περι ενδείξεων

ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ

  Ξεκινώντας να γράψεις ένα κείμενο που θα απευθυνθεί σε άλλους ανθρώπους οφείλεις καταρχήν να μην τους προσβάλεις. Ασχέτως του τι πιστεύεις και ασχέτως αν οι «άλλοι» δεν σέβονται αυτή τη βασική αρχή.

  Η κατάσταση σήμερα δυστυχώς δεν ευνοεί τον σεβασμό. Οι περισσότεροι είτε λόγω φόβου, είτε λόγω εμμονών δεν μπορούν να κάνουν μια λογική εκτίμηση της πραγματικότητας. Αυτό μπορεί κανείς να το δει στον γενικό χαμό που επικρατεί στο ίντερνετ όπου οι συνάνθρωποί μας βρίζονται και καταριούνται ο ένας τον άλλον απλά επειδή έχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με την επιδημία , τις συνομωσίες και άλλα γεγονότα ιστορικά και καθημερινά.

  Χρειάστηκε μόνο ένας ιός για να ξεχάσουμε τους καλούς μας τρόπους, να γίνουμε επιθετικοί με όποιον διαφωνεί μαζί μας, να παραληρούμε δημόσια για πράγματα που γνωρίζουμε ελάχιστα. Πάντα ψύχραιμα, πάντα ήρεμα πρέπει να εκτιμούμε τα γεγονότα και την πραγματικότητα. Ο αρχαίος φιλόσοφος Επίκουρος είναι μια καλή αρχή για όποιον θέλει να ηρεμήσει η ανθρώπινη ψυχή του μπροστά στο χάος της οπτικής μας επαφής με τον Κόσμο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

 

Περι συνομωσιολογίας

  Ας δούμε πρώτα τις κοινές παραδοχές όπως αυτές εκφράζονται από τα νομικά πλαίσια δικαστηρίων και τα ιστορικά γεγονότα που έχουν επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητη έρευνα. Στην ποινική δικονομία υπάρχει η κατηγορία «συνομωσία για ανατροπή του πολιτεύματος», με αυτή την κατηγορία (καθώς και άλλες) είχαν καταδικαστεί οι απριλιανοί (1967) πραξικοπηματίες. Αυτό είναι ένα αντικειμενικό γεγονός που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανένας. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου διεξήχθησαν στις ΗΠΑ δίκες εναντίον συγκεκριμένων τραπεζικών ομίλων που είχαν χρηματοδοτήσει την άνοδο του ναζιστικού κόμματος στην Γερμανία και συνέχισαν να το κάνουν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι ποινές δεν ήταν τόσο βαριές επειδή ακριβώς η κατηγορία ήταν «συνομωσία με σκοπό το κέρδος» και όχι για ανατροπή του πολιτεύματος. Και αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί αμφισβητήσει κανένας, με μια μικρή έρευνα στο δίκτυο μπορεί να το επαληθεύσει εύκολα.

  Οι άνθρωποι που μπλέκουν ιστορίες για αληθινές συνομωσίες με αναπόδεικτες θεωρίες για ερπετοειδή που ζουν ανάμεσά μας κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Μειώνουν το κύρος των αληθινών γεγονότων αναμιγνύοντας τα με αναπόδεικτα. Ακόμα και αναπόδεικτα όμως διατηρούν το ενδιαφέρον τους ως σενάρια ταινιών προς ψυχαγωγία και χιούμορ !

  Συνομωσίες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν σε πραγματικό επίπεδο. Αυτό συμβαίνει γιατί η κοινωνία μας διέπεται από σχέσεις δύναμης και πάντα θα υπάρχει κάποιος που πρέπει να επιβάλει την τάξη, ο παγκόσμιος σερίφης που λένε οι πολλοί. «Οι κύκλοι της δύναμης και της εξουσίας πάντα θα είναι απρόσιτοι για μας» είχε πει ένας παλιός συγγραφέας. Ο αγώνας που γίνεται ανάμεσα στις αντιμαχόμενες φατρίες που θέλουν να είναι στην κορυφή της ένοπλης επιβολής προϋποθέτει συνομωσία. Αυτό είναι κάτι που είδαμε ιστορικά από την εποχή της δολοφονίας του Ιούλιου Καίσαρα από τους συνωμότες Βρούτο, Κάσιο κ.α. . Το είδαμε ξανά στο Βυζάντιο με τις αλλεπάλληλες δολοφονίες αυτοκρατόρων, στην Γαλλική επανάσταση, την Ρώσικη ή την Ελληνική. Η Φιλική Εταιρία που προετοίμασε την επανάσταση του 1821 τηρούσε αυστηρά τους συνωμοτικούς κανόνες ώστε να μην τους αντιληφθούν οι Οθωμανοί επικυρίαρχοι.

  Στο καθημερινό επίπεδο ανάμεσα στους ανθρώπους η συνομωσία αλλάζει όνομα και λέγεται ίντριγκα, δολοπλοκία, χειραγώγηση, αποπλάνηση, αντιπερισπασμός και άλλα που μπορεί να δει κανείς στις σχέσεις ανάμεσα στα ζευγάρια, στις οικογένειες και στους κύκλους συναναστροφών, κλίκες κ.τ.λ.

 Είναι μίζερο και θλιβερό αλλά συμβαίνει. Όταν κάποιος λοιπόν μου λέει «ο ιός είναι κατασκευασμένος για αυτό και για αυτό τον λόγο» δεν θα μπω στη λογική του να συζητήσουμε κάτι τέτοιο γιατί πολύ απλά δεν ξέρω. Δεν έχω επαρκή στοιχεία για να αξιολογήσω την εκτίμησή του. Αυτό που μπορώ όμως να κάνω είναι χρησιμοποιώντας την διαλεκτική μέθοδο του Σωκράτη να τον οδηγήσω στη λογική συνέπεια της διατύπωσης του λέγοντάς του. «Αφού λοιπόν ισχυρίζεσαι ότι ο ιός είναι κατασκευασμένος αυτό σημαίνει ότι κάποιος ή κάποιοι θέλουν να εξοντώσουν ανθρώπους, άρα πρόκειται περί πολεμικής πράξης». Τον οδηγώ λοιπόν σε αυτό που έλεγε ο Ηράκλειτος ότι «ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων». Ο λόγος που θα το κάνω αυτό είναι για να τον ρωτήσω «τι κάνεις λοιπόν για αυτό ;», «σε ενδιαφέρει να νικήσεις ή όχι ;», «τι προετοιμασία κάνεις για την μάχη που έρχεται ;» γιατί η νίκη αγαπά την προετοιμασία και ενώ οι περισσότεροι μιλούν για πόλεμο λίγοι έχουν την αυτοπειθαρχία και την υπομονή που απαιτείται για την προετοιμασία.

  Οι «ψεκασμένοι συνομωσιολόγοι» δεν μας λένε κάτι καινούριο πέρα από αυτό που ξέρουμε όλοι μας, ότι γύρω μας διεξάγονται πολλοί μικροί και μεγάλοι πόλεμοι που δεν σταματάνε ποτέ. Περί αυτού πρόκειται. Ο μέσος άνθρωπος όμως δεν μπορεί να καταλάβει την αμεσότητα της πολεμικής αναμέτρησης, του να είσαι οπλισμένος απέναντι σε έναν άλλο οπλισμένο και να μην υπάρχει κανένας κανόνας πέρα από το ποιος θα σκοτώσει πρώτος τον άλλον. Με την εξαίρεση των επαγγελματιών στρατιωτικών και μισθοφόρων ή ανταρτών, όλοι οι υπόλοιποι δεν μπορούν να μπουν σε αυτή τη λογική γιατί πρώτον φοβούνται και δεύτερον αδυνατούν να σχεδιάσουν μακροπρόθεσμα, η πολεμική προετοιμασία που λέγαμε.

 

  Ας πιάσουμε την άλλη πλευρά. Είναι αυτοί που λένε, «δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιοι εσκεμμένα κατασκεύασαν και απελευθέρωσαν τον ιό» ή «δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιοι έχουν σκοπό να καταστρέψουν την οικονομία και να μας τσιπάρουν». Πάλι δεν μπορώ να μπω στην λογική τους γιατί δεν έχω επαρκή και σαφή στοιχεία για να τους το αποδείξω. Μπορώ όμως να τους συμβουλέψω να ανατρέξουν στην φιλοσοφική ανάλυση των Νίτσε-Χέγκελ για τη σχέση αφέντη – δούλου. Μπορώ να τους ρωτήσω γιατί χρησιμοποιούν την λέξη «πιστέψω», πρόκειται άραγε για θέμα πίστης ; Όχι, αλλά η έκφραση που χρησιμοποιούν υποδηλώνει ότι απεύχονται κάτι τέτοιο. Όμως ένας άλλος φιλόσοφος της επιστήμης της Ιστορίας είχε πει «οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τα πάντα είναι πιθανά». Έτσι είχε γίνει και στη διάρκεια του Β’Π.Π. όταν πολλοί δεν πίστευαν ότι οι εθνικοσοσιαλιστές θα έφταναν σε σημείο να κάνουν βιομηχανική γραμμή παραγωγής εκτελέσεων ανθρώπων μέχρι που αποκαλύφτηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης την άνοιξη του 1945.

  Στην πραγματικότητα μια ευγενική συζήτηση ανάμεσα σε έναν «συνομωσιολόγο» και έναν «καλόπιστο ορθολογιστή» μπορεί να διεξαχθεί μόνο στο επίπεδο των ενδείξεων και όχι των αποδείξεων. Ο Σαίξπηρ όμως στο θεατρικό του έργο «βασιλιάς Λήρ» είχε πει, «αν οι ενδείξεις κάνουν να χυθεί ιδρώτας, οι αποδείξεις θα κάνουν να χυθεί αίμα….». Ας δούμε λοιπόν τις ενδείξεις.

------------------------

  Οι περισσότερες ενδείξεις που χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα για να πείσουν είναι α) αυτά που ανακοινώνονται δημόσια από επίσημα χείλη, β) επιστημονικές μελέτες σε περιοδικά τύπου Journal of Science,  γ) προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες, δ) ιστορικά παραδείγματα του παρελθόντος, ε) ορατά αποτελέσματα συγκεκριμένων πρακτικών και στ) εσωτερική πληροφόρηση από ανθρώπους που συμμετέχουν σε γεγονότα ή από μετανοημένους ασφαλίτες τύπου Σνόουντεν γνωστοί και ως whistle blowers.

  Α) Αυτά που ανακοινώνονται από επίσημα χείλη μπορεί να είναι αληθή προς ενημέρωση και καθοδήγηση ή ψευδή προς παραπλάνηση και εξαπάτηση, το επίσημο ψέμα όπως λέμε κυνικά. Κάποιες φορές μπορεί να είναι και αντιφατικά με σκοπό να προκαλέσουν σύγχυση αν αυτό εξυπηρετεί τον εκάστοτε ομιλητή. Για παράδειγμα πρόσφατα ο πρόεδρος της Κίνας πρότεινε γενικευμένο μαρκάρισμα με τατουάζ-υγειονομικό διαβατήριο όσων κάνουν το εμβόλιο και οι απανταχού «αρνητές» και «γνήσιοι χριστιανοί ορθόδοξοι» έσπευσαν να μιλήσουν για το Χάραγμα του Θηρίου όπως αυτό περιγράφεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Άλλη περίπτωση ήταν ο γνωστός λοιμωξιολόγος που έβγαινε στην τηλεόραση τον Μάρτιο-Απρίλιο 2020. Αρχικά έλεγε ότι οι μάσκες δεν προστατεύουν. Μετά έλεγε πως είναι απαραίτητες σε κλειστούς χώρους. Τον Σεπτέμβριο κατόπιν ωρίμου σκέψεως τις επέβαλλε στα σχολεία ενώ τον Οκτώβριο «εισηγήθηκε» στον «πρωθυπουργό» την καθολική χρήση μάσκας παντού επί ποινής χρηματικού προστίμου. Αυτό ίσως να έχει να κάνει και με τη λογική ότι σου σερβίρω κάτι σταδιακά για να το συνηθίσεις. Ο καθένας βέβαια μπορεί να δει ότι η χρήση μάσκας σε εξωτερικούς ανοιχτούς χώρους όταν δεν έχεις κανέναν κοντά σου είναι μια ανοησία. Τώρα όμως έχει την ισχύ νόμου και δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που η ανοησία γίνεται νόμος και μάλλον δεν θα ’ναι και η τελευταία.

  Β) Οι επιστημονικές μελέτες ως αξιόπιστο επιχείρημα συνήθως έχουν την μεγαλύτερη βαρύτητα σε μια συζήτηση. Αυτό συμβαίνει γιατί η επιστήμη από την εποχή του Γαλιλαίου έχει αρχίσει να παραγκωνίζει την θρησκεία. Οι άνθρωποι βλέποντας την βελτίωση που έχει φέρει στην «ποιότητα ζωής» η επιστήμη τείνουν να την σέβονται και να την λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Από την άλλη πλευρά όμως η επιστημονική εξέλιξη έχει δημιουργήσει και πολλά προβλήματα στο είδος μας. Ρύπανση του περιβάλλοντος, πολεμικές εφαρμογές υψηλής καταστρεπτικότητας, αλλοτρίωση του ανθρώπου και της συμπεριφοράς του, παρενέργειες που συνήθως είναι χειρότερες από τα οφέλη κ.α. . Στις μέρες μας το βασικότερο πρόβλημα είναι η χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας διότι επηρεάζεται από τα συμφέροντα του χρηματοδότη και την πιθανή φιλαργυρία του επιστήμονα. Αυτό είναι κάτι που ξεχνάνε οι περισσότεροι. Οι επιστήμονες είναι και αυτοί άνθρωποι με αδυναμίες και ηθικά ελαττώματα. Μπορεί ο δείκτης ευφυΐας τους να είναι υψηλότερος από του μέσου ανθρώπου όμως ο δείκτης καλοσύνης τους να είναι χαμηλότερος από κροκόδειλου. Στις συζητήσεις που γίνονται σήμερα για το φλέγον θέμα της επικαιρότητας συμβαίνει πολλοί να παρουσιάζουν την τάδε επιστημονική δημοσίευση του δείνα επιστήμονα για να στηρίξουν τα λεγόμενά τους. Με τη σειρά του ο απέναντι στη κουβέντα θα παρουσιάσει μια άλλη δημοσίευση κάποιου άλλου επιστήμονα για να στηρίξει τη δική του θέση και πάει λέγοντας. 

  Γ) Οι προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες είναι καλοδεχούμενες σε μια συζήτηση αλλά πάντα εμπεριέχουν το στοιχείο της υποκειμενικότητας. Εξαίρεση αποτελεί η αντικειμενική μαρτυρία ενός ανεξάρτητου παρατηρητή πάνω σε ένα γεγονός που δεν τον αφορά άμεσα ή έμμεσα. Έτσι ο γράφων αυτού του κειμένου είχε δει σε τηλεοπτικό κανάλι το 1998 τον Μπιλ Κλίντον να απονέμει παράσημο και σύνταξη σε ηλικιωμένο ανάπηρο αφροαμερικάνο στη διάρκεια επίσημης τελετής συγνώμης στο Λευκό Οίκο. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήτανε ο τελευταίος επιζών ενός πειράματος που είχε γίνει το 1937 στην Λουιζιάνα. Κάποια υπηρεσία της τότε κυβέρνησης είχε μολύνει σκόπιμα την παροχή νερού στο χωριό που ζούσαν οι φτωχοί αφροαμερικάνοι με μικρόβια σύφιλης, τύφου, χολέρας και πανώλης. Σκοπός ήταν να δοκιμαστούν πάνω τους καινούρια αντιβιοτικά με βάση την πενικιλίνη η οποία είχε πρόσφατα ανακαλυφθεί. Ο καθένας που έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με την ιστορία του 20^ου αιώνα ξέρει πως αυτά είναι πράγματα που έχουν συμβεί και από ότι φαίνεται θα συνεχίσουν να «συμβαίνουν»… Το συγκεκριμένο περιστατικό μπορείτε να το διασταυρώσετε βάζοντας στο ψαχτήρι της Google “Clinton apologizes for experiments on African Americans”.

  Δ) Αν θέλει κάποιος να δει το παρελθόν για ενδείξεις μπορεί να ανατρέξει στην περίπτωση του Γιόζεφ Μένγκελε. Ιατρός και αξιωματικός των SS που σταδιοδρόμησε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα πειράματα του σε ανθρώπους έμειναν στην ιστορία ως πράξεις μνημειώδους απανθρωπιάς. Μπορεί ακόμα να μελετήσει την λεγόμενη Ιαπωνική «Δίκη της Νυρεμβέργης». Στην δίκη αυτή που έγινε μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Β’Π.Π. ακούστηκε για πρώτη φορά δημοσίως το όνομα της Μονάδας 731. Ήτανε στρατόπεδο στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας (βορειανατολική Κίνα) που ήτανε υπό Ιαπωνική κατοχή από το 1931. Στο στρατόπεδο αυτό διεξάγονταν πάσης φύσεως πειράματα και προγράμματα βιολογικού και χημικού πολέμου σε κρατούμενους και αιχμάλωτους πολέμου στην πλειοψηφία τους Κινέζοι. Το αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι πως κανένας από τους υπεύθυνους του στρατοπέδου αυτού δεν καταδικάστηκε σε θάνατο σε αντίθεση με κάποιους (λίγους είναι η αλήθεια) Γερμανούς «συναδέλφους» τους που απαγχονίστηκαν. Σχεδόν όλοι φυλακίστηκαν για μικρό χρονικό διάστημα και μετά στάλθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συνέχισαν να «εργάζονται» πάνω στο «αντικείμενο» τους αυτή τη φορά υπό αμερικάνικη διοίκηση. Το ίδιο συνέβη και με τον Βέρνερ φον Μπράουν που ήταν ο διευθυντής του πυραυλικού προγράμματος των Ναζί. Παραδόθηκε στους Αμερικάνους και μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ μαζί με όλη του την ομάδα επιστημόνων. Δύο δεκαετίες αργότερα ήταν αυτός που έστειλε τους Αμερικάνους στο φεγγάρι. Το παρελθόν του ως αξιωματικός των SS στα στρατόπεδα Νόρντχάουζεν και Ντόρα-Μίτελμπαου όπου εξοντώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι ξεχάστηκε. Πιο πρόσφατη περίπτωση ήταν και αυτή του Κανατζχάν Αλιμπέκοφ. Γενικός διευθυντής των προγραμμάτων βιολογικού-χημικού πολέμου της ΕΣΣΔ που το 1992 λίγο μετά την πτώση του «κομμουνιστικού» καθεστώτος αυτομόλησε στις ΗΠΑ. Εκεί άλλαξε το όνομα του σε Κεν Αλιμπέκ και συνέχισε να κάνει την ίδια δουλειά για τα νέα του αφεντικά.

  Ε) Ορατό αποτέλεσμα συγκεκριμένης πρακτικής θεωρείται κάτι που έχει ήδη εφαρμοστεί και μπορεί να γίνει αποδεκτό ως αδιαμφισβήτητο γεγονός από όλες τις πλευρές που συμμετέχουν σε μια συζήτηση. Μια τέτοια περίπτωση είναι η συγκέντρωση πληροφοριών σε μεγάλη κλίμακα, τα big data όπως λέγονται σήμερα. Δεν είναι ούτε καν κοινό μυστικό πια, το ξέρουνε και οι πέτρες πως μας φακελώνουν ασταμάτητα όχι μόνο για τις παράνομες δραστηριότητες μας ή τις πολιτικές μας αντιλήψεις αλλά και για απλά καθημερινά πράγματα. Μια πρακτική που χρησιμοποίησε τις μελέτες των Παυλώφ – Ουότσον και του Σκίνερ αργότερα για να επηρεάσει με χρήση μηχανιστικών μεθόδων και αλγορίθμων την ανθρώπινη συμπεριφορά. Σκοπός αυτής της πρακτικής ήταν και είναι ο έλεγχος και το κέρδος. Χαρακτηριστικό του πόσο σημαντικό θεωρεί η εξουσία τον έλεγχο της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι το εξής γεγονός. Ο Παυλώφ αν και καθιερώθηκε επιστημονικά επί Τσάρου την εποχή πριν την επανάσταση των Μπολσεβίκων, όταν αυτοί κατέλαβαν την εξουσία και εξόντωσαν στελέχη του παλιού καθεστώτος αυτόν δεν τον ενόχλησαν καθόλου. Μάλιστα ήταν από τους λίγους που μπορούσε να στέλνει επιστολές διαμαρτυρίας στον Ιωσήφ Στάλιν και παρόλα αυτά όχι μόνο δεν τον πείραζε κανείς αλλά είχε διώξει με τις κλωτσιές υψηλόβαθμους μπολσεβίκους που θέλανε να ελέγξουν το εργαστήριο μελετών του. Τα καθεστώτα αλλάζουνε όμως η επιθυμία τους για ολικό έλεγχο της ανθρώπινης συμπεριφοράς παραμένει ίδια !  

  ΣΤ) Η περίπτωση του Έντουαρντ Σνόουντεν δεν ήταν η μόνη ούτε και η πρώτη. Άνθρωποι που υπηρέτησαν το σύστημα από «μέσα» σε καίριες θέσεις των μηχανισμών καταστολής και επιτήρησης έχουν βγει και στο παρελθόν να μιλήσουν για αυτά που είδανε και ακούσανε. Πρώην αστυνομικοί με τύψεις, δυσαρεστημένοι αξιωματούχοι του FBI και της CIA, δικαστές και πολιτικοί σε κρίση ειλικρίνειας, λιποτάκτες από τον πρώην ανατολικό μπλοκ που ανταλλάξανε τα μυστικά τους για μια νέα ζωή με καινούρια ταυτότητα , ακαδημαϊκοί και άλλοι «συστημικοί» που αφού τα αρπάξανε χοντρά (μέσω υψηλών μισθών) μετά προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τον κόσμο για τα αίσχη που αντιλήφθηκαν στην διάρκεια της θητείας τους. Εδώ όμως υπάρχει το εξής ζήτημα. Ποτέ δεν ξέρεις αν πρόκειται για ελεγχόμενη διαρροή, αν ο «σφυρίχτρας» (ελληνική απόδοση του whistle blower) ή το «βαθύ λαρύγγι» (από το σκάνδαλο του Watergate) είναι ακόμη σε διατεταγμένη υπηρεσία. Πιθανόν να πρόκειται και για εσωτερικό ξεκαθάρισμα ανάμεσα σε αντιπάλους εντός του συστήματος που ανταγωνίζονται στην προσπάθειά τους να αναρριχηθούν στην ιεραρχία. Αυτό βέβαια δεν μειώνει απαραίτητα την αξία της μαρτυρίας του αλλά δεν την καθιστά και «επαναστατική». Κατά την ταπεινή μας γνώμη αυτό είναι και το βασικότερο πρόβλημα στον κόσμο που ζούμε. Το switch faces, οι συνάνθρωποί μας που αλλάζουν πρόσωπα και προσωπικότητα, που έχουν εύκολο το ψέμα και δεν τους πιάνει ο ανιχνευτής αλήθειας (lie detector) γιατί είναι τέρατα ψυχραιμίας και μπορούν να ξεγελάσουν το μηχάνημα. Λύκοι ανάμεσα σε πρόβατα.

 

Θα συνεχίσουμε σε επόμενη ανάρτηση για το «αυτονόητο» της υγείας και την «αξία» της ανθρώπινης ζωής.  

 

Η αρχή της καλοσύνης

Από το ιστολόγιο techie chan

με τίτλο Η αρχή της καλοσύνης

Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα του να μη μιλάς είναι πως σου επιτρέπει -πέρα από το να χαίρεσαι τις διακοπές σου- να ακούς καλύτερα. Κι ένα μειονέκτημα του να γνωρίζεις τα χαρακτηριστικά της εποχής σου, είναι να μην αντιλαμβάνεσαι πόσο πολύ επηρεάζουν τους άλλους.

Το διάστημα της ημι-κρίσης στην ελλάδα μεταξύ του 2008 και το σκάσιμο του καστελόριζου το 2010, ήταν αρκετά μεγάλο χρονικά για να συνηθίσω εγώ στα μοτίβα της· αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ίδιο συνέβη και με τους υπόλοιπους. Το ίδιο ισχύει και με ένα πιο σημαντικό και πιο παγκόσμιο μοτίβο, αυτό της καταστροφής των πολιτικών ταυτοτήτων που συμβαίνει εδώ και καιρό αλλά στην ελλάδα θα μπορούσαμε να πούμε ότι μια αρκετά καλή τουρτίτσα φάγαμε με τον σύριζα το 2015.

Αδειάζοντας το αυγό με το κουταλάκι

Ο μισεά το λέει καιρό πως το να μιλάμε για αριστερά/δεξιά δεν έχει καμία σημασία, καθώς πρόκειται για ένα αδειανό κέλυφος χωρίς ουσία. Ακριβώς διότι αρκετοί γάλλοι και γερμανοί πχ έχουν φάει τις δικές τους τουρτίτσες νωρίτερα. Γι’ αυτό εδώ και κάποιο καιρό προτιμώ να χρησιμοποιώ το δίπολο γκλομπαλίστας/λοκαλίστας· διότι μας επιτρέπει να εξηγούμε το τι συμβαίνει στον κόσμο πολύ πιο ειλικρινώς. Μας επιτρέπει να καταλάβουμε γιατί η καλαμπόρτζικη αλλά λοκαλίστας φράξια του λαφαζάνη στο σύριζα, τελικά αποχώρησε, όταν ντουζίνες ανθρώπων που εκτιμούσαμε δήλωσαν έτοιμοι όσο ποτέ να μετατραπούν σε καθάρματα. Μας επιτρέπει να καταλάβουμε γιατί η παντοδυναμία της Μέρκελ στη γερμανία τρίζει συθέμελα και μας επιτρέπει να εξηγήσουμε τη συμμαχία των αριστερών και ακροδεξιών “λαϊκιστών” στην ιταλία, το brexit, τον Tramp και ένα σωρό άλλα. Πρακτικά δεν πρόκειται καν για κάτι καινοφανές, καθώς ο Πολάνι στον μεγάλο μετασχηματισμό του, μας περιγράφει ακριβώς την ίδια κατάσταση στην βρετανία των μέσων/τέλους του 19ου αι.

Όμως σε αυτό το άρθρο δεν θέλω να μιλήσω για τη μεγάλη πολιτική όπως κάνω συνήθως. Θέλω να μιλήσω για το που αφήνει εμάς και τους ανθρώπους τριγύρω μας, αυτό το άδειασμα του περιεχομένου στην εποχή της σύγχισης και του μεγάλου εγώ. Σε αντίθεση με την ευκολία με την οποία πήδηξα στην ανάλυσή μου από το δίπολο αριστερά/δεξιά στο δίπολο λοκαλίστας/γκλομπαλίστας, κάτι τέτοιο δεν είναι το ίδιο εύκολο να συμβεί και στις προσωπικές μας ζωές. Αυτές ευτυχώς κινούνται ακόμα με πιο αργούς ρυθμούς και άρα παραμένουν “αγκυλωμένες” σε παλιότερα σχήματα· τα οποία όμως εμφανώς δεν μπορούν να τοποθετηθούν στον καινούργιο κόσμο.

Για παράδειγμα τι είναι ένας γνωστός μας που δουλεύει σε μια ΜΚΟ του σόρος βιομηχανοποιώντας την προσπάθεια των μεταναστών να περάσουν στην ευρωπαϊκή γη της επαγγελείας?

Η κάποια άλλη που δουλεύει πέριξ του σύριζα, εξαρτώντας την εργασιακή της ασφάλεια εμφανώς από την πολιτική επιβίωση του αλέξη και της παρέας του?

Η ένας τρίτος που κινείται στον “αναρχικό” χώρο πέριξ των προγραμμάτων ανοιχτού λογισμικού που χρηματοδοτούνται σχεδόν αποκλειστικά από τη CIA?

Κι αν η σούλα φοράει σταυρουδάκι στο λαιμό, είναι σε γενικές γραμμές λιγότερο αξιόλογος άνθρωπος να κάνεις παρέα από τον αντώνη που βγάζει φωτογραφίες στο facebook φορώντας φούστα?

Η απάντηση προφανώς είναι ότι δεν γνωρίζουμε, διότι όλα αυτά τα πράγματα κινούνται σε μια σφαίρα πολύ πέρα από τις παλιότερες σταθερές μας.

Skin in the Game

Ο ταλέμπ στο ομώνυμο βιβλίο του μας προτείνει μια αρχή για να κρίνουμε τα πράγματα που προσπαθεί να ξεφύγει από τα κλασσικά δίπολα. Αυτή την ονομάζει Skin in the game και σημαίνει ότι θα πρέπει να κοιτάμε κατά πόσο αυτοί που μιλάνε έχουν τον κώλο τους εκτεθειμένο σε αυτό για το οποίο μιλάνε και με ποιο τρόπο, πριν βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Νομίζω ότι είναι μια καλή αρχή που μπορούμε να επεκτείνουμε σχετικά εύκολα στην αναζήτησή μας.

Με λίγα λόγια ο κάτοικος της Λέσβου που δεν αντέχει άλλο το νησί του να έχει γίνει στρατόπεδο συγκέντρωσης, είναι περισσότερο αξιόπιστος συνομιλητής παρά την ταμπέλα του ακροδεξιού από κάποιον που κρατάει μια ταμπελίτσα Refugees Welcome στο ελευθέριος βενιζέλος.

Αντίθετα -όπως ξέρουμε και από παλιότερα- κάποιος που δουλεύει για ΜΚΟ που ασχολείται με τα logistics του μεταναστευτικού, γνωρίζουμε πως εξαρτά το καθημερινό του παντεσπάνι από τη συνεχή ροή του εμπορεύματος. Το εμπόρευμα είναι αδιάφορο, το 1999 ήταν μετοχές, το 2004 ήταν δάνεια, το 2007 σπίτια, το 2014 startups και το 2016 μετανάστες.

Όμως παρότι πρόκειται για μια καλή αρχή, είναι εξίσου προφανές πως δεν είναι ικανή να μας προσφέρει όλες τις απαντήσεις, ακριβώς διότι πχ η εφαρμογή της στις επιχειρήσεις (όπου οι μάνατζερς παίρνουν και μετοχές για να έχουν κίνητρο να πάει καλά η επιχείρηση), δεν έφερε απαραίτητα τα επιθυμητά για τους μετόχους αποτελέσματα. Καθώς έψαχνα λοιπόν για επιπλέον κριτήρια στην αναζήτησή μας, έπεσα πάνω σ’ ένα γκράφιτι σ’ ένα αυτοκίνητο που έγραφε το εξής:

 If you want to be a rebel in this system, practice kindness

Ως φράση είναι προβοκατόρικη και ελαφρά κοινότοπη, μέχρι τουλάχιστον να κοντοσταθείς λίγο και να προσπαθήσεις να την εφαρμόσεις στις αρχές σου για την αναζήτηση μιας ενάρετης ζωής. Κι εκεί λοιπόν -για εμένα τουλάχιστον- οι περισσότερες από τις παραπάνω περιπτώσεις αυτής της ασαφούς θέσης στον κόσμο λύνονται. Η καλοσύνη -ως απαραίτητη αρχή της ενάρετης ζωής- λύνει πολλούς από τους άλυτους γρίφους και σου επιτρέπει να ξεχωρίσεις τον γραφειοκράτη που βλέπει πχ τους μετανάστες ως εμπορεύματα από τον άνθρωπο που είναι στην ίδια θέση γιατί δεν αντέχει να είναι πουθενά αλλού.

Παρότι εμένα ως οδηγός μου έχει λύσει πολλά προσωπικά προβλήματα κατανοώ γιατί έχει τις δυσκολίες της. Κατ’ αρχήν δεν είναι εύκολα μετρήσιμη ή ορισμένη, αλλά μιλάω για αυτή την καλοσύνη, αυτή την γενναιοδωρία των ανθρώπων απέναντι στους άλλους, την καλή προαίρεση και την προδιάθεσή τους να πράξουν για τους άλλους το ίδιο ή ακόμα και καλύτερα απ’ όσο θα έπρατταν για τους εαυτούς τους. Δεν μιλάμε τώρα για αγγέλους, γι’ αυτό και δεν χρειάζεται να τη συνδιάζουμε με τις μεγάλες πράξεις ή τη θυσία. Η καλοσύνη για την οποία μιλάω εκφράζεται ακόμα και στα μικρά πράγματα, στο πως θα δει κάποιος στο σούπερμάρκετ ότι έχεις γεμάτα χέρια και θα σου ανοίξει την πόρτα.

Φυσικά αυτή η καλοσύνη μπορεί -ειδικά σε αυτές τις μικρές χειρονομίες- να μπερδευτεί με μια τυπική ευγένεια, γι’ αυτό και το δεύτερο πρόβλημα είναι πως πρέπει τον άλλον να τον γνωρίσουμε από κοντά πριν εκφέρουμε την άποψή μας.

Η καλοσύνη δεν μπορεί να φανεί από τα post στο facebook ή το twitter, από τα ρούχα που φοράμε ή από τα μέρη που συχνάζουμε· δεν μπορεί να δηλωθεί στην εφορία ή να γραφτεί στο βιογραφικό μας. Με λίγα λόγια είναι πρακτικά αδύνατο να την ανακαλύψουμε χρησιμοποιώντας όλα τα νέα media τα οποία (από τη φύση του μέσου) εστιάζουν μόνο στην επιφάνεια (γιαυτό και είναι κατεξοχήν χώρος δράσης των idpolitics). Με λίγα λόγια θέλει προσπάθεια και δουλειά και είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμόσουμε την αρχή σε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Σαν τις ποιοτικές έρευνες πρέπει να μιλήσουμε με τους άλλους κι όχι απλά να απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο για το τι κόμμα ψηφίζουν, τι χρώμα μπλούζα φοράνε και τι πιστεύουν για τους γάμους των ομοφυλόφιλων.

 Mumbo Jumbo

όπως και με πολλά άλλα θέματα που πιάνω σε αυτό το μπλόγκ, καταλαβαίνω πως επειδή συχνά είμαι έκκεντρος, αυτά που γράφω μοιάζουν λίγο εκτός τόπου και χρόνου· ο μόνος τρόπος για να αποφασίσετε αν η αρχή της καλοσύνης είναι ικανό εργαλείο για να αχνοδείς ποιοι είναι ενάρετοι και ποιοι όχι, είναι να την εφαρμόσετε. Ισχυρίζομαι πως ακριβώς όπως το δίπολο γκλομπαλίστας/λοκαλίστας είναι πιο κατάλληλο εργαλείο από το δεξιά/αριστερά, το ίδιο ισχύει και για την αρχή της καλοσύνης σε σύγκριση με όλες τις επιφανειακές βινιέτες που κρεμάει ο καθένας στον εαυτό του και τους άλλους στη σύγχρονη αγορά των προσωπικών σχέσεων. Και όπως λέει και ο ουελμπέκ, η καλοσύνη είναι κάτι που όλοι χρειαζόμαστε, και κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή.

«Δεν πεινάει, να πετάξει θέλει ο άνθρωπος…»

Από την ιστοσελίδα Anarchy press.gr

με τίτλο: Δεν πεινάει, να πετάξει θέλει ο άνθρωπος…

Την πρώτη κρύα μέρα του χειμώνα μ’ έβγαλαν. 

Φόρεσα το τριμμένο μου μπουφάν, έδεσα τα πολυκαιρισμένα μου άρβυλα και προχώρησα. 

Κοίταξα γύρω μου, μα δεν υπήρχε ψυχή. 

Δεν έχω που να πάω, αλλά είμαι ευτυχισμένος. 

Ψηλαφώ του προσώπου μου τα σκαψίματα. 

Ο χρόνος στέκεται τυφλός εμπρός μου με τα τρία του πρόσωπα, με του Ενεστώτα το πλέον προκλητικό, όλο να γλιστρά απ’ τα χείλη και, δίχως ραβδί, δίχως σκυλί, να χάνεται στην ανυπαρξία. Η καρδιά μου πονά· χτύποι λοξοί κι αρρυθμίες την κεντούν. 

Ξέρεις πώς είναι να είσαι έξω; Πόσος καιρός πέρασε… 

Κανείς δε θα με χαιρετίσει. Το ξέρω. Δεν γνωρίζω κανέναν εδώ. 

Έζησα χρόνια στην Χώρα της Σκιάς.

 Εκεί όπου το φως, κάτι ονειρικά μακρινό, υπάρχει, να δίνει ζωή στο σκοτάδι. 

Ανειδίκευτος εδώ, ανειδίκευτος κι εκεί· την έμφυτη μαστοριά μου στων ανθρώπων τις υποθέσεις σπάταλα ξόδεψα. 

Υποδύθηκα, λοιπόν, το πεφταστέρι, όπως λένε, μ’ απερίγραπτη επιτυχία, που ραγίζει τ’ απόλυτο μαύρο με της πτώσης του το φως. 

Δεν πληρώθηκα για τον κόπο μου ποτέ, δεν υπήρξα, που λένε, κανενός μισθωτός κι ας έκανα, έστω και για την στιγμή, την νύχτα μέρα. 

Μόνη μου ευχαρίστηση οι ευχές των παιδιών στ’ όνομά μου, καθώς έπεφτα και ξανάπεφτα στ’ ουρανού τον βυθό για το χατίρι τους. 

Μέτοικος κι εκεί, μέτοικος παντού· σορόκος διαβατάρης μέσα στις θημωνιές. 

Σε θρησκείες, πολιτική και δόγματα δεν πίστεψα. 

Έμαθα από μικρός να ψιθυρίζω τις προσωπικές μου προσευχές. 

Ήξερα από ένστικτο τα μονοπάτια της ερήμου, μα από τις «οάσεις» τους δεν γύρεψα γουλιά. Κάλλιο χολή και ξύδι.

Οδοιπόρησα σε λαμπρά αδιέξοδα, ίππευσα με δεξιοτεχνία ραντζιέρη τους λυγμούς, σκάρωσα κούνιες σ’ αρχαία ικριώματα και βρέθηκα σε σοκάκια με νεκρούς φανοστάτες, να πλειοδοτώ για τα κομμάτια μου κόντρα στον θάνατο, από δημοπρασία σε δημοπρασία. 

Δεν αποκτηνώθηκα για το φλουρί, μήτε δίπλωσα την μέση για το γρόσι. 

Το μόνο που έρχεται στην ώρα του, αν είσαι τυχερός και δεν τα κακαρώσεις νωρίτερα, είναι τα γηρατειά. Και δεν υπάρχει καμμιά ασχήμια στα γηρατειά.

 Όσο, όμως, οι κλειδώσεις χαλαρώνουν, όσο η ρώμη εξασθενεί, η καρδιά πρέπει να γιομίζει με αγάπη και σοφία.

 Γιατί μισή καρδιά θα πάρουμε φεύγοντας κι άλλη μισή θ’ αφήσουμε μνήμη αμανάτι. Και την δική μου την προτίμησα λαφριά σαν κρυστάλλινη σκέψη. 

Μην την βαραίνουν παλάτια και μαλάματα. Μην την στραγγίζουν άγχη και θυμοί.

Καλοκαίρια και χειμώνες στο ίδρυμα. 

Με κρύο, με βροχές, κάτω από σιδερένιους ουρανούς, σε σωρούς από μπετόν θαμμένος, αγκαλιά με την σιωπή. 

Μα η σιωπή δεν είναι χρυσός, αν ήταν, να είστε σίγουροι, πως οι εταιρείες εξόρυξης θα έκαναν «ουρά» έξω από το κελί μου… Ασήμι; Μπα, ούτε. Δεν την έχω δει να μαυρίζει. Μήπως χαλκός; Μα, μήτε να πρασινίζει την είδα. Τσίγκος σκέτος θα ‘ναι, τενεκές ξεγάνωτος, που λένε.

 Αλήθεια, θα μπορούσες να «διατάξεις» την σιωπή σου να σιωπήσει; 

Γιατί, στον λόγο μου σας λέω, κυκλοφορούν και «φλύαρες» σιωπές. Πολύ φλύαρες, φασαριόζες. 

Ωστόσο, για μένα, εδώ και χρόνια ο διάλογος έχει πάψει. Απόμεινε μονάχος του ένας μονόλογος μουρμούρης, να κοροϊδεύει την σιωπή, στις εκκωφαντικές του εκλάμψεις. Και πέρα από αυτό, μόνο το ίδρυμα. Να χρειάζεσαι άδεια για τα πάντα, ακόμη και για τ’ αυτονόητα. Διαταγές, τιμωρία, εξευτελισμός με την οκά, «γενναίες» οι μερίδες.

Μα θέλω να περπατήσω. Θέλω να δω τον ουρανό σκέτο, δίχως τα σίδερα. Εμένα μου τον στέρησαν. Αυτοί έκριναν ότι τώρα πρέπει να βγω. Εγώ κρίνω ότι δεν έχω τίποτε στην τσέπη, μα δεν έχει καμμιά απολύτως σημασία.

Κι ας μοιάζει ο κόσμος όλος με γιγάντιο ίδρυμα. 

Διαθέτω ακόμη δίψα για ζωή, δεν παραιτούμαι, δεν χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους. 

Αλλά, να εξηγούμαστε, μιλώ για ανθρώπους, όχι για σωρούς από κρέατα, δίχως ψυχή, συμπόνια και καλωσύνη. Να μου λείπουν αυτοί. Καλύτερα μόνος μου παρά με δίποδες αυταπάτες.

Τι κάνει αυτός εκεί; Προσπαθεί να μαζέψει τα περιστέρια; Κρατάει και σακούλα; Μάλλον θα πεινάει. Διόλου απίθανο. Ο πρώτος ή ο τελευταίος; Μην τον δει καμιά ανισόρροπη γριά μόνο τον καημένο και τον ζαλίζει…

Τελικά, όχι …για κοίτα, το ’πιασε! Μπράβο ταχύτητα! Το κρατάει… τι του λέει; Το ηρεμεί, πριν το πνίξει; Μήπως… όχι, το άφησε και πέταξε! 

Τί παράξενος τύπος! Θα μου πεις όλα αυτά τα ζόμπι με τα τετράγωνα βλέμματα έγιναν τόσο συνηθισμένα πια, που αυτός είναι ο παράξενος… 

γαμώτο, άργησα, έχασα το φανάρι! Φτου!

Τούτα δω τα πλάσματα ξέρουν να πετούν και το ξέχασαν, 

μπορούν να είναι περιστέρια κι έγιναν κότες! 

Δες τα πώς αποβλακώθηκαν, ζώντας μέσα στο στόμα τούτου του θηρίου, που τα χνώτα του υπνωτίζουν…

Και τούτοι δω πάλι, πώς έγιναν έτσι; Τι μυστήριες μουτσούνες είν’ αυτές; Κι εγώ η πιο παράξενη ανάμεσά τους. Τώρα ξέχασα πώς είναι αυτοί και πώς είμαι εγώ μέσα σε αυτούς. Πού είστε τώρα; Πού είμαι εγώ;

Έχω τόσα να πω, μα δεν ξέρω σε ποιον να μιλήσω. Λες να ζει ακόμη; Μπα, αποκλείεται!

Κοίτα τα, τα πλάσματα που ξέχασαν να πετούν… πού είσαι συ ρε; Με θυμάσαι; Εγώ είμαι που σου φώναζα πίσω απ’ τα κάγκελα… πέτα! Μ’ ακούς μικρό μου; Πέτα, τώρα που μπορείς, γιατί σε λίγο θα ξεχάσεις…

Εάν γνώριζαν τη θέση των εργοστασίων παραγωγής χημικών όπλων, γιατί δεν το κατήγγειλαν στον ΟΑΧΟ

  

 

Το κείμενο από το ιστολόγιο Περγάδι

 

Ο πρεσβευτής της Συρίας στον ΟΗΕ, Μπασάρ Τζααφάρι, κατήγγειλε ότι οι επιθέσεις που δέχεται η Συρία είναι « ένα ακόμα μήνυμα προς τους τρομοκράτες» οι οποίοι έτσι θα ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν χημικά όπλα στις επιθέσεις τους.

«Οι ομόλογοί μου της Γαλλίας, των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασίλειου δήλωσαν ότι βομβαρδισαν τα κέντρα παραγωγής χημικών όπλων στη Συρία, αλλά αν οι κυβερνήσεις των τριών αυτών χωρών γνώριζαν τη θέση των κέντρων παραγωγής που βομβάρδισαν, γιατί δεν μοιράστηκαν αυτή την πληροφορία με τον ΟΑΧΟ; », αναρωτήθηκε ο Σύρος εκπρόσωπος στον ΟΗΕ, Μπασάρ Τζααφάρι, στην έκτακτη Σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας που συγκλήθηκε από τη Ρωσία.

Ο Τζααφάρι διευκρίνισε ότι μια ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΟΑΧΟ έχει ήδη φθάσει στη Δαμασκό, όπου θα συναντηθεί με τις αρχές της Συρίας. "Η κυβέρνησή μου θα παράσχει πλήρη υποστήριξη στην αντιπροσωπεία αυτή ώστε να μπορέσει να εκτελέσει την αποστολή της", τόνισε ο εκπρόσωπος της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας.

Ο εκπρόσωπος της Συρίας τόνισε ότι το ερευνητικού κέντρο Barzeh που βομβαρδίστηκε το είχαν επισκεφτεί πέρυσι οι επιθεωρητές του ΟΑΧΟ.

Η Συρία,τότε, είχε εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της με τον ΟΑΧΟ και δεν βρέθηκαν ίχνη χημικών ουσιών στις εγκαταστάσεις αυτές. 

"Αφού πέρυσι οι εμπειρογνώμονες του ΟΑΧΟ μας έστειλαν επίσημο έγγραφο λέγοντας ότι το κέντρο αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε για κάποια δραστηριότητα που θα μπορούσε να παραβιάσει τις υποχρεώσεις μας στο πλαίσιο του ΟΑΧΟ , πώς είναι δυνατό αυτό να συμβιβάζεται με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται σήμερα; "ήταν το άλλο ερώτημα που έθεσε ο Τζααφάρι.

 [--->] https://www.lantidiplomatico.it/dettnews-damasco_se_conoscevano_la_posizione_delle_fabbriche_chimiche_perch_non_lo_hanno_detto_allopcw/82_23715/

''π'' : Οι Ηνωμένες Πολιτείες δηλώσαν ότι έριξαν 105 πυραύλους κατά της Συρίας, στην προχθεσινή επίθεση. Σύμφωνα με επίσημες πηγές των ΗΠΑ, σχεδόν όλοι, δηλαδή 76, έπληξαν το Κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης Μπαρζαχ, (Barzah Research and Development Center) το οποίο σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις , «παράγει χλώριο και σαρίν» (Στρατηγός McKenzie).

Στις 22 Νοεμβρίου ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) είχε επιθεωρήσει το κέντρο Barzah και είχε αποκλείσει ότι παρήγαγε χημικά όπλα. Τα αποτελέσματα αυτά επαναβεβαιώθηκαν στις 23 και 28 Φεβρουαρίου του 2018. ΕΔΩ η έκθεση της 13ης του περασμένου Μάρτη.

Εάν αυτός ήταν ο κύριος στόχος, τι μας εμποδίζει να πούμε ότι και οι υπόλοιποι 29 πύραυλοι έπεσαν σε μέρη που δεν παρήγαγαν χημικά όπλα. 

Τώρα, για ποιο λόγο έγινε η τρομοκρατική επίθεση της Συμμαχίας; Μήπως επειδή το Πεντάγωνο δεν είχε διαβάσει την έκθεση του ΟΑΧΟ (OPCW); Όχι φυσικά. Απλά, δεν υπήρξε ποτέ επίθεση με χημικά, αλλά όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη προβοκάτσια που έστησε το Ηνωμένο Βασίλειο (και η Γαλλία) και προαναγγέλθηκε πριν ένα μήνα περίπου.

Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων δείχνει ότι οι παλιές ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις και οι σύμμαχοί τους στις ΗΠΑ έχουν μεγάλο πρόβλημα γιαυτό και είναι εξαιρετικά επικίνδυνες

Αφιερωμένο στα παπαγαλάκια της ''ανθρωπιστικής συμμορίας''

Άλλη μια προσπάθεια ενοχοποίησης του Πούτιν - Ο μύθος της δηλητηρίασης του πρώην πράκτορα

Currently in theaters worldwide

Φωτογραφία από Εδώ

Το κείμενο από την ιστοσελίδα Sott στην ελληνική έκδοση

Πόσο άβουλοι μπορεί να είναι τελικά οι άνθρωποι αυτού του κόσμου; Εκπαιδευμένοι ως είναι να καταναλώνουν ειδήσεις που προξενούν εντύπωση, οι πλείστοι κάτοικοι του δυτικού κόσμου απλά απορροφούν όποιον ισχυρισμό τους παρουσιάσουν, χωρίς σκέψη ή ανάλυση.

Ας ρίξουμε μια ματιά, για παράδειγμα, στον ισχυρισμό ότι ο Πούτιν/το Κρεμλίνο/η Ρωσία χρησιμοποίησε ένα νευροτοξικό παράγοντα με την ονομασία Novichok εναντίον ενός πρώην ρώσου πράκτορα, ο οποίος ζούσε στο Ηνωμένο Βασίλειο για 8 χρόνια. Λίγες ώρες μόνο μετά το περιστατικό, ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας, Μπόρις Τζόνσον, υποστήριξε ότι πίσω από την επίθεση βρισκόταν η Ρωσία. Έπειτα η Τερέζα Μέι είπε ότι «είναι πολύ πιθανό» να είναι ένοχη η Ρωσία, κι όλοι έσπευσαν στην μετάφραση, «σίγουρα» είναι ένοχη η Ρωσία. Και μετά φυσικά, η πολεμόχαρη Νίκι Χάλεϊ συμφώνησε κι αυτή, προσθέτοντας ακόμη ότι η Ρωσία ενδέχεται να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα εναντίον της Νέας Υόρκης.

Το ερώτημα είναι, ποιος έχει ακόμα στην κατοχή του το Novichok; Όντως, το Novichok εφευρέθηκε και δημιουργήθηκε από την Σοβιετική Ένωση κατά τις δεκαετίες του 70 και του 80. Αλλά αυτό ήταν πριν από 30 (και βάλε) χρόνια. Γιατί κανείς δεν αφιερώνει χρόνο να αναρωτηθεί εάν είναι πιθανό να το έχουν στην κατοχή τους και να το παράγουν άλλοι αυτή τη στιγμή;

Ποιος έχει χημικά όπλα αυτή τη στιγμή; Η Ρωσία ξεφορτώθηκε όλα τα χημικά της όπλα υπό την εποπτεία του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων. Αντιθέτως, οι ΗΠΑ δεν έχουν καταστρέψει ακόμα όλα τα χημικά όπλα τους, και εξακολουθούν να υπάρχουν δυο εγκαταστάσεις χημικών όπλων στη χώρα. Η αμερικανική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θα τα καταστρέψει μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Ναι, σίγουρα...

Δείγματα Παντού: Είναι γεγονός ότι πολλά εργαστήρια ανά τον κόσμο έχουν στην κατοχή τους δείγματα αυτού του θανατηφόρου παράγοντα. Υπάρχει μάλιστα ένα στρατιωτικό εργαστήριο χημικών στο Πόρτον Ντάουν της Βρετανίας, μερικά μόνο χιλιόμετρα από το σημείο όπου έλαβε χώρα το υποτιθέμενο περιστατικό. Κάθε εργαστήριο έχει το δικό του αναγνωριστικό στοιχείο. Εάν η Βρετανία ήθελε να είναι αξιόπιστη, θα έδινε τα δείγματα σε τρίτους - τη Ρωσία και τον Οργανισμό Απαγόρευσης Χημικών Όπλων - ώστε να μπορέσουν να τα αναλύσουν και να δουν από πού ακριβώς προήλθαν. Η Βρετανία όμως αρνείται να πράξει κάτι τέτοιο. Γιατί άραγε;

Μάντεψε Ποιος Κατοικεί στις ΗΠΑ: Ο δημιουργός του Novichok αυτομόλησε στις ΗΠΑ πριν από πολύ καιρό και ζει εκεί μέχρι σήμερα. Καυχιέται ανοιχτά γι' αυτό στην ιστοσελίδα του στο Facebook. Το όνομα του είναι Vil Mirzayanov.

 

Η Φόρμουλα Είναι Ευρέως Γνωστή: Αυτός ο τύπος έγραψε κι ένα βιβλίο όπου αποκάλυψε τη σύνθεση του χημικού παράγοντα.

 

Μήπως η CIA Έχει στα Χέρια της το Novichok; Ο νευροτοξικός παράγοντας Novichok στην πραγματικότητα είχε δημιουργηθεί σε εργαστήριο στο Ουζμπεκιστάν, η οποία έγινε κυρίαρχη χώρα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Από τότε είναι στενός εταίρος των ΗΠΑ. Όπως αποκαλύπτει αυτό το άρθρο των New York Times από το 1999, οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση του Ουζμπεκιστάν για να διαλύσουν το εργαστήριο και βοήθησαν πολλούς από τους επιστήμονες να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ. Άρα, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η CIA και ο αμερικανικός στρατός έχουν στην κατοχή τους το Novichok. (Θυμηθείτε την Επιχείρηση PaperClip, όταν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετέφεραν τους Ναζί επιστήμονες στις ΗΠΑ).

Είναι πιθανόν ολόκληρη αυτή η ιστορία να είναι ένα ψέμα; Αυτός ο νευρικός παράγοντας υποτίθεται ότι είναι εξαιρετικά θανατηφόρος, αλλά η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ενημέρωσε τους κατοίκους της περιοχής να χρησιμοποιήσουν μωρομάντηλα, ζεστό νερό και απορρυπαντικό για να καθαρίσουν τα υπάρχοντά τους.

Κι αν ρίξουμε μια ματιά στις φωτογραφίες με τους εμπειρογνώμονες στην περιοχή, βλέπουμε αυτούς τους τύπους με τις στολές για επικίνδυνες ουσίες για να προκαλέσουν οπτική εντύπωση. Και δίπλα τους στέκονται βρετανοί αστυνομικοί χωρίς καθόλου προστατευτικά. Ίσως να είχαν μαζί τους μωρομάντηλα φυσικά! Όπως ακριβώς εκείνη την ηλίθια ιστορία όπου τα Λευκά Κράνη άγγιζαν «θύματα αερίου Sarin» με γυμνά χέρια. (Παρεμπιπτόντως, τα Λευκά Κράνη έλαβαν εκατομμύρια από τη Βρετανική κυβέρνηση ).

 

Κίνητρα κι Ευκαιρίες: Σε κάθε έγκλημα το σημαντικό είναι να εξετάσουμε τα κίνητρα και τις ευκαιρίες. Οι μόνοι που επωφελούνται από αυτό το έγκλημα είναι οι ΗΠΑ, η Βρετανία, το Ισραήλ και οι παγκοσμιοποιητές. Αυτοί όλοι οι πολεμοχαρείς είναι τρομερά εκνευρισμένοι που ο Πούτιν βοηθά τον Άσαντ και καταστρέφει τα ψυχωτικά τους σχέδια για κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.

Ο ρώσος πράκτορας - Σεργκέι Σπρίπαλ - ήταν ένας προδότης που συνελήφθη το 2004 για διαρροή ρωσικών κρατικών μυστικών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Απελευθερώθηκε το 2010 και στάλθηκε στην Βρετανία ως μέρος ενός προγράμματος ανταλλαγής πρακτόρων. Άρα, ο Πούτιν είχε στη διάθεση του 6 χρόνια να τον σκοτώσει, εάν το επιθυμούσε, στις ρωσικές φυλακές. Αλλά όχι! Ο Πούτιν προτίμησε να τον απελευθερώσει, να περιμένει 8 χρόνια, κι έπειτα να τον σκοτώσει με τον πιο περίεργο τρόπο λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο και λίγο πριν τις ρωσικές προεδρικές εκλογές. Όντως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις ανοησίες; Απίστευτο μου φαίνεται!

Οι μόνοι που επωφελούνται από αυτόν τον ασύμμετο προπαγανδιστικό πόλεμο είναι οι εχθροί του Πούτιν.

Πώς αυτή η ηλίθια χώρα, το Ηνωμένο Βασίλειο, κατάφερε να βγάλει ένα Σαίξπηρ και στη συνέχεια να κυβερνήσει ολόκληρο τον κόσμο, παραμένει όντως ένα μυστήριο. Εάν εν έτει 2018, οι άνθρωποι πιστεύουν τέτοια βλακώδη παραμύθια, τότε σίγουρα είμαστε καταδικασμένοι να έχουμε σύντομα έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Chris Kanthan

Ο Chris Kanthan είναι συγγραφέας του νέου βιβλίου, Syria – War of Deception. Διατίθεται σε σύντομη και πιο εκτενή έκδοση. Ο Chris ζει στο Σαν Φρανσίσκο, έχει ταξιδέψει σε 35 χώρες, και γράφει για τα παγκόσμια γεγονότα, την πολιτική, την οικονομία και την υγεία. Το προηγούμενο βιβλίο του έχει τον τίτλο, Deconstructing Monsanto. Μπορείτε να τον ακολουθήσετε στο Twitter: @GMOChannel