τα περιθώρια να τις διεκδικήσει.

Είναι άνθρωποι διαφόρων ιδεολογικών αποχρώσεων και με μια κοινή συνισταμένη. Θέλουν τη κυβέρνηση του Γιώργου να τα μαζέψει και να φύγει και να πάρει μαζί της ,το αισχρό μνημόνιο , την ανικανότητά της και την αδιαφορία της για τους πολίτες της χώρας που παραδίνει έτσι χωρίς ενοχές και δεύτερη σκέψη στις ύαινες του κέρδους.

Το κίνημα των ημερών που πέρασαν είχε πολλά νέα φαινόμενα, αστάθμητους παράγοντες, καινοτομίες που ίσως δεν υπάρχουν στις σημειώσεις που είναι κολλημένες στους τοίχους στις κομματικές στάνες και οι οποίες όμως πρέπει να τρέξουμε να προλάβουμε να τις εξηγήσουμε όπως μας συμφέρει μη τυχόν και ξεφύγει κανένας από το μαντρί!

Είμαι λοιπόν κι εγώ ένας τυχαίος πολίτης που όλες αυτές τις μέρες στάθηκα γύρω από τον τυχαίο κόσμο και τους μόνιμους πλέον κατοίκους της πλατείας. Και είμαι ένας πολίτης μεγαλύτερης ηλικίας που καλώς ή κακώς προέρχεται από γονείς οι οποίοι θα πεθάνουν κουβαλώντας μνήμες από το πόλεμο και τον εμφύλιο όπως όλοι οι γερόντοι σε αυτό το τόπο. Μνήμες τόσο ισχυρές που έχουν περάσει στα γονίδια της πρώτης της δεύτερης γενιάς κι εύχομαι να σταματήσουν να περνάνε κάποια στιγμή γιατί δεν έχουμε ελπίδα καμιά να συνέλθουμε.

Θα σας πω κάτι σαν εκμυστήρευση από την οικογενειακή μου ιστορία που ζωγραφίζει απόλυτα τις αποστάσεις που κρατώ και την φυσική απέχθεια που έχω αποκτήσει από όλο το σάπιο πολιτικό κατασκεύασμα.

Ο πατέρας μου ήταν στο ΕΑΜ αλλά δεν δέχτηκε να πάρει μέρος στο αιματοκύλισμα του εμφυλίου, μένοντας απομωνομένος κι από εχθρούς κι από φίλους. Με τη παράδοση του όπλου του, είπε ένα πηγαίνετε στο διάολο όλοι σας και γύρισε σπίτι. Και ο διάολος που είπε δεν ήταν ούτε τυχαίος, ούτε ενστικτώδης. Εγινε με μεγάλη σκέψη και οραματιζόμενος τη φρίκη που θα βίωνε η πατρίδα όλα τα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Και δυστυχώς δεν έπεσε έξω. Καμιά φορά λέει σ΄αυτή τη πατρίδα είμαστε εντελώς άκαιροι στο πότε πρέπει να παραδίνουμε τα όπλα μας και πότε όχι. Κάποτε δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αυτό. Σήμερα καταλαβαίνω απόλυτα όλη αυτή τη πίκρα, την προδοσία που προσπάθησε να μου εξηγήσει.

Φυσικά αυτό το «στο διάολο» δεν του βγήκε σε καλό γιατί δεν ήταν καλυμμένος σε καμιά φωλίτσα που περιέθαλπε και διαιώνιζε τις βρωμιές ενώ ουσιαστικά είχε τη στάμπα επάνω του. Με λίγα λόγια δεν διώχτηκε, δεν κυνηγήθηκε από κάποιον αλλά ήταν ο ενδιάμεσος που προκαλούσε καχυποψία μόνιμα και δεν ήταν αποδεκτός (ευτυχώς γι΄αυτόν) σε κύκλους με κολλητούς που όλα τα είχαν καταλάβει και όλα τα είχαν αποφασίσει για τους υπόλοιπους...

Δεν ήταν κομουνιστής δεν ήταν φασίστας. Δεν είχε καμιά σχέση με την αστική τάξη και τους μηχανισμούς της, δεν είχε όμως και καμιά σχέση με τα κομματόσκυλα και τις δικές τους συμμορίες. Ηταν ένας λαϊκός, απλός άνθρωπος με τεράστια μόρφωση. Ενας διανοούμενος προλετάριος. Ηταν στο ΕΑΜ και έπρεπε να αποδεικνύει στους μεν ανεγκέφαλους χαφιέδες που είχαν κατακλύχει το πανελλήνιο πως στο ΕΑΜ ήταν όλη η Ελλάδα ακομμάτιστα, με γνώμονα μόνο τη λεφτεριά της πατρίδας, και στους μεν ανεγκέφαλους συντρόφους πως δεν είναι προδότης, συνειδητά δεν θέλει να είναι μαζί τους γιατί δεν τους εμπιστεύεται και δεν του αρέσει η πορεία που ακολούθησαν κι αυτοι και οι προστάτες τους.

Και το χειρότερο από όλα? Επέμενε να λέει συνέχεια, μέχρι σήμερα πως δεν υπήρξαν ταγματασφαλίτες δεν υπήρξαν συμμορίτες. Υπήρξαν έλληνες που έγιναν πιόνια στα χέρια ξενόφερτων παιχνιδιών υποβοηθούμενα από εγχώριους προδότες (μόνιμη ελληνική πληγή). Ανθρωποι δυστυχισμένοι, φτωχοί οι περισσότεροι, που εκτός από εκείνες τις εξαιρέσεις διανοητικά διεστραμμένων που έκαναν φριχτά εγκλήματα, όλοι οι υπόλοιποι νόμιζαν πως πολεμάνε για τη πατρίδα και τη διάσωσή της και πως ο συνέλληνας τους απέναντι είναι εχθρός. Ανθρωποι διαφορετικής κουλτούρας και αντίληψης που αν άλλαζες το περιβάλλον τους και τις διδαχές που είχαν πάρει μπορεί να αναποδογύριζαν τα "στρατόπεδα" ή και να μην υπήρχαν ποτέ...

 Οταν δε έλεγε πως όλο το μυστικό κρύβεται στο πολιτισμό μας, στην ιστορία μας, και στους σοφούς μας που αν μελετούσαμε και κάναμε πράξη τα όσα δίδαξαν δεν θα χρειαζόμασταν κανέναν προστάτη και κανένα –ισμό να μας προστατεύει, τότε είναι που τον έλεγαν απλά γραφικό ή τρελό! Οταν έλεγε πως η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι ένα παγκόσμιο πανεπιστήμιο, μια πηγή γνώσης, ουδέτερη από τους παγκόσμιους μηχανισμούς του καπιταλισμού, ένα κέντρο σπουδών για όλα τα έθνη, τον λέγανε κρυφοφασίστα....

 Ο αριστερός δεν τον ένοιωθε δικό του γιατί μίλαγε για την Ελλάδα και είχε πατριωτικό κόλλημα, ο φασίστας δεν τον ένοιωθε δικό του γιατί χρησιμοποιούσε τον όρο πανανθρώπινος και μύριζε κοκκινέλι. Ο κεντρώος που έγερνε μια δεξιά και μια αριστερά ανάλογα πως τον συνέφερε, δεν ήρθε μάλλον ποτέ σε επαφή μαζί του γιατί ο πατέρας ανεχόταν και τους κρύους και τους ζεστούς αλλά αντιπαθούσε το χλιαρούς σαν το διάολο με το λιβάνι.

Η πάνω πλατεία είναι γεμάτη από νέους, παιδιά γεμάτο ενθουσιασμό που πιστεύουν με πάθος πως κάτι πρέπει να γίνει
Η κάτω πλατεία είναι επίσης γεμάτη από νέους, παιδιά γεμάτο ενθουσιασμό που πιστεύουν με πάθος πως κάτι πρέπει να γίνει

Ανάμεσά τους υπάρχουν εκείνες οι μούμιες, οι βρικόλακες που τριγυρίζουν και βλέπω το πονηρό τους μάτι και τα σάλια τους να τρέχουν, οι γνωστοί χαφιέδες των διαφόρων πολιτικών συμμοριών.... οι οποίοι έχουν ακριβώς αυτό σαν στόχο. Για κάθε νεοφερμένο να σφυρίζουν στο αυτί πως υπάρχει πάνω και κάτω πλατεία. Πως εκεί είναι οι φασίστες κι εδώ οι αριστεροί.

Είναι οι γνωστοί γελοίοι τροχονόμοι των ψυχών, που τρέφονται με μίσος, τρέφονται με ψέματα, τρέφονται με των αίμα αδελφών να ξοδεύεται για τις δικές τους βολές.

Και ξέρουν ότι με το συνεχιζόμενο δηλητηρίασμα (παλιές πουτάνες στο κουρμπέτι) στο τέλος θα αναγκάσουν τα ακομμάτιστα παιδιά να πάρουν θέση. Θα τα ρίξουν στη μια μεριά ή στην άλλη. Η τουλάχιστον έτσι νομίζουν.

Εγώ ξέρω πως στη πάνω πλατεία βρίσκονται άνθρωποι που το λέει η καρδιά τους και το εννοούν αυτό που λένε. \
Κι ούτε φασίστες είναι ούτε φαντάσματα από το παρελθόν.
Όπως είδα και στη κάτω πλατεία μάτια νεανικά γεμάτα ελπίδα να θέλουν να προσφέρουν, να κάνουν κάτι καινούργιο, να φωνάξουν με ψυχή για όσα πιστεύουν.

Παιδιά, μην τους κάνετε τη χάρη πάλι.
Διώχτε τα ζιζάνια. Δεν θέλουμε να φυτέψουμε το γκαζόν που έχουν σχεδιάσει. Λουλούδια άγρια, αδάμαστα θέλουμε να σπείρουμε. Μ’αγκάθια επάνω να τους τσιμπάνε και να τους διώχνουν.

Ξέρω πως όσα γράφω ίσως να είναι άχρηστα.
Για να δώσεις καμιά φορά στους άλλους να καταλάβουν αυτό που προσπαθεί να βγει από μέσα σου θα έπρεπε να μπουν μέσα στο μυαλό σου και να δουν όλη τη ζωή σε μια εικόνα να δουν τι έχεις δει και τότε μόνο θα γινόταν κατανοητό τι προσπαθείς να κάνεις....

Πως να το πω με απλά λόγια.

Ο κόσμος ετοιμάζεται για τη παγκόσμια κυβέρνηση.
Ο παράγων που ονομάζεται χρήμα, νόμισμα, επιβίωσε και διευθύνει ολόκληρο το πλανήτη τον οποίον σιγά σιγά καταστρέφει μαζί με ότι υπάρχει επάνω.
Αυτός ο διαολεμένος θεός που οι ίδιοι δημιουργήσαμε και του φυσήξαμε ζωή μέσα στο τίποτα που ήταν, έγινε θεός πάνω από εμάς.
Κάνει πολέμους, φτιάχνει παρατάξεις, χωρίζει τους ανθρώπους σε κουλτούρες αντιμαχόμενες μεταξύ τους για να διαιρεί και να βασιλεύει,
φτιάχνει επαναστάσεις κι αντεπαναστάσεις,
φτιάχνει κόμματα, κυβερνήσεις, τραστ, λέσχες, δούλους κι αφέντες ανάλογα με το ποιος το κατέχει και τώρα θέλει να δώσει τη χαριστική βολή σε ότι ξεχωρίζει , είτε λέγεται πατρίδα, είτε λέγεται λαός, ιστορία, παράδοση, μύθοι, θρύλοι, ήθη, έθιμα, ότι προσπαθεί να κρατηθεί ακέραιο και ελεύθερο αντιστεκόμενο να μπει στη κρεατομηχανή που έχει φτιάξει για να τα χωνέψει όλα.

Φασίστας ο τάδε? Τι φασίστας μωρέ?
Θα κάνει τι θα κυνηγήσει τους κομουνιστές που δεν υπάρχουν για να μην του φάνε τη πατρίδα που δεν έχει???

Κομουνιστής ο τάδε? Τι κομουνιστής μωρέ?
 Θα παλέψει για τη δικαίωση του παγκόσμιου προλεταριάτου που έχει αλλάξει εκατό μορφές από τότε που ακόμα οι άνθρωποι δούλευαν με το σφυρί και το δρεπάνι και τώρα οδεύουν σε κοινωνίες όπου ένα μηχάνημα θα αντικαθιστά εκατό εργάτες και θα τους στέλνει στα αζήτητα?
Σε κοινωνίες όπου τα λαχανικά και τα κρέατα θα βγαίνουν από ένα μηχάνημα που ένας και μόνο θα πατάει το κουμπί καθώς θα διαβάζει την εφημερίδα του και θα στέλνει όλους τους αγρότες στο σπίτι?

Κι αυτοί οι ακροδεξιοί αυτοί οι ακροαριστεροί θα πάρουν τα φλάμπουρα να επιτεθούν σε ποιον και σε τι?
Στις τράπεζες όπου είναι μέτοχοι τα κόμματά τους και όλες οι πατρίδες?
Στις τράπεζες που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χρηματοδοτούν εκτός από πολέμους ακόμα και επαναστάσεις, αντεπαναστάσεις, θρησκείες, εμφυλίους αρκεί να έχουν καλά ποσοστά στο στατιστικό τους δείκτη?
Αφού κυβερνήτες είναι πλέον σε όλη την ανθρωπότητα μόνο οι τράπεζες και οι παραφυάδες τους.

Και μέσα σε όλο αυτό το συρφετό ποιος είναι τελικά πατριώτης?

Πατριώτης και άνθρωπος είναι εκείνος που θα παλέψει να διαφυλάξει το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας πριν την τελική παράδοση.

Εκείνος που θα αγκαλιάσει τη σημαία του όχι γιατί του ανεβάζει τη λίμπιντο
αλλά γιατί αισθάνεται πως κάποια στιγμή δεν θα έχει να αγκαλιάσει τίποτα που να τον συνδέει με την ιστορία του, τους πατεράδες του, τους παππούδες του.
Αισθάνεται πως τα παιδιά του θα ζήσουν σε κάτι δύσμορφο, χωρίς όνομα, χωρίς χρώματα, χωρίς συναισθήματα, που δεν θα μυρίζει ούτε θάλασσα, ούτε ουρανό, ούτε ήλιο.
Σε κάτι σιωπηλό που δεν θα έχει νανουρίσματα για τα παιδιά και τραγούδια για τη χαρά και τη λύπη...

Εκείνος που θα παλέψει να διαφυλάξει την έννοια άνθρωπος, με την ατομικότητά του, τα όνειρα του , τα ελαττώματα του και τα προτερήματα του , τους φόβους, τις χαρές, τις λύπες, τον έρωτα, τη γέννηση, το θάνατο, τη θέση που ένα οποιοδήποτε αστέρι έχει δικαίωμα να απολαμβάνει στο άπειρο σύμπαν, συνειδητοποιώντας πως όποιοι προσπαθούν να τον στριμώξουν σε οποιοδήποτε κοπάδι, είναι γιατί σαν πρόβατο τον βλέπουν.

Εκείνος που θα παλέψει οι άνθρωποι και τα άλλα ζωντανά της γης να επιστρέψουν να ζευγαρώνουν και να γεννάνε τα μωρά τους, τις μανάδες να θηλάζουν ευτυχισμένες, τους πατεράδες να βρίσκουν περήφανα τη τροφή άφθονη και καθάρια για την αγέλη τους, τη φύση να συνεχίσει το αιώνιο ταξίδι της μοσχοβολώντας από τις ανάσες των παιδιών της.

Εκείνος που θα σταματήσει το εγκληματικό χέρι που όλα τα παραπάνω θέλει να τα συμπιέσει σε μερικά τετραγωνικά όσα χρειάζονται για να βγάζει με ένα μηχάνημα τα ζουμιά τους και να ξεδιψάει από το πυρετό της απύθμενης ανοησίας του...

Σε κάποια σελίδα (ειλικρινά δεν θυμάμαι που αλλιώς θα έβαζα το λινκ) διάβασα μια ανάλυση για το θέμα πάνω και κάτω πλατεία. Μεταξύ των άλλων ο γράφων είπε με μαύρο χιούμορ πως πολύ απλά οι κάτω είναι παιδιά πιο μορφωμένα και μυημένα και οι επάνω είναι χωριατόπαιδα που θα χάσουν τα τσάμικα και θα ντροπιάζονται στο πανηγύρι του χωριού που θα λένε πως είναι άνεργοι.

Αγαπητέ όποιος κι αν είσαι θα θεωρούσα πρόοδο πνευματική μέσα στο σκοτάδι που συνεχίζει να μας σκεπάζει όλους και τους διανοούμενους όπως είσαι εσύ, αν τα παιδιά της κάτω πλατείας μάθαιναν και κανένα τσάμικο και τα παιδιά της πάνω πλατείας δεν χρειαζόταν να είναι άνεργα όταν θα πήγαιναν στο πανηγύρι του χωριού τους....

Αλλά τι λέω τώρα...Εχουμε να περάσουμε πολλά ακόμα.
Δυστυχώς.

31.5.11

Περί αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών ο λόγος…

.


Aπό την ιστοσελίδα Anarchy press gr


Όλο και πιο συχνά συναντάμε σε κείμενα του λεγόμενου «χώρου» τη φράση ότι «οι αποφάσεις λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες».

Η φράση διατυπώνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε υποδηλώνει την αντιιεραρχία, την «από τη βάση» διαδικασία, την οριζόντια δομή των συμμετεχόντων.
Η αμεσοδημοκρατία εδώ και δεκαετίες έχει «οπαδούς» από τον μαρξιστικό-αριστερίστικο και αυτόνομο χώρο,
αλλά τελευταία συναντάται όλο και πιο συχνά και σε κείμενα διαφόρων πρωτοβουλιών και κινήσεων πολιτών, όπου δραστηροποιούνται και αναρχικοί.

Ιστορική αναφορά της άμεσης δημοκρατίας αποτελεί το παράδειγμα της αρχαίας Αθήνας του 5ου αιώνα (Παλαιά Χρονολογία), ενώ η σύγχρονη πολιτική εκδοχή της αναπτύχθηκε από την δεκαετία του ’60 από τον Κορνήλιο Καστοριάδη, ως θεωρητικό της αυτονομίας.
Ο Καστοριάδης εδράζει όλο το φιλοσοφικό στοχασμό του στην πολιτική δομή και λειτουργία της αρχαίας Αθήνας ως προς την ισονομία και τον τρόπο λήψης αποφάσεων, υπερτονίζοντας μερικά της στοιχεία, αλλά υποβαθμίζοντας σημαντικά άλλα.

Εκτός του ότι κανένας κλασσικός αναρχικός δεν στηρίζει την αναρχική του θεώρηση στην δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας,
επί πλέον έχει ασκηθεί σαφής κριτική από τους αναρχικούς τόσο στην άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας όσο και στη σκέψη του Καστοριάδη.

Γι’ αυτό σκοπός αυτού του κειμένου είναι η καταγραφή ορισμένων χαρακτηριστικών περιπτώσεων χρήσης της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα και συγκεκριμένα ο τρόπος με τον οποίον λαμβάνονταν οι αποφάσεις, οι οποίες ούτε δημοκρατικές ήταν, ούτε άμεσες.

Κατ’ αρχήν αναφερόμαστε σε ένα πολίτευμα και όχι σε ένα α-εξουσιαστικό σύστημα οργάνωσης.
Σ’ ένα μοντέλο διακυβέρνησης, που απλά εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αυτή τη μορφή και έκταση στην πολιτειακή ιστορία, που, όμως, την εξουσία την έχει ο «λαός».
Ποιος «λαός» όμως;

Στον ελλαδικό χώρο υπήρχαν πάντοτε δούλοι, που φυσικά δεν αναγνωρίζονταν ως πολίτες.
Οι δούλοι στην Αθήνα του 5ου αιώνα ήταν τρεις φορές περισσότεροι από τους «ελεύθερους» και ο αποκλεισμός τους από τις αποφάσεις ήταν απόλυτος.

Αλλά και από τους «ελεύθερους» οι γυναίκες δεν λαμβάνονταν υπόψη, όπως και οι μέτοικοι δηλαδή οι μετανάστες της πόλης.

Φανταστείτε σήμερα μια πόλη να ισχυρίζεται ότι λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και να αποκλείονται οι γυναίκες και οι μετανάστες από τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων.
Φυσικά η απάντηση, που δίνεται από τους υπερασπιστές της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι ότι πρέπει η κριτική να λαμβάνει υπόψη της, τον χρόνο και τις συνθήκες που επικρατούσαν.

Αλλά, πόσο να εξωραΐσεις μια κατάσταση που ο αποκλεισμός είναι διάχυτος και επιπλέον διακωμωδείται –τη στιγμή που λαμβάνει χώρα– και μέσα από τις κωμωδίες του Αριστοφάνη;

Δηλαδή, δεδομένων των συγκεκριμένων δυσάρεστων αποκλεισμών,
το νέο σύστημα θεωρείται από εκείνους πρωτοποριακό.
Η σύγκριση του συγκεκριμένου πολιτεύματος με προγενέστερα που επικρατούσαν στον συγκεκριμένο χώρο, όπως ολιγαρχία, τυραννία και αριστοκρατία το καθιστούν γι’ αυτούς καλύτερο.

Είναι σαν τη σύγκριση χούντας και δημοκρατίας…μια σύγκριση βελτιστοποίησης στους όρους σκλαβιάς και καταπίεσης.

Είναι ξεκάθαρο και σαφές ότι ποτέ σαν αναρχικοί δεν μας ενδιέφερε η καλυτέρευση του συστήματος αλλά η δημιουργία μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Όταν ο άνθρωπος για χιλιάδες χρόνια ζούσε ελεύθερος μέσα σε κοινωνίες που αποφάσιζαν πραγματικά όλοι μαζί και συναινετικά
είναι οξύμωρο να γοητευόμαστε από κάτι που απέχει σημαντικά από αυτές τις κοινότητες που υποτιμητικά χαρακτηρίζονται πρωτόγονες.

Επί πλέον, η διαδικασία λήψης μιας απόφασης δεν καθορίζει σε καμία περίπτωση την ποιότητα της, δηλαδή μπορεί μια απόφαση να είναι απόλυτα ρατσιστική ή φασιστική και να έχει παρθεί με αμεσοδημοκρατικό τρόπο.
Όταν σε λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες των χωριών με την συμμετοχή όλων των κατοίκων λαμβάνεται απόφαση εκδίωξης αλβανών εργατών, η διαδικασία που έχει ακολουθηθεί είναι απόλυτα αμεσοδημοκρατική, αλλά η απόφαση είναι παράλληλα απόλυτα ρατσιστική.

Συνεπώς η διαδικασία δεν εγγυάται το αποτέλεσμα.

Μια συνήθης συνέλευση στην αρχαία Αθήνα συγκέντρωνε γενικά από 2-3.000 πολίτες και συνέρχονταν 10-40 φορές το χρόνο.
Για να καταπολεμήσουν τη μείωση του ενδιαφέροντος και να επιτρέψουν στους εργάτες και αγρότες να παίρνουν μέρος στις συνελεύσεις θέσπισαν τον εκκλησιαστικό μισθό. Όπου από ένας οβολός στην αρχή, έφτασε τη μιάμιση δραχμή την εποχή του Αριστοτέλη.
Στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη βλέπουμε τις γυναίκες να είναι βιαστικές, γιατί όποια δεν φτάσει νωρίς δεν θα εισπράξει τον τριώβολο…

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των αθηναϊκών συνελεύσεων ήταν η δημιουργία φαινομένων, που σήμερα θα αποκαλούσαμε ψυχολογία του όχλου.
Ο Θουκυδίδης προσδιορίζει επίμονα αυτό το γεγονός, δείχνοντας ότι συχνά η έξαψη της πλειοψηφίας παρασύρει και τους υπόλοιπους.
Έτσι, για την καταστρεπτική, για την Αθήνα, εκστρατεία στη Σικελία, γράφει:
«Και τους έπιασε όλους η ίδια σφοδρή επιθυμία να συμμετάσχουν στη ναυτική εκστρατεία, τους μεγαλύτερους(…) και τους νέους (…) αλλά και το μεγάλο πλήθος του λαού και οι στρατιώτες πίστευαν πως και τότε αμέσως θα κερδίσουν χρήματα και ότι το κράτος θα αποκτήσει ακόμη περισσότερη δύναμη, εξ αιτίας της οποίας θα εισπράττουν ισόβια μισθοδοσία(…)
 Έτσι, λοιπόν, εξ αιτίας της υπερβολικής επιθυμίας των περισσοτέρων, κι αν ακόμη κάποιος διαφωνούσε, σιωπούσε, γιατί φοβόταν μήπως θεωρηθεί αντιδραστικός, αν καταψήφιζε την εκστρατεία».
Επίσης, ο Περικλής, που σύμφωνα με τον Θουκυδίδη καθοδηγούσε το πλήθος δηλώνει προς τους πολίτες για την «εθνική τιμή»:
«είναι σωστό να συνδράμετε το σεβασμό που αντλεί η πόλη από αυτή την ηγεμονία, εξαιτίας του οποίου εσείς δέχεστε τιμές περισσότερο από όλους τους άλλους ανθρώπους, και να μην αποφεύγετε τις δοκιμασίες, αν δεν εγκαταλείπετε την επιδίωξη των τιμών».
Σύμφωνα με την J. D. Romilly: δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτό το συναίσθημα ομολογείται με τόση σαφήνεια, γιατί, θεωρητικά, δεν πίστευαν ότι η κυριαρχία και η ελευθερία βρίσκονται μεταξύ τους σε αντίφαση:
ήθελαν την ελευθερία της δικής τους πόλης και όχι την ελευθερία των λαών.
Το να εξουσιάζουν, επομένως, τους άλλους ήταν απλώς η πιο ολοκληρωμένη μορφή της εθνικής ελευθερίας τους (1).

Αυτή η έπαρση για την κυρίαρχη ηγεμονία της Αθήνας οδηγούσε στο να πραγματοποιεί, μέσω αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, επιθέσεις και καταλήψεις σε όποιον δεν υποτάσσονταν και δεν συνθηκολογούσε.
Κάπως έτσι έγινε η βίαιη εκδίωξη των αγροτών από το Ληλάντιο Πέδιο, ώστε τις εύφορες καλλιεργήσιμες εκτάσεις να τις καρπωθεί η Αθήνα το 506 (π.χ.), στα πρώτα χρόνια «εκδημοκρατισμού» του Κλεισθένη.
Ενώ οι εξεγέρσεις των επόμενων χρόνων από τους Χαλκιδείς καταστάλθηκαν βίαια.
Αλλά εάν αυτά έγιναν στα πρώιμα χρόνια της δημοκρατίας, τότε τι να πούμε για την σφαγή της Μήλου, όπου στρατεύματα της Αθήνας το 416 (π.χ.), σκοτώνουν όλους τους άνδρες του νησιού, ενώ τις γυναίκες και τα παιδιά τα πουλάνε ως δούλους.

Η Αθήνα των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών είναι μια ηγεμονική δύναμη διαθέτοντας και αναπτύσσοντας μια ισχυρή στρατιωτική μηχανή.

Ενδεικτικά, κάπως έτσι και με αυτά τα χαρακτηριστικά λαμβάνονταν οι αποφάσεις ενώ επιπλέον η οικογενειοκρατία των Αλκμεωνίδων αποτελούσε την αρχαία εκδοχή καραμανλικών και παπανδρεϊκών, αφού από εκείνη προέρχονταν τόσο ο Κλεισθένης όσο και ο Περικλής.

Πιστεύουμε πως είναι εύκολα, ιστορικά τουλάχιστον, αντιληπτό ότι η άμεση δημοκρατία και η αναρχία, είναι δυο παντελώς διαφορετικές και ξένες μεταξύ τους έννοιες.
 Η πρώτη θέλει να διαχειριστεί την εξουσία, με αυτο-κυβέρνηση/αυτο-εξουσία-, η δεύτερη την αρνείται και την απαξιώνει.

Και παρ’ ότι αυτά είναι γνωστά και κατατεθειμένα είναι απορίας άξιο πως κάποιοι αναρωτιούνται βαθυστόχαστα σε ελευθεριακά έντυπα:
 Άμεση δημοκρατία ή αναρχία;

Τονίζοντας ότι δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ή τεκμήριο, ότι υπήρξαν «πολλές εξισωτικές κοινωνίες, και μάλιστα πιο εξισωτικές από την Αθήνα πριν από το 500 π.χ.» και παράλληλα να επικαλούνται την απουσία βιβλιογραφικών αναφορών και λοιπών ελλιπών στοιχείων για τα χαρακτηριστικά των εξισωτικών κοινωνιών.

Είναι δεδομένο ότι πολλές από τις πρώτες κοινωνίες αυτοχθόνων που έχουν μελετηθεί σε Αφρική και Αμερική παρουσιάζουν μια αντιεξουσιαστική λογική και πρακτική με συναινετικές αυτοκαθοριζόμενες διαδικασίες.
Οι Κλάστρ, Μως, Γκράμπερ είναι μόνο μερικοί από εκείνους τους ανθρωπολόγους που απέδειξαν μέσω της καταγραφής αυτοχθόνων κοινωνιών, αυτά που οι αναρχικοί έλεγαν και για τα οποία αγωνίζονταν από τον 19ο αιώνα.
 Αλλά, έτσι και αλλιώς, η σύμφυτη ανθρώπινη ροπή προς την ελευθερία, ούτε χρειάζεται και ούτε επιζητά την οποιαδήποτε επιστημονική τεκμηρίωση.


Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας
____________________________________________
(1). J. D. Romilly, Προβλήματα της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας, εκδ. Καρδαμίτσα, 1992, σ.75

Κάποιοι σύνδεσμοι σε πηγές τεκμηρίωσης που παρατίθενται στα κείμενα ενδέχεται να μην είναι ενεργοί. Κάποιες από τις πηγές μπορούν να ανακτηθούν συμπληρώνοντας το URL του συνδέσμου (δεξί κλικ στο σύνδεσμο) στο Wayback Machine (http://archive.org/index.php)