Ο ρόλος των Ιντιμίντια

.

 Από την ιστοσελίδα του 

Δικτύου Περιεκτικής Δημοκρατίας με τίτλο:

ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΙΝΤΙΜΙΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΣ

Μέρος 1ο: Το διεθνές δίκτυο του Ιντιμιντια

του Δήμου Τάσση

Το παρόν κείμενο γράφτηκε κυρίως με αφορμή μια σειρά σημαντικών γεγονότων που έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες, με τα οποία το «indymedia» εμπλέκεται άμεσα.
Αρχικά την αισχρή λογοκρισία του αυτοαποκαλούμενου «αυτόνομου μέσου αντι-πληροφόρησης» σε σημαντικό αριθμό χρηστών που διοχέτευαν σημαντικές πληροφορίες για την πραγματική εικόνα της Λιβύης που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τη συστημική προπαγάνδα.

Όπως είναι γνωστό στους χρήστες που συμμετείχαν στους σχετικούς διαλόγους για τη Λιβύη,
η στάση του Athens indymedia δεν διέφερε από αυτή ενός καθεστωτικού μέσου, που έφτανε να κρύβει ολόκληρη σειρά διαλόγων, ακριβώς λίγο πριν την εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη [1].
Ακολούθησε μια αισχρή εκστρατεία καλλιέργειας εμφυλιακού κλίματος –ακόμη και με κείμενα που προέτρεπαν σε αιματοχυσία [2]
μεταξύ διαδηλωτών– μεταξύ αναρχικών ομάδων και κομουνιστών, με αφορμή τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη 48ωρη γενική απεργία με τα γνωστά επεισόδια.

Παρά το γεγονός ότι η σύμπλευση με τις θέσεις της υπερεθνικής και σιωνιστικής ελίτ σε διεθνές επίπεδο, αλλά και η αντίστοιχη καλλιέργεια εμφυλιακού κλίματος μεταξύ κομουνιστών και αναρχικών σε εθνικό επίπεδο,
δεν αποτελούν ήσσονος σημασίας γεγονότα αλλά, το αντίθετο, στρατηγικής σημασίας γεγονότα που κρίνουν την καθολίκευση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δεν είναι τα μόνα που «έτυχε» το μέσο «αντιπληροφόρησης» να συστρατευθεί με τη μεριά του συστήματος.

Η επί δεκαετία παρουσία του διεθνούς δικτύου του ιντιμίντια είναι μια παρουσία προβολής των χρηματοδοτούμενων «κινημάτων» από το ίδιο το σύστημα –όπως το ΠΚΦ– ρεφορμιστικών οργανώσεων και «διανοουμένων» και κάθε λογής χρηματοδοτούμενης ΜΚΟ, έντεχνα πασπαλισμένη – ειδικά στον ελληνικό χώρο – με φίλο- εξεγερσιακά τσιτάτα για λόγους άντλησης πολιτικής νομιμοποίησης από τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο.

Για να ερμηνευθεί ορθολογικά η συστημική στάση του indymedia είναι απαραίτητη λοιπόν μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του από την αρχή της δημιουργίας του έως τώρα, θίγοντας τις κρίσιμες εκείνες χρονικές περιόδους όξυνσης της κοινωνικής πάλης όπου κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό η προοπτική δημιουργίας αντισυστημικού κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης,
ή για να το πούμε πιο ξεκάθαρα,
μια αναδρομή στον επικοινωνιακό μηχανισμό του συστήματος που αφορά τη διείσδυση της συστημικής προπαγάνδας και δράσης στους πολιτικούς χώρους.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί καταρχήν ότι το διεθνές δίκτυο των indymedia, είναι ένα μόνο μέρος από αυτό που ονομάζουμε «εναλλακτικά» μίντια, και δεν μας ήρθε μια μέρα «ουρανοκατέβατο» όπως πολλοί ψευτο-αγωνιστές αρέσκονται να διατυμπανίζουν.
Μη εμπορευματικές, μη κυβερνητικές οργανώσεις και δίκτυα, υπάρχουν χιλιάδες σήμερα διάσπαρτα διεθνώς, καλύπτοντας όλες τις πτυχές της κοινωνικής δραστηριότητας, από «φιλανθρωπικά» ιδρύματα κάθε είδους, ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σε πολιτιστικούς τομείς, μέχρι «εναλλακτικά» ιδρύματα «ελεύθερου λογισμικού».

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι παρόλη αυτή την κατακλυσμιαία ανάπτυξη των «εναλλακτικών» δικτύων που υποτίθεται λειτουργούν «αντι- εμπορευματικά» και «αντι-κρατικά» και οργώνουν στη κυριολεξία ολόκληρο τον πλανήτη για την υπεράσπιση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»,
το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς όχι απλά δεν δείχνει να απειλείται, αλλά αντίθετα βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου αντεπανάσταση από τα πάνω προς ό,τι έχει κερδηθεί με σκληρούς αγώνες δεκαετιών από τα λαϊκά στρώματα,
παράλληλα η συγκεντροποίηση της εξουσίας είναι ένα γεγονός που αποκρυσταλλώνεται σε ολοένα και ισχυρότερους υπερεθνικούς μηχανισμούς και θεσμούς,
ενώ στις χώρες που δεν είναι ήδη ενταγμένες στη Νέα Διεθνή Τάξη που εκφράζει την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο στρατιωτικός βραχίονας της υπερεθνικής ελίτ – το ΝΑΤΟ – κονιορτοποιεί στη κυριολεξία, ολόκληρους λαούς καλλιεργώντας ταυτόχρονα για την εξυπηρέτηση των στόχων του, τα πιο αντιδραστικά κομμάτια της εκάστοτε κοινωνίας, βαφτίζοντάς τα «εξεγερμένους» και «επαναστάτες».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ «ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ», ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ» ΤΗΣ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗΣ/ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

Παρότι στον Ελλαδικό χώρο η εμφάνιση των «εναλλακτικών» δικτύων και οργανώσεων είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο, δεν ισχύει το ίδιο για τον ισχυρότερο εταίρο της υπερεθνικής ελίτ, την Αμερικανική οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ελίτ (που περιλαμβάνει τα διεθνή think tanks, και Πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα, διεθνή MME και την ίδια την κουλτούρα made in USA).

Η ιδέα της δημιουργίας «εναλλακτικών» μέσων, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά – όπως αρέσκονται ορισμένοι να υποστηρίζουν – με τις διαδηλώσεις του Seattle το 1999.
Η δημιουργία των indymedia ήρθε ως συνέχεια ενός ήδη υπάρχοντος τεράστιου «εναλλακτικού» χώρου ενημέρωσης και δράσης «φιλανθρωπικών» ιδρυμάτων, άμεσα ή έμμεσα σχετιζόμενα με το ίδιο το σύστημα και τη στρατηγική διασφάλισης της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής οικονομίας.

Στις ΗΠΑ όπως και στην Αγγλία π.χ., η χρηματοδότηση των «εναλλακτικών» μέσων από τα «Foundations», είναι ένα θέμα που πλέον δεν κάνει σε κανένα ιδιαίτερη εντύπωση και προσπερνιέται ως κάτι το φυσιολογικό.
Παρά το γεγονός ότι η διείσδυση των μηχανισμών του συστήματος σε έντυπα και άλλα «εναλλακτικά» μέσα με αριστερό λόγο, έχει αποτελέσει θέμα έρευνας πολλές φορές στο παρελθόν,
η χειραγώγηση πλέον των «εναλλακτικών» μέσων ενημέρωσης από το σύστημα είναι φαινόμενο καθολικό, σε βαθμό που πλέον μπορούμε χωρίς ίχνος αμφιβολίας να διατυπώσουμε, ότι η υπερεθνική ελίτ επιλέγει και προβάλλει η ίδια ποια θα είναι η «αριστερά» της, ποιοι θα είναι οι στόχοι της, που στην ουσία συμπλέουν με τους στόχους της ελίτ αυτής.

Και αυτό είναι ένα πρωτόγνωρο Ιστορικά φαινόμενο. Το φαινόμενο αυτό της άλωσης, αντί για την καταστολή των αντισυστημικών κινημάτων, κορυφώνεται σε παγκόσμια κλίμακα μόνο στη Νέα Τάξη που καθιέρωσε η κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού και η παράλληλη κυριάρχηση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Αυτό σαφέστατα προκύπτει από τη μελέτη της περιόδου που τα παραδοσιακά αντισυστημικά προτάγματα του ελευθεριακού σοσιαλισμού και κρατικίστικου σοσιαλισμού, υπέστησαν συστημική καταστολή και που χρειάστηκε σε πολλές περιπτώσεις να συνεχιστεί επί δεκαετίες για να σβήσει ο «κίνδυνος» μιας αντισυστημικής ανατροπής.
Εδώ, για λόγους συντομίας, είναι αρκετό να ξεκινήσουμε από την χρονική περίοδο του τέλους του 2ου παγκοσμίου πολέμου, με τις τελευταίες κατασταλτικές επιχειρήσεις των καπιταλιστικών κρατών, κατά του «εσωτερικού εχθρού», που κόστισαν στους λαούς την απώλεια τεράστιων αριθμών σε ανθρώπινες ζωές, καταστροφή κοινοτήτων και πόλεων, βασανιστήρια, παραδειγματικές εκτελέσεις, βιασμούς, εγκλεισμούς σε φυλακές-κολαστήρια, δηλώσεις «νομιμοφροσύνης» και περιθωριοποίηση σε όποιον χαρακτηριζόταν αναρχικός και κομμουνιστής.

Οι ΗΠΑ ήταν η πρώτη χώρα που άρχισε μια συστηματική προσπάθεια μεταπολεμικά, όχι απλά καταστολής των αντισυστημικών κινημάτων, όπως στις άλλες χώρες, αλλά κυρίως άλωσής τους «από τα μέσα».
Βγαίνοντας από μια περίοδο –40 έως το 50- συστηματικών διώξεων κομουνιστικών αντιλήψεων που συχνά, εκτός από τον δημόσιο στιγματισμό, οδηγούσαν και σε εκτελέσεις, η ηγεμονική δύναμη του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, δεν ήταν πια διατεθειμένες να αφήσουν σπιθαμή ζωτικού χώρου για την ανάπτυξη αντισυστημικών τάσεων και πραγματικού πολιτικού προβληματισμού, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στη διαδικασία δομικής εξέλιξης και αναπαραγωγής του συστήματος.
Έτσι την περίοδο του Μακαρθισμού και, γενικότερα, την περίοδο των βίαιων εκκαθαρίσεων των αντισυστημικών τάσεων, ακολουθεί η περίοδο της διείσδυσης της CIA σε πανεπιστήμια, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης, μέσω ινστιτούτων που ήταν άμεσα κατασκευασμένα από τη CIA όπως το “Farfield Foundation”, ή έμμεσα, αλλά πάντα οργανικά συνδεδεμένα με τις μυστικές υπηρεσίες, όπως το Ford Foundation.

Όπως αναφέρει στο βιβλίο της η Frances Stonor Sounders :

«Μέχρι τα μέσα του 1950 η διείσδυση της CIA στο χώρο των Ιδρυμάτων ήταν μαζική».
«Η χρησιμοποίηση των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων ήταν ο πιο πειστικός τρόπος για να διοχετευτούν τεράστια χρηματικά ποσά, σε επιχειρησιακές δράσεις των μυστικών υπηρεσιών».

Μόνο μεταξύ των δεκαετιών 50 και 60, το Ford Foundation (F.F.), ξόδεψε το αμύθητο ποσό των 300 εκατ. δολ. για χρηματοδοτήσεις σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς με μη εμπορευματικό χαρακτήρα.

Με τη χρησιμοποίηση των «Foundations» άνοιξε ο δρόμος της χρηματοδότησης από το σύστημα, «…μυστικών προγραμμάτων που θα δρούσαν σε ομάδες νέων, συνδικάτα, πανεπιστήμια, εκδοτικούς οίκους και άλλα ινστιτούτα, από τις αρχές της δεκαετίας του 50». [3]

Όπως καίρια σκιαγραφεί τη περίοδο αυτή ο Bob Feldman :

'είναι μια περίοδος όπου στο ισχυρότερο κράτος του καπιταλιστικού κόσμου, τις ΗΠΑ, μέσω του βασικότερου τότε «ανθρωπιστικού» ιδρύματος – το F.F – ξεκινάει την εγκαθίδρυση μιας «παράλληλης αριστεράς», που θα παρουσιάζεται ως μια νέα «εναλλακτική φιλελεύθερη» πρόταση , έναντι της «αυτόνομης αντικαθεστωτικής επαναστατικής αριστεράς» [4].

Γέννημα θρέμμα του ίδιου του συστήματος και ειδικότερα της επιχείρησης αφανισμού της αντισυστημικής αριστεράς είτε με τη βία είτε μέσω των Ινστιτούτων,
η «παράλληλη αριστερά» αυτή, διαμορφώνει την «ιδεολογία» της και τη στρατηγική της με βάση την ίδια την ιδεολογία και τη στρατηγική του συστήματος που τη δημιούργησε.

Ο «αντι- Σταλινισμός», ο «εκδημοκρατισμός», «τα ανθρώπινα δικαιώματα», έχουν επιστρατευθεί ήδη από τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, από τον επικοινωνιακό μηχανισμό του συστήματος για να συνοδεύσουν ιδεολογικά τις αποικιοκρατικές και αντικομουνιστικές επιχειρήσεις, αλλά στη Νέα Τάξη καθιερώνονται πια επίσημα ως η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης [5].

Ένα τυπικό παράδειγμα διαπλοκής των αντικομουνιστικών επιχειρήσεων των οργανώσεων της CIA, με τα «εναλλακτικά» μέσα πληροφόρησης είναι η δράση του (IRC) “international Rescue Committee”.
Διευθυντής της αντικομουνιστικής οργάνωσης του IRC, ήταν ο William Vandeun Heuvel, πατέρας της Katrina Vandeun Heuvel, εκδότριας του περιοδικού Τhe Nation και ενός από τα «εναλλακτικά» μέσα ευρείας κυκλοφορίας της «παράλληλης αριστεράς», που στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα τους, φιγουράρουν μονίμως ακαδημαϊκοί σαν τον Τσόμσκι, οι οποίοι μοιάζουν να έχουν πάρει εργολαβικά την ανακύκλωση της επίσημης προπαγάνδας που συνοδεύει κάθε φορά τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ  [6],
ή τα συμφέροντα της υπερεθνικής ελίτ π.χ. στην Ελλάδα  [7].

«Το IRC λειτούργησε επιχειρησιακά σε καυτά γεωπολιτικά σημεία όπως η Νότιο-ανατολική Ασία, Κεντρική Αμερική, Αφγανιστάν και ανατολική Ευρώπη, εφαρμόζοντας προγράμματα τα οποία ανέδειξαν τις αντικομουνιστικές δράσεις της Ουάσιγκτον [8]»

Ο W. Vandeun Heuvel άλλωστε διετέλεσε ως ειδικός σύμβουλος στη κυβέρνηση Κένεντι, διευθυντικό στέλεχος και στο Farfield που επίσης χρηματοδοτούσε αντι- κομουνιστικές οργανώσεις και μεταξύ ‘53-‘54 υπηρέτησε σε υψηλόβαθμη θέση δίπλα στον W. Donovan, έναν από τους ιδρυτές της CIA.

Με το τέλος της περιόδου του Μακαρθισμού στις ΗΠΑ και την παράλληλη διαδικασία στησίματος της «παράλληλης αριστεράς», δεν υπήρχε ουσιαστικά κανένα πεδίο έκφρασης και πολιτικής ζύμωσης που να μην έχει καταληφθεί από τους θιασώτες της εκφυλισμένης/παράλληλης «αριστεράς».

Οι λασπολογικές επιθέσεις άλλωστε στο αντισυστημικό πρόταγμα που επιχείρησε να διατυπώσει ο Μπούκτσιν από αυτο-αποκαλούμενους «αναρχικούς» είναι γνωστό γεγονός, που οδήγησε τον Μπούκτσιν να αποκηρύξει αηδιασμένος αυτό που ονομαζόταν, αμερικάνικος αναρχικός χώρος.
Το σύστημα, αφομοιώνοντας πολύ καλά τους τρόπους με τους οποίους αναπτύσσεται και διαμορφώνεται η αντίσταση, χειραγωγώντας τα πεδία που αναπτύσσεται ο προβληματισμός, ελέγχει κατά συνέπεια τον τρόπο σκέψης καναλιζάροντάς τον, μέσα στα πλαίσια που το ίδιο διαμορφώνει.
Οι ρεφορμιστικές και λάιφ-στάιλ τάσεις μέσα στην αριστερά αναδεικνύονται ως ο ενδεδειγμένος τρόπος σκέψης και πράξης, και η «παράλληλη αριστερά» του συστήματος αποτελεί πλέον το κυρίαρχο παράδειγμα στο πολιτικό προσκήνιο, από την εκπροσώπηση στην κοινοβουλευτική διαδικασία έως τις πολιτικές ομάδες στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο.

Σήμερα στις ΗΠΑ, ο χώρος των «εναλλακτικών» είναι ένα τεράστιο συνονθύλευμα πολυποίκιλων μέσων, που περιλαμβάνουν ραδιοφωνικούς σταθμούς, τηλεοπτικούς σταθμούς, ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, δίκτυα «ελεύθερου λογισμικού», τα οποία συνδέονται μεταξύ τους ως μια ενιαία οντότητα.
Τα περισσότερα από αυτά χρηματοδοτούνται άμεσα από το σύστημα μέσω των «Foundations». Τέτοια είναι π.χ. τα “The Nation”, “FAIR”, “WORKING ASSETS RADIO”, “PACIFICA”, “DEMOCRACY NOW”,
“Mother Jones” και πολλά άλλα, ή όπως το “Free Speech Tv” που χρηματοδοτείται από τα παραπάνω «εναλλακτικά μέσα».

Όλη αυτή η πλειάδα μέσων, που κυριαρχεί πλέον στο τομέα της διακίνησης της πληροφορίας, λειτουργεί ως διαφημιστική πλατφόρμα για «εναλλακτικά» μέσα που άμεσα δε φαίνεται να χρηματοδοτούνται από το σύστημα, παρότι βέβαια συμπορεύονται με την ιδεολογία του συστήματος χρησιμοποιώντας «αριστερή» γλώσσα.
Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα από τη μια να μην φαίνεται ότι άμεσα στηρίζονται από το ίδιο το σύστημα,
και από την άλλη ουσιαστικά να είναι από τις πιο προσοδοφόρες κερδοφόρες εμπορικές επιχειρήσεις, αφού οι εκδόσεις τους μέσω της διαφήμισης από τα άμεσα χρηματοδοτούμενα «εναλλακτικά» και μη μίντια, γίνονται best seller αποφέροντας στους δικαιούχους τεράστια χρηματικά ποσά.
Τέτοια είναι π.χ. τα «εναλλακτικά» μέσα του Znet των ΄Αλμπερτ/Τσόμσκι.
Το πολυδιαφημιζόμενο βιβλίο του Τσόμσκι π.χ., «PROPAGANDA AND THE PUBLIC MIND: CONVERSATIONS WITH NOAM CHOMSKY», υπολογίζεται ότι απέφερε πάνω από 1 εκατ. δολ.. Αν λάβουμε δε υπόψη και τη δραστηριότητα του “South End Press”, η οποία είναι η εμπορευματική επιχείρηση του “Institute for Social and cultural Change”, της εκδοτικής φίρμας που ίδρυσε ο Άλμπερτ το 1984, τότε μιλάμε για απολαβές της τάξης του 1.7 εκατ. δολ. σε αξία χρήματος του 2000  [9].

Γίνεται έτσι ξεκάθαρο πως άμεσα χρηματοδοτούμενα «εναλλακτικά» μέσα όπως του Democracy Now της φιλοσιωνίστριας Amy Goodman, λειτουργούν ως διαφημιστικός μεσολαβητής για να προωθήσουν τη βιβλιογραφία και τα αντίστοιχα μέσα των ομοϊδεατών τους.

Ωστόσο ο Τσόμσκι ο οποίος ανακηρύχτηκε ως «πολιτικός φιλόσοφος» από τα έντυπα της ρεφορμιστικής «αριστεράς», αλλά και από αυτά των κοινοβουλευτικών σοσιαλφιλελεύθερων κομμάτων, έχει λάβει και απευθείας χρηματοδότηση, μέσω απονομής χρηματικού βραβείου (Kyoto Prize) από το “Inamori Foundation” της τάξης των 350000 $ εν έτει 1988.
Το “Inamori F” είναι η βιτρίνα μιας από τις ισχυρότερες πολυεθνικές, της οποίας ο ιδρυτής, μαζί με τον David M. Abshire (τέως ειδικός σύμβουλος της κυβέρνησης Ρέηγκαν) αποτελούν ηγετικές παρουσίες του “Center For Strategic & International Studies” (CSIS)[10], ενός από τα ισχυρότερα Think Tank που σχετίζεται άμεσα με τις επιχειρησιακές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και του Πενταγώνου.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ INDYMEDIA, ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘70 το σύστημα της οικονομίας της αγοράς περνάει σταδιακά στο διεθνοποιημένο νεοφιλελεύθερο στάδιό του, το οποίο αποτελεί τη σημαντικότερη προσπάθεια εγκαθίδρυσης της αυτορυθμιζόμενης οικονομίας, δηλαδή της οικονομίας στην οποία δεν παρεμβάλλεται κανένα είδος προστατευτισμού απέναντι στα κοινωνικά στρώματα και συνεπάγεται τη δραστική συρρίκνωση των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές.
Η δυναμική «ανάπτυξη ή θάνατος» που υπάρχει στη φύση της λειτουργίας της οικονομίας της αγοράς και δημιούργησε το νέο φαινόμενο των πολυεθνικών, επέβαλλε το άνοιγμα και απελευθέρωση όχι μόνο των αγορών εμπορευμάτων αλλά και των αγορών κεφαλαίου, και (σε ένα βαθμό) εργασίας, στο πλαίσιο της οποίας έγινε και η «από κάτω» ανάπτυξη της αγοράς ευρωδολαρίου.
 Όλες αυτές οι αλλαγές, που θεσμοποιήθηκαν στη συνέχεια από τους Θάτσερ-Ρεηγκαν και στη συνέχεια το ΔΝΤ, τον ΠΟΕ, την ΕΕ, κ.λπ., οδήγησαν στη διεθνοποιημένη μορφή της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς.

Αναπόφευκτη συνέπεια του ανοίγματος και απελευθέρωσης των αγορών ήταν η άρση των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές, η αποδιάρθρωση του κοινωνικού Κράτους κ.α..
Έτσι, τα μεσαία στρώματα στις πιο αναπτυγμένες χώρες του Βορρά αρχίζουν να βιώνουν την άρση των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές και την συνακόλουθη συρρίκνωση των δικαιωμάτων που απολάμβαναν στην κρατικιστική περίοδο της οικονομίας της αγοράς.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δομικής εξέλιξης του συστήματος, ένα πρωτόλειο κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αρχίζει να σχηματίζεται από ετερογενείς ομάδες που οργανωμένα αρχίζουν να συγκεντρώνονται και να διαδηλώνουν απέναντι στα θεσμικά όργανα του διεθνοποιημένου νεοφιλελευθερισμού όπως στις συγκεντρώσεις του Seattle κατά του ΠΟΕ.
Η εμφάνιση του αντι-παγκοσμιοποιητικού κινήματος, που στη βάση του τότε είχε αντισυστημικό χαρακτήρα, είναι η σημαντικότερη ίσως επανεμφάνιση των λαϊκών στρωμάτων στην κοινωνική πάλη, και πολλά υποσχόμενη, καθώς για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια εμφανίζεται μια σημαντική προοπτική αντίστασης και πολιτικού προβληματισμού απέναντι στη δομική εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς προς τη διεθνοποιημένη μορφή της και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα κοινωνικά στρώματα.
Η περίοδος της εμφάνισης του αντί-παγκοσμιοποιητικού κινήματος μπορεί να αξιολογηθεί και ως εν δυνάμει χώρος αντισυστημικής συνειδητοποίησης, δεδομένου της κατάρρευσης τόσο των παραδοσιακών αντισυστημικών κινημάτων, όσο και της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση, φαινομενικά αφήνοντας ένα πλήρες κενό για την ανάπτυξη και διαμόρφωση νέων αντισυστημικών προταγμάτων ή αντίστοιχων πλειοψηφικών τάσεων.
Το εν διαμορφώσει όμως πολιτικό υποκείμενο του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης διέφερε σημαντικά από τα παλαιότερα επαναστατικά κινήματα του 19ου αιώνα, και εμπεριείχε στους κόλπους του τελείως αντιφατικές προσεγγίσεις, που αρκετές από αυτές δεν είχαν καμία σχέση με το χαρακτήρα ενός αντισυστημικού προτάγματος αλλά περισσότερο με οικολογικές «ανησυχίες» των αστών και μικροαστών που έπαιρναν ως δεδομένο το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς  [11].

Η πρώτη προσπάθεια ιντερνετικής κάλυψης διαδηλώσεων δεν ήταν αυτή του 1999 στο Seattle, αλλά το 1996 και προήλθε από το συνέδριο του δημοκρατικού κόμματος στο Σικάγο, από μια ομάδα που ονομάζονταν “Countermedia”.
Ένας από τους βασικούς συν-δημιουργούς του πρώτου IMC του Seattle, o Jeff Perlstein υπήρξε και μέλος της ομάδας του Countermedia.
Παρότι η απήχηση της ιντερνετικής κάλυψης στο Σικάγο είχε λίγη απήχηση τότε, το επόμενο εγχείρημα της ιδέας της κάλυψης των διαδηλώσεων θα λάμβανε μέρος στις συγκεντρώσεις κατά του συνεδρίου του ΠΟΕ στο Seattle.
Η επιτυχία αυτή τη φορά του εγχειρήματος ήταν ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη αφού όπως χαρακτηριστικά επισήμανε ένας από τους συνιδρυτές του Seattle IMC ο Εric Galatas, «η περιοχή του Σηάτλ είχε μια στέρεη συμμαχία εναλλακτικών μέσων που προμήθευσαν πολλούς οργανωτές του IMC».
Ο Eric Galatas εξάλλου ήταν μέλος του “Free Speech Tv” όταν συμμετείχε στο στήσιμο του πρώτου indy. Μεταξύ των «ακτιβιστών» όπως ο Dan Merkle και η Sheri Herdon και των «αυτόνομων» χρηματοδοτούμενων μέσων που έσπευσαν να συνδράμουν στο στήσιμο του πρώτου indy στο Seattle, ήταν το “Deep Dish TV”, “Paper Tiger”, “Free Speech TV”, “Direct Action Media Network” κλπ.

To στήσιμο του πρώτου indy δεν ήταν ένα καθόλου βιαστικό γεγονός, αλλά προσεκτικά οργανωμένο.
Όπως είχε περιγράψει την προετοιμασία χρηματοδότησης και εγκαθίδρυσης του IMC ο Dan Merkle,  Ο Dan Merkle δεν είχε και κανένα πρόβλημα να αναφέρει συγκεκριμένα από πού προήλθε όλος αυτός ο εξοπλισμός:

«…η ομάδα των έξι ατόμων [οι πρωτεργάτες του στησίματος του IMC Seattle] αναζήτησαν ένα κεντρικό χώρο και άρχισαν να μαζεύουν χρήματα και να επικοινωνούν με άλλα εναλλακτικά μέσα στη χώρα. Δωρεές χρημάτων και σημαντικού τεχνολογικού εξοπλισμού άρχισαν να φτάνουν. Μέχρι να αρχίσουν οι διαδηλώσεις, το IMC είχε ένα χρηματικό αποθεματικό 75000$, δυο τοποθεσίες, δεκάδες υπολογιστές, mobile phones, servers και πολλά άλλα».{12}

«Τα περισσότερα από τα κύρια χρηματικά ποσά και υποστήριξη [τεχνολογίας], προήλθαν από ανεξάρτητους δωρητές όπως και τοπικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας όπως η Enconding.com, γνωστή τώρα ως Loudeye 

Η Loudeye όμως δεν είναι κάποια τοπική μικρή εταιρεία που είδε το φώς το αληθινό και αποφάσισε να …επαναστατήσει.
Πελάτες και συνεργάτες της εταιρείας είναι ορισμένες από της μεγαλύτερες πολυεθνικές όπως η Xerox, Ford, General Motors, Coca cola, Sony και μεταξύ αυτών και ο Λευκός Οίκος.
Οι παραπάνω πολυεθνικές είναι αυτές που αποτελούν τους κύριους χρηματοδότες των «εναλλακτικών» μέσων της «παράλληλης/εκφυλισμένης» «αριστεράς" [13].

 Η Loudeye όχι μόνο παρείχε τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό – και χρηματικό προφανώς – αλλά είναι η εταιρεία που θα φιλοξενήσει στο μέλλον στους δίσκους της, όλο το αρχείο πολυμέσων του indymedia.org, καθώς είναι αυτή που τους παρέχει χώρο για τα αρχεία ήχου και εικόνας  [14].

Είδαμε λοιπόν να στήνεται η ιντερνετική κάλυψη των διαδηλώσεων του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, από τα «εναλλακτικά» εκείνα μέσα, άτομα και εταιρείες – μια διαδικασία που ξεκίνησε από το σύστημα μετά το τέλος περίπου της περιόδου του Μακαρθισμού και τη σταδιακή εγκαθίδρυση της ρεφορμιστικής «αριστεράς».

Στο κινηματικό ιδεολογικό επίπεδο επίσης, το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης δεν πρόλαβε καν να αναπτυχθεί ως αυτοοργανωμένο κίνημα και να εξελιχθεί φυσιολογικά σε ισχυρό αντισυστημικό πολιτικό κίνημα, όπως εξελίχθηκαν τα παραδοσιακά αντισυστημικά κινήματα που έδωσαν βάσιμες ελπίδες στην ανθρωπότητα για την αυτοοργανωμένη αταξική κοινωνία.
Oυσιαστικά οι αντισυστημικές τάσεις του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, αποξενώθηκαν και το κίνημα στραγγαλίστηκε μέσα στα ρεφορμιστικά πλαίσια, που του ετοίμασε το σύστημα για να κινηθεί.[15]
Η διαδικασία εκφυλισμού του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, ήταν η ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε μετά το τέλος της περιόδου του Μακαρθισμού: η εγκαθίδρυση μιας «παράλληλης αριστεράς» μέσα στα κινήματα ή στους χώρους που τα κινήματα διαμορφώνονται.
Η προηγούμενη εμπειρία της δημιουργίας των «εναλλακτικών μέσων» και ψευτο αντισυστημικών ιδεολόγων, ήταν απόλυτα επιτυχής καθώς καταλήφθηκε κάθε ζωτικός χώρος προβληματισμού και έκφρασης.
Από εδώ και πέρα το μοντέλο αυτό θα χρησιμοποιείται συχνά σε κάθε περίπτωση που δημιουργούνται λίγο ή πολύ οι προϋποθέσεις για πολιτική ζύμωση με αφορμή περιόδους κρίσης του συστήματος.

Μια αντίστοιχη διαδικασία βιώσαμε πρόσφατα και στην Ελλάδα, με το «κίνημα των πλατειών» και τη χειραγώγησή του από την ίδια αυτή εκφυλισμένη «αριστερά».
Άλλωστε, σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η μνήμη του ολοκαυτώματος της αντίστασης ήταν κυρίαρχη και αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής κουλτούρας του τόπου,
τα πολιτιστικά «πακέτα» του Ford είχαν αρχίσει απο νωρίς να διαμορφώνουν την «παράλληλη/εκφυλισμένη» «αριστερά [16]»
–διαδικασία η οποία εντάθηκε κυρίως στην περίοδο της Χούντας, όταν άρχισε να κτίζεται η μεταπολιτευτική «Αριστερά».

Έτσι τα ίδια ισχυρά κέντρα που χρηματοδοτούσαν και εκτελούσαν αντικομουνιστικά προγράμματα την περίοδο του ψυχρού πολέμου και πρωτοστάτησαν στην βίαιη εκκαθάριση του «εσωτερικού εχθρού» όπως στην περίοδο του Μακαρθισμού, ενώ έστηναν την «παράλληλη αριστερά» με τα «εναλλακτικά» της δίκτυα, τώρα στήνουν και το «παράλληλο κίνημα» μέσα στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι μεταξύ των χρηματοδοτών και υποστηρικτών του ΠΚΦ είναι μεταξύ άλλων και το ίδρυμα Φορντ με τις παραδοσιακές σχέσεις του με τη CIA και τις αντικομουνιστικές επιχειρήσεις.
Όπως άλλωστε φρόντισε να μας πληροφορήσει παλιότερα ένας θιασώτης της συστημικής στρακαστρούκας που ονομάστηκε «κίνημα», εκτός από το F.F. και το μεγαλο-ίδρυμα της Le Monde, το ΠΚΦ χρηματοδοτείται από : «(μέσω των inter Press Servises) και από τα υπουργεία εξωτερικών της , Ολλανδίας, Δανίας, Φιλανδίας, Ιταλίας, Νορβηγίας, από την Κομισιόν, από το υπουργείο οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας, από την ομάδα των G 77, καθώς και από τρία μεγάλα ιδιωτικά αμερικανικά ιδρύματα [17]».

Η «ιδεολογία» του ΠΚΦ αποτέλεσε την συνέχεια της αντίστοιχης «ιδεολογίας» της ρεφορμιστικής «αριστεράς» των ΜΚΟ και των «εναλλακτικών δικτύων» της, που έκανε την εμφάνισή της ,με τις χρήσιμες υπηρεσίες των ινστιτούτων του συστήματος.
 Ο μεταμοντερνισμός και η αταξική οπτική που ενσωματώνονται στην έννοια της «κοινωνίας των πολιτών» αποτελεί το θεμέλιο του ΠΚΦ, μια έννοια που αγνοεί τις ταξικές διαιρέσεις, συνενώνοντας αφεντικά και εργαζομένους.
Δεν είναι λοιπον τυχαίο ότι την έννοια της «κοινωνίας πολιτών» και τη «συμμετοχική δημοκρατία» τις παπαγαλίζουν στελέχη της υπερεθνικής ελίτ, η Παγκόσμια Τράπεζα, όπως βέβαια και ο τωρινός σοσιαλφασίστας και μέχρι πρότινος ηγήτωρ της ελληνικής κοινοβουλευτικής χούντας, Παπανδρέου, που οδήγησε την Ελλάδα στην προτεκταριοποίησή της και το άγριο ξεπούλημα του δημοσίου.
Ακόμη και η Παγκόσμια Τράπεζα είχε λοιπόν άμεσο συμφέρον να υποστηρίξει τη «συμμετοχική δημοκρατία» εκδίδοντας μέχρι και βιβλίο πάνω στο θέμα [18].

Ως αποτέλεσμα, οι αντισυστημικές τάσεις μέσα στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα αποξενώνονται και γίνονται εύκολος στόχος του κατασταλτικού μηχανισμού όπως στη Γένοβα,
ενώ το ΠΚΦ είναι η «ενδεδειγμένη» «αριστερή» πρόταση που το διεθνοποιημένο σύστημα στηρίζει και αποδέχεται.
 Ήδη από τις αρχές του 2002 στο Πόρτο Αλέγκρε, το καπέλωμα [19]
του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης είναι γεγονός.
Από δώ και πέρα το ΠΚΦ θα μονοπωλεί την ειδησεογραφία όχι μόνο των καθεστωτικών ΜΜΕ, αλλά και των «εναλλακτικών».
Η αταξική έννοια της «κοινωνίας πολιτών» και η «συμμετοχική δημοκρατία», θα αποτελέσουν τα αγαπημένα ιδεολογήματα της διεθνούς ρεφορμιστικής μαρξογενούς «αριστεράς», αλλά ακόμη καλύτερα της ρεφορμιστικής «ελευθεριακής» «αριστεράς» τύπου Τσόμσκι και Znet.

O «ελευθεριακός» Τσόμσκι αναδεικνύεται σε αιχμή του δόρατος για την προπαγάνδιση του ΠΚΦ και της ιδεολογίας του και θα αποτελέσει τον «ενδεδειγμένο» θεωρητικό που θα προπαγανδίζει τη ρεφορμιστική οπτική του ΠΚΦ σε διαλέξεις ανά τον κόσμο, φιγουράροντας σε όλα τα έντυπα της εκφυλισμένης αριστεράς και σε αντίστοιχες εκδηλώσεις τους.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου ειρωνικό, και πολύ περισσότερο τυχαίο, ότι τη στιγμή ακριβώς που η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση φανέρωνε την πραγματική φύση της, με την ανισότητα στην κατανομή εισοδήματος και πλούτου να φτάνει σε πρωτόγνωρα ύψη, το ΠΚΦ αρχίζει να φθίνει μέχρι να εξαφανιστεί από την πολιτική αρένα!
Προφανώς, είχε επιτελέσει το σκοπό του, τον αποπροσανατολισμό του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης και της διάλυσής του και δεν χρειαζόταν πια.
Ωστόσο η ιδεολογία της εκφυλισμένης «αριστεράς», οι πολιτικοί χώροι και οι αντίστοιχοι «διανοούμενοί» της, εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται πάνω στο ίδιο μοτίβο αν και τώρα έχουν στραφεί βασικά στην έμμεση δικαιολόγηση των εγκληματικών πολέμων της υπερεθνικής ελίτ στη συστηματική της προσπάθεια να ενσωματώσει πλήρως μη πελατειακά καθεστώτα στη διεθνοποιημένη οικονομία της Αγοράς (Ιράν, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).

INDYMEDIA: ΤΟ ΦΕΡΕΦΩΝΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ (ΠΚΦ)

Παρότι η παρουσίαση των εκδηλώσεων του ΠΚΦ δεν λείπει από την ειδησεογραφία των μεγάλων καναλιών, το κύριο μέσο προπαγάνδισης του ΠΚΦ αποτέλεσε το δίκτυο των indymedia, αφού έτσι κι αλλιώς γι’ αυτό δημιουργήθηκε.
Όσο διήρκεσε η δράση του ΠΚΦ, δηλαδή όσο διήρκεσε η χρονική περίοδο εκείνη μέχρι το πλήρες καπέλωμα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, την απομόνωση των αντισυστημικών τάσεων και τον αποπροσανατολισμό της μάζας του κινήματος μέχρι την εξαφάνιση και του ίδιου του ΠΚΦ, αφού επιτέλεσε το ρόλο του, διήρκεσε αντίστοιχα και η καθολική προβολή του ΠΚΦ από το δίκτυο των ιντιμίντια.

Οι παρακάτω πληροφορίες που αναφέρονται, αφορούν αυτή ακριβώς τη διαδικασία καθολικής προβολής του ΠΚΦ από το ιντιμίντια και παράλληλα της απροκάλυπτης χρηματοδότησης άμεσης ή έμμεσης του ιντιμίντια από το ίδιο το σύστημα, που εξ αρχής είχε προκαλέσει σοβαρές αμφισβητήσεις για το πραγματικό ρόλο του «μέσου» καθώς και αποστασιοποιήσεις πραγματικών αγωνιστών που έδωσαν ένα σημαντικό κομμάτι από τη ζωή τους για το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα.
Σε άμεση σχέση με τα παραπάνω, γίνεται ειδική αναφορά στο UCIMC, που αποτελεί μέχρι και σήμερα ουσιαστικά το «αρχηγείο» του διεθνούς δικτύου των ιντιμίντια και της άμεσης σχέσης του με προγράμματα «ελεύθερου λογισμικού», με τα οποία τροφοδοτούν οι μυστικές υπηρεσίες αντικαθεστωτικές ομάδες μέσα σε κράτη που η υπερεθνική ελίτ δια πυρός και σιδήρου εντάσσει στη Νέα Διεθνή Τάξη.

Είδαμε μέχρι τώρα το στήσιμο των πρώτων indymedia από μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα ατόμων προερχόμενη από τα ήδη υπάρχοντα «εναλλακτικά» μέσα του συστήματος που δημιουργήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν για να αποτελέσουν μια ενιαία πλατφόρμα διαφήμισης της «παράλληλης» ρεφορμιστικής «αριστεράς», η οποία δημιουργήθηκε μετά το τέλος του μακαρθισμού και του ψυχρού πολέμου.
 Το επόμενο σημαντικό βήμα για την εξασφάλιση του ρόλου του διεθνούς indymedia ως μέσου ανάδειξης της ρεφορμιστικής αριστεράς και των «Φόρουμ» της, με συνέπεια τη βίαιη ή μη καταστολή των αντισυστημικών τάσεων, ήταν η διακριτική διαχείριση ολόκληρου του δικτύου από το UCIMC της κλίκας του Shasha Meinrath.
Το υπό διαμόρφωση δίκτυο των ιντιμίντια δεν ήταν δυνατό βέβαια να αφεθεί να καταλήξει σε αντισυστημικούς αγωνιστές που θα διαμόρφωναν και τους στόχους του. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την υπερεθνική ελίτ.
 Έτσι το UCIMC οδηγεί με κάθε τρόπο το δίκτυο στην προβολή των εκδηλώσεων του ΠΚΦ και των αντίστοιχων «διανοητών» που ανέλαβαν να το προωθήσουν από «ελευθεριακή» σκοπιά, όπως ο Τσόμσκι.
Αυτή είναι μια διαδικασία χειραγώγησης, ιδιαίτερα έντονη στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του indymedia.

Τα πακέτα χρηματοδότησης στο indymedia από το Ford F., και το OSI του G. Soros και των γιών του, που δημιούργησαν τους πρώτους τριγμούς μέσα στο διεθνές δίκτυο των indy, ήταν άμεσα συνδεδεμένα με την προβολή από τα indymedia των εκδηλώσεων του ΠΚΦ, σε μια κρίσιμη χρονικά στιγμή (2002-2003), όταν η λειτουργία των indymedia ως το προπαγανδιστικό μέσο του συστημικού ΠΚΦ, θα καθόριζε και τη ρεφορμιστική ή αντισυστημική κατάληξη του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος.
Όταν έγινε για πρώτη φορά γνωστή η χρηματοδότηση IMCs από το ίδρυμα Φορντ μέσω δημοσίευσης επίσημης καταγγελίας από το Ιντυ της Αργεντινής (βλ. παρακάτω), την υπεράσπιση των χρηματοδοτήσεων και την εξασφάλιση της σχέσης των indymedia με τα μεγαλο-ιδρύματα, ανέλαβαν να την κάνουν το UCIMC του Μeinrath και οι υπόλοιποι υπερασπιστές των διαδικασιών αυτών όπως η Sheri Herdon, από τα βασικά στελέχη του στησίματος του πρώτου ιντυ του Σηάτλ.
Φορέας των προτάσεων χρηματοδότησης των μεγαλο-ιδρυμάτων μετά την αποκάλυψη της σχέσης του ιδρύματος Φορντ με τα indymedia, υπήρξε πάντα το UCIMC, αφού το συγκεκριμένο indy είχε και έχει μέχρι και σήμερα, τον ρόλο του οικονομικού διαχειριστή, νομικού σπόνσορα και διεκπεραιωτή των σημαντικών προτάσεων που τίθενται μέσα στο διεθνές δίκτυο.

Κάποια συγκεκριμένα στοιχεία λοιπόν, είναι απαραίτητα να διατυπωθούν εδώ μέσα από τo φόρουμ του indymedia.org για να γίνει μια και καλή ξεκάθαρο, ποιος ο ρόλος του και ποιοι οι διαχειριστές/δημιουργοί του.

Μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για την χρηματοδότηση και την τεχνική υποστήριξη στα ιντιμίντια που είδαν το φώς της δημοσιότητας μέσα στο φόρουμ διαλόγου του indymedia.org το 2002, όπως είπαμε οι διαχειριστές του δικτύου (Sheri Herdon, Shasha Meinrath) και άλλοι όμοροι κύκλοι τους, σπεύδουν να προστατεύσουν το δημιούργημά τους και κυρίως τον κρίσιμο άμεσο στόχο του, που είναι η κάλυψη των εκδηλώσεων του ΠΚΦ, υπερασπιζόμενοι τα μεγαλο- ιδρύματα των πολυεθνικών, Ford , ΟSI, κλπ…

Όπως λέει η ίδια η Herdon στον αποκάτω διάλογο, μετά τις διαμαρτυρίες του Αργεντίνικου ίντυ, υπήρξε συνεχή τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ αυτής και των Αργεντινών, ώστε να εξομαλυνθεί η κατάσταση και να μην υπάρξει εκείνη τη κρίσιμη περίοδο αποχώρηση από το διεθνές δίκτυο.
Αφού λοιπόν η Herdon (υποστηρίκτρια των ιδρυμάτων που σχετίζονται άμεσα με τη Cia και τις νατοϊκές επεμβάσεις ανά τον κόσμο) υποτίθεται αντιλαμβάνεται το δίκαιο των διαμαρτυριών των Αργεντινών, και ενώ το ίδρυμα Φορντ είχε συνεισφέρει στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και στις εξαφανίσεις/δολοφονίες της Αργεντινέζικης αντίστασης (μέσω της οργανικής του σχέσης με την CIA),
 ωστόσο με μια από τις γνωστές κωλοτούμπες των χρηματοδοτούμενων «αριστερών», σπεύδει να δώσει τις διαβεβαιώσεις της, ότι η χρηματοδότηση των indymedia δεν πρέπει να σταματήσει από τα ιδρύματα, αλλά αντίθετα, να γίνει μια εκατέρωθεν «σύνθεση» των «αναγκών» των κάθε ιντυ…

Sheri Herdon (indymedia.org):

«…αλλά πολλά κινήματα και οργανώσεις έχουν λάβει χρηματοδοτήσεις από τα ιδρύματα και συνεχίζουν να κάνουν καλή δουλειά.
Αυτό δεν είναι καινούργιο για τα κινήματα και κάποιες ομάδες αποφασίζουν να μην αποδεχτούν τα ποσά των foundations και άλλες αποφασίζουν να κάνουν ακριβώς αυτό χωρίς δεσμεύσεις»(!).
 «Πώς θα ισορροπήσουμε αυτά τα θέματα;… ελπίζω όπως στο παρελθόν να εξετάσουμε πως θα δουλέψουμε μέσα από μια διαδικασία όπως αυτή, που στο μέλλον θα μπορούμε να ισορροπούμε όλες τις ανάγκες του δικτύου» [20]

Shasha Meinrath (UCIMC):

«… θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.
Ένα γκρουπ από ακτιβιστές των indymedia, διαμόρφωσε μια αυτόνομη ομάδα για να το κάνει αυτό [τη διαχείριση των χρηματοδοτήσεων].
Αυτή η ομάδα, (encuentros) που συνεργάζεται με το Urbana-Champaign IMC (UCIMC), βοηθάει στο να υποστηριχθεί με τη χρηματοδότηση η οργάνωση των IMC και η επικοινωνία.» [21

Συνεχίζοντας ο Meinrath την υποστήριξή του στα μεγαλο-ιδρύματα:

«Νομίζω ότι πρέπει να ρίξουμε μια κριτική ματιά σε αυτούς που έχουν αποδεχτεί χρηματοδότηση από το F.F. πριν καταλήξουμε ότι η αποδοχή αυτών των ποσών μπορεί να βλάψει την φήμη μας. Εδώ είναι μια λίστα από 20 περίπου πρότζεκτ και οργανώσεις που το F.F. έχει χρηματοδοτήσει…»[22]

Mέσα από τους διαλόγους του indymedia είναι πολύ εύκολο για κάποιον να καταλάβει ότι ο Sh. Meinrath (UCIMC), λειτουργεί ως ο συντονιστής και οικονομικός διαχειριστής/διαικπεραιωτής όλου του διεθνούς δικτύου. Αυτό έχει την ιδιαίτερη σημασία του γιατί όπως θα δειχτεί παρακάτω, το συγκεκριμένο άτομο και ο ρόλος του είναι άμεσα συνδεδεμένος με πρότζεκτ ελεύθερου λογισμικού που διαχειρίζονται και χρηματοδοτούν τα μεγαλο-ιδρύματα και συγκεκριμένα πρότζεκτ των Νατοϊκών επιχειρήσεων που ο ίδιος διαχειρίζεται εν έτει 2011…

Έτσι π.χ. σε αυτό το μήνυμα εδώ – το οποίο και αυτό σχετίζεται με τη συζήτηση που ξέσπασε στο φόρουμ των ιντυ μετά τις αποκαλύψεις για χρηματοδότηση από τα ιδρύματα – ο Shasha απαντώντας σε άλλο ΙΜC λέει ότι:

« Πρόκειται να ετοιμάσω την αναφορά έτους για την χρηματοδότηση [του indymedia] που το UCIMC έχει επιτηρήσει για το 2002. Θα την δημοσιεύσω όσο πιο γρήγορα μετά την νέα χρονιά…» [23]

Σε επιβεβαίωση του ρόλου του Shasha (που ποτέ δεν αμφισβητήθηκε από κανένα IMC) αλλά και του δικού της, η Sheri Herdon αμέσως μετά το τέλος του έτους του 2002 και αρχές 2003, αναφέρει επισφραγίζοντας την ιεραρχική θέση τους στο διεθνές δίκτυο ότι:

«Ο Shasha από το Urbana – θα παρουσιάσει τον ετήσιο απολογισμό για αυτά που το UCIMC έχει επιτηρήσει για το 2002, δεδομένου ότι αυτοί ενεργούν ως ο οικονομικός σπόνσορας για πολλά imcs και indymedia projects.» [24]

Ο ρόλος μεσάζοντα όμως του UCIMC και των πρωτεργατών του στησίματος του «πρώτου indy», μεταξύ των μεγαλο-ιδρυμάτων και των indymedia, από τη στιγμή που έγινε και δημόσια γνωστός, έθετε υπό αμφισβήτηση και έβαζε πολλά ερωτηματικά για τους διαχειριστές του indymedia.org και πολλών άλλων IMCs.
Έτσι ήδη από το ξεκίνημα της καινούργιας χρονιάς του 2003, ο Sh. Meinrath αναγγέλλει τη δημιουργία του ΤMF (Tactical Media Fund), που θα επιτελεί αυτό ακριβώς το σκοπό, δηλαδή της άμεσης επαφής με τα μεγαλο-ιδρύματα Ford και Osi, εξασφαλίζοντας τις χρηματοδοτήσεις για την προώθηση του ΠΚΦ ως μονόδρομου για το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης.

«… μια ομάδα από μέλη του indymedia ήρθε σε επαφή για να δημιουργήσει το TMF. O πρωταρχικός μας σκοπός είναι να μαζέψουμε χρήματα για βασικά και στρατηγικά πρότζεκτ επικοινωνίας παγκόσμια. Το πρότζεκτ (ΤΜF) στεγάζεται στο UCIMC… καταλαβαίνουμε τις προκλήσεις με το να δουλεύεις μέσα στον κόσμο των foundations. Έχουμε πάρει προσεκτική απόφαση να δουλέψουμε μέσα στο σύστημα των χρηματοδοτήσεων των ιδρυμάτων… Το να ψάχνεις χρηματοδότηση από τα ιδρύματα δεν είναι καινούργιο για το δίκτυο των indymedia – το imc του Λος Αντζελες έλαβε χρηματοδότηση 10000$ από το Osi του Soros… πολλά άλλα imc ειδικά μέσα στις ΗΠΑ έχουμε λάβει χρηματοδότηση από τα foundations.» [25]

Βέβαια «πολλά άλλα imcs» έχουν λάβει απευθείας χρηματοδότηση από τα γνωστά ιδρύματα [26]
που το ομολόγησαν δημόσια, υποστηρίζοντας το αφεντικό τους, τον Shasha, αλλά και καμπόσα άλλα απλά το βούλωσαν στις σχετικές συζητήσεις…

Η διαχείριση των οικονομικών πόρων (προφανώς κρυφών και φανερών) του indymedia καθώς και η διεκπεραίωση των σημαντικών θεμάτων που καθορίζουν την στρατηγική του διεθνούς δικτύου, γίνεται όπως φαίνεται από το UCIMC του Meinrath, όπως άλλωστε ξεκαθάρισε και η Sheri Herdon, για να …εμπεδώσουν σε όλο το δίκτυο των indy τον αρχηγικό ρόλο του UCIMC.
Όπως δείχνεται παρακάτω από κάποια επιπρόσθετα στοιχεία που προέρχονται από τις «λίστες επικοινωνίας» που αφορούν τη συζήτηση για τις επίσημες προτάσεις του OSI για χρηματοδότηση, ο Meinrath διαχειρίζεται καθολικά τα σημαντικά θέματα μέσα στο δίκτυο. Αυτό γίνεται φανερό π.χ. από:

· την πρόταση για χρηματοδότηση στο Αργεντινέζικο indy[27] και το αντίστοιχο μήνυμα διεκπεραίωσης της πρότασης[28].

· την πρόταση για τους σέρβερς του indymedia[29] , την «υπενθύμιση» για την πρόταση[30], και το αντίστοιχο μήνυμα διεκπεραίωσής του[31]

· την πρόταση για χρηματοδότηση στο βραζιλιάνικο indy, για την κάλυψη των εκδηλώσεων του ΠΚΦ στο Πόρτο Αλέγκρε[32], την «υπενθύμιση» της πρότασης[33], και ούτω κάθ’ εξής…

O διαχειριστικός αλλωστε ρόλος του UCIMC για ολόκληρο το δίκτυο των indymedia γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρος από το γεγονός ότι το ίδιο το UCIMC του Μeinrath και της ομάδας του, είναι το «ταμείο» για ολόκληρο το δίκτυο, όπως προκύπτει επίσημα από την ιστοσελίδα του indymedia:

· «Υποστηρίξτε το Indymedia:

· Για δωρεές μέσω τσεκ, παρακαλούμε στείλτε τσεκς στο UCIMC και βεβαιωθείτε να βάλετε IMC Tech στη διεύθυνση. Στείλτε τσεκς στο Urbana-Champaign Independent Media Center…»[34]

Τον Δεκέμβρη του 2003 ο Shasha M. παρουσιάζει ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, τη χρηματοδότησή του από το OSI του Soros:

«Το Urbana-Chambaign IMCs Wireless Project μόλις δέχτηκε χρηματοδότηση από το [ΟSI] για να αναπτύξει ένα ελεύθερο λογισμικό…, είναι μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που είχαμε ποτέ σαν πρότζεκτ…., η δωρεά είναι για 200000$.»

Το «δεξί χέρι» του Shasha, η Sheri Herdon είναι αυτή που παρουσιάζει με τρομερό ενθουσιασμό αυτή την επιτυχία… μέσα στο indymedia:

«μια τρομερή επιτυχία για το Urbana!! Μίλαγαν γι αυτό εδώ και αρκετό καιρό και τώρα δημιουργούν ένα μοντέλο και δέχονται χρηματοδότηση για να τους βοηθήσουν να πετύχουν το σκοπό τους» [35]{C}{C}

Ωστόσο οι «διαφωνίες» έτσι όπως εκφράστηκαν μέσα από τις λίστες διαλόγου του indymedia διαφόρων indy, ήταν εντελώς επιφανειακές και δεν αφορούσαν την ουσία του ζητήματος, δηλαδή την υποστήριξη του διεθνούς δικτύου του indymedia προς το στημένο από το σύστημα ΠΚΦ.
Κανένας διαχειριστής από κανένα indy δεν εξέφρασε αντίρρηση για το εάν το indymedia επρεπε να λειτουργήσει ως φερέφωνο του ΠΚΦ.
Οι «διαφωνίες» περιορίστηκαν γύρω από το θέμα αν το indymedia θα έπρεπε να δέχεται ή όχι δωρεές για την επίτευξη των στόχων του από ιδρύματα όπως το Ford και το OSI, δηλαδή τη δεδομένη χρονική περίοδο, σε σχεση με την άμεση υποστήριξη στις εκδηλώσεις του ΠΚΦ και των «φιλοσόφων» του.

Ανάλογη στάση όπως θα δούμε στο δεύτερο μέρος αυτής της έρευνας, κράτησε φυσικά και το Athens indymedia.
Διαφωνώντας με τις χρηματοδοτήσεις από το Ford και OSI που προωθήθηκαν από το UCIMC μέσα σε όλο το δίκτυο, ενώ παράλληλα ζητώντας με δουλικό τρόπο «συγνώμη» προς τον διαχειριστή του διεθνούς δικτύου Shasha, υποστήριξε την εξεύρεση χρημάτων με άλλους τρόπους «από τα κάτω», με κοινό στόχο πάντα την προβολή του ΠΚΦ.
Αυτή τη στάση του αθηναϊκού, την ανέδειξαν σε «αγωνιστική» θέση οι τότε και νυν διαχειριστές του μέσου…!
Είναι σαν να σου λένε οι «κύριοι» που απαρτίζουν το αθηναϊκό, ότι υποστηρίζουμε και προωθούμε τις εκδηλώσεις του ΠΚΦ – που δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχθούν κάτι τέτοιο…- που χρηματοδοτείται από ιδρύματα όπως το Φορντ, αλλά δεν θέλουμε να τα παίρνουμε από ιδρύματα όπως το Φορντ για να προβληθεί το ΠΚΦ… γίνεται κι αλλιώς…!!

Ένα ακόμα επιπρόσθετο σημαντικό στοιχείο για το διεθνές δίκτυο των indymedia, είναι ότι το UCIMC συνεχίζει μετά από μια δεκαετία σχεδόν να λειτουργεί ως το «αρχηγείο» των indymedia, δηλαδή ως το ΙΜC που διαχειρίζεται τις ζωτικές λειτουργίες του δικτύου και καθορίζει τη στρατηγική του και το ρόλο του κατ’ επέκταση.
Έτσι μετά από την ανάδυση και τον ξεπεσμό του ΠΚΦ, εν έτει 2011 το UCIMC που τώρα έχει άλλον «αντιπρόσωπο» στις λίστες διαλόγου του indymedia, τον Μike Lehman, που αντικατέστησε τον Shasha Meinrath, συνεχίζει να λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως το 2002-03 (βλ π.χ. μια πρόσφατη πρόταση που αφορά την χρηματική υποστήριξη για την διεθνή συνάντηση των IMCs στο Ντακάρ το 2011.[36])

UCIMC, Shasha Meinrath, ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ.

Ο Shasha Meinrath βέβαια ποτέ δεν αποχώρησε από την ενεργό δράση, παρά το ότι έπαψε πριν λίγα χρόνια να διαχειρίζεται το δίκτυο των indymedia προσωπικά ο ίδιος, αφού στη θέση του έχει τον χρήσιμο αντικαταστάτη του, τον Lehman.
O Μeinrath, μετά την πολύτιμη προσφορά του στο σύστημα, που κατόρθωσε και εξασφάλισε τη διάλυση του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος προωθώντας το συστημικό «κίνημα» του ΠΚΦ, είναι και σήμερα ο άνθρωπος «κλειδί» πίσω από προγράμματα ίντερνετ που χρησιμοποιούνται από τις μυστικές υπηρεσίες και υποστηρίζονται από την ελίτ των κυβερνητικών στελεχών του Λευκού Οίκου.
Η πρόσφατη προσφορά του στη καταστροφή της Λιβύης αλλά και των υπολοίπων χωρών που δεν είναι ακόμη πληρως ενσωματωμένες στις ανοιχτές και απελευθερωμενες αγορές που επιβάλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Συρία, Ιράν), είναι θέμα που έχει καθοριστεί στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας της υπερεθνικής ελίτ.

Ουσιαστικά η αναγγελία της χρηματοδότησης από το OSI στο UCIMC για την εξέλιξη του λογισμικού πρωτοτύπου [37]
που έγινε με τυμπανοκρουσίες από τον Meinrath και την Herdon μέσα στο indymedia, δεν ήταν τίποτε άλλο από αυτό το εξελισσόμενο πρόγραμμα [38] , που μεταξύ άλλων υποστήριξε και η Χίλαρι Κλίντον για την επίτευξη του πλήρους ελέγχου των πληροφοριών, αρχικά στην περίπτωση της Νατοϊκής εισβολής στη Λιβύη και κατ’ επέκταση σε Συρία, Ιράν, στις χώρες δηλαδή που ήταν παραδοσιακά στο στόχαστρο της υπερεθνικής ελίτ.

Οπως δήλωνε πρόσφατα η Χίλαρι Κλίντον:«

Βλέπουμε όλο και πιο πολλούς ανθρώπους παγκόσμια να χρησιμοποιούν το ιντερνετ, mobil phones, και άλλες τεχνολογίες για να ακουστεί η φωνή τους καθώς διαμαρτύρονται κατά της αδικίας και ψάχνουν για να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους,… Υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία να διαμορφώσουμε θετική αλλαγή, αλλαγή που οι ΗΠΑ υποστηρίζουν…, Έτσι λοιπόν είμαστε επικεντρωμένοι στο να τους βοηθήσουμε γι αυτό, να τους βοηθήσουμε να επικοινωνούν μεταξύ τους, με τις κοινότητές τους, με τις κυβερνήσεις τους και με τον κόσμο. [39]»

Ρίχνοντας, άλλωστε, μια απλή ματιά στο βιογραφικό του Shasha Meinrath [40]
και της ομάδας του, γίνεται ηλίου φαεινότερο ότι αποτελεί την «αιχμή του δόρατος» στα προγράμματα νέων τεχνολογιών του ίντερνετ, που χρησιμοποιούνται για κυβερνητικούς σκοπούς.

Το τελευταίο στάδιο της εξέλιξης του ιντερνετικού επικοινωνιακού προγράμματος της ομάδας του Shasha Meinrath, ακούει στο χαρακτηρισμό «Internet in a suitcase» [41],
που αποτελεί και το τελευταίο στάδιο του προγράμματος «Stealth Wireless Network».
Η αρχική αιτία που οδήγησε στο τελευταίο αυτό στάδιο του «internet in a suitcase», ήταν ότι στο υπό κατοχή Αφγανιστάν η χρηματοδότηση προγραμμάτων ύψους 50 εκατ. δολ. δεν ήταν ικανή να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές επιθέσεις των μουτζαχεντίν στα κέντρα διαδικτυακής επικοινωνίας των μυστικών υπηρεσιών και των ντόπιων συμμάχων τους.
Μετά από αρκετά χρόνια συσσωρευμένης εμπειρίας σε περιοχές όπως το Αφγανιστάν, η τελευταία εξέλιξη του λογισμικού επικοινωνίας μπορεί να μεταφερθεί εύκολα σε μια βαλίτσα περνώντας τα σύνορα και να εγκατασταθεί σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, συνδέοντας την ομάδα που κατέχει το πρωτοποριακό πρόγραμμα με το παγκόσμιο δίκτυο.
 Έτσι, οι φίλο- Νατοϊκές ομάδες που επιχειρούν μέσα στα κράτη όπως στη Λιβύη, στη Συρία και σε Ιράν, μπορούν με αυτό τον τρόπο να προσπερνούν τα οποιαδήποτε εμποόδια βάζουν τα τοπικά μη πελατειακά καθεστώτα που εχουν προδιαγραφεί από την υπερεθνική ελίτ, και να ποστάρουν ελεύθερα, να ανεβάζουν βιντεάκια στα «social media» όπως στο YouTube, Indymedia, κ.λπ… διαμορφώνοντας έτσι την εικονική «πραγματικότητα» που υποστηρίζει τις Νατοϊκές επιχειρήσεις και την προπαγάνδα που τις «δικαιολογεί».
Το «Internet in a suitcase» της ομάδας με επικεφαλή τον Shasha Meinrath, έχει επιχορηγηθεί από τον Λευκό Οίκο με το ποσό των 2 εκατ. δολ.[42]
_________________________________________________

[1] Περισσότερα στο 2ο μέρος του άρθρου για το αθηναϊκό ιντιμίντια.

[2] http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1344168

[3] Frances Stonor Sounders: “The Cultural Cold War”

[4] ALTERNATIVE MEDIA CENSORSHIP: SPONSORED BY CIA’s FORD FOUNDATION? Bob Feldman, part 1
http://www.questionsquestions.net/feldman/feldman01.html

[5] βλ. Τ. Φωτόπουλος, Παγκοσμιοποίηση, Αριστερά και Περιεκτική Δημοκρατία, (Ελληνικά Γράμματα, 2002), κεφ. 6 http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooksglobal/grbooksglobal.htm

[6] Δες πχ εδώ: Αρθογράφος του Zznet υποστηρίζει ότι η μοναρχική σημαία που σήκωσαν οι χρηματοδοτούμενοι αντάρτες της Λιβύης, δεν απεικονίζει το προηγούμενο φιλομοναρχικό καθεστώς αλλά τη …δημοκρατία!
Gilbert Achar, “Libya Developments” , 19-March-2011, Znet. http://www.zcommunications.org/libyan-developments-by-gilbert-achcar

[7] Ο Τσόμσκι συνυπογράφει για την δημιουργία «Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους».
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=250880

[8] Covert Network: Progressives, The International Rescue Committee and CIA
Του Eric Thomas Chester έκδοση 1995 , ME Sharp Inc.

[9] ALTERNATIVE MEDIA CENSORSHIP: SPONSORED BY CIA’s FORD FOUNDATION? ALTERNATIVE RADIO / Z MAGAZINE / SOUTH END PRESS
Part 4, Bob Feldman http://www.questionsquestions.net/feldman/feldman04.html

[10] http://csis.org/

[11] Τάκης Φωτόπουλος, Η «νίκη» κατά της Παγκοσμιοποίησης, Ελευθ. 18 –Δεκ- 1999
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre1999/12_18.ht

12] http://www.alternet.org/story/131/

[13] “Alternative” media paymasters: Carlyle, Alcoa, Xerox, Coca Cola…?, Brian Salter, 29-Sep-2002
http://www.questionsquestions.net/docs0209/0929_ford_trustees.html

[14] Δες εδώ πχ την παρέμβαση χρήστη του ιντυ που αναφέρει το γεγονός της υποστήριξης της εταιρείας loudeye στο indymedia, μεταξύ και άλλων θεμάτων χρηματοδότησης των indymedia από ινστιτούτα. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=70760

[15] βλ Τ. Φωτόπουλος, «Η ανάγκη για ένα ριζοσπαστικό κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης», Ουτοπία, τεύχος 37 (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1999) http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grvarious/utopia_dec_99.htm

[16] http://www.ascsa.edu.gr/index.php/archives/Gennadius-Archival-Collections

[17] Yποστηρικτής του ΠΚΦ Γ. Καλπαδάκης στην «Εποχή» 26-2-2003.

[18] «Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός» : η εμπειρία του Πόρτο Αλέγκρε

[19] Τ.Φωτοπουλος, Πόρτο Αλέγκρε: Το ρεφορμιστικό καπέλωμα του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης (ΠΡΙΝ, 17/2/2002)
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grvarious/alegre_feb_02.htm

[20] [Imc-finance] Ford & Indymedia (part 2) – many questions for us as a network
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-September/001449.html

[21] [Imc-finance] Ford Foundation — clarifications from the UCIMC:
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-September/001458.html

[22] Imc-finance] Ford Foundation and confidence-unity issues
tp://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-September/001473.html

[23] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2002-December/001603.html
[Imc-finance] Financial history of the IMC

[24] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001669.html
Βαζω εδώ ολόκληρο το μήνυμα της Herdon για να είναι άμεσα προσβάσιμο:

sascha from urbana - will be providing a year end report for what urbana has overseen in 2002. since they have acted as the network's fiscal sponsor for numerous local imcs and indymedia projects.]

[25] Imc-finance] Tactical Media Fund (TMF) Intro Letter:
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001686.html

[26] Η χρηματοδότηση πχ του indymedia Ουρουγουάης http://anarchogeek.com/2004/12/28/indymedia-uruguay-sells-out/
Και η χρηματοδότηση του indymedia Alberta http://archives.lists.indymedia.org/imc-process/2003-January/004569.html

[27] Imc-finance] *PENDING* Proposal 2003-A: IMC Argentina Funding
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001672.html

[28]Imc-finance] *PASSED* Proposal 2003-A: IMC Argentina Funding
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001687.html

[29] [Imc-finance] *PENDING* Proposal 2003-B: Indymedia Network Server
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001673.html
 [30] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001680.html

[31][Imc-finance] *PASSED* Proposal 2003-B: Indymedia Network Server
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001720.html

[32] [Imc-finance] *PENDING* Proposal 2003-C:
http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001674.html

[33] http://archives.lists.indymedia.org/imc-finance/2003-January/001681.html

[34] http://www.indymedia.org/en/static/support.shtml

[35] [IMC-Seattle] Fwd: [Imc-wireless] OSI Approves Grant Proposal to Support the Urbana-Champaign Community Wireless Network.
http://archives.lists.indymedia.org/imc-seattle/2003-December/004536.html

[36][IMC-Finance] [Imc-africa] Funding proposal for a Dakar2011 Independent Media Convergence, Center — PASSED?
http://lists.indymedia.org/pipermail/imc-finance/2011-January/0125-ko.html

[37] http://www.soros.org/initiatives/information/focus/communication/grants/software/grantees/wireless_ph3
To παραπάνω λινκ που δείχνει τη χρηματοδότηση του OSI στο προγραμμα του Sasha Meinrath δεν ανοίγει… όπως άνοιγε πριν λιγο καιρό. Όμως η ανακοίνωση της χρηματοδότησης είναι αποθηκευμένη και σε έγγραφο. Άλλωστε και στην προσωπική ιστοσελίδα του Meinrath, μπορεί κανείς να δει ένα ολόκληρο κατεβατό από «δωρεές» των Foundations, μεταξύ αυτών και του Osi το 2003 για το συγκεκριμένο πρόγραμμα των τριών σταδίων. http://saschameinrath.com/cv

[38] Το 2004 πάλι ο «αντιεξουσιαστής με τη γραβάτα» Meinrath, μέσα στις λίστες διαλόγου του indymedia επαναφέρει το θέμα του προγράμματος που του χρηματοδοτεί το ίδρυμα του Σόρος, κάνοντας αναφορά ότι το πρόγραμμα είναι σε πολύ καλό δρόμο και ήδη έχει εφαρμοστεί σε δύο περιπτώσεις σε τοπικό επίπεδο. Η εικονική πραγματικότητα που μας επιβλήθηκε με τη Λιβύη και τώρα με Συρία, χρωστάει πολλά – αν όχι τα πάντα – σε αυτό τον χρήσιμο εργαλείο και πράκτορα του συστήματος. http://lists.chambana.net/pipermail/cu-wireless/2004-February/001081.html

[39] http://www.nytimes.com/2011/06/12/world/12internet.html?_r=2&pagewanted=all

[40] http://en.wikipedia.org/wiki/Sascha_Meinrath

[41] http://en.wikipedia.org/wiki/Internet_in_a_Suitcase

[42] http://www.nytimes.com/2011/06/12/world/12internet.html?_r=2&pagewanted=all


Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: http://www.periektikidimokratia.org/
 • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: http://www.inclusivedemocracy.org/
 • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

Bλ. και
- Η Λιβύη και η Συρία στο Έτος Μηδέν

Η Λιβύη και η Συρία στο Έτος Μηδέν

.

H εικόνα μιας από τις πόλεις της Λιβύης, της Σύρτης, 
μετά την "απελευθέρωση"

και την επιχείρηση "προστασίας των αμάχων"

Το άλμπουμ ενός τραγικού πατέρα
Η "προστασία των αμάχων" επί τω έργω  Εδώ

Από το ιστολόγιο Αntisystemic

Η ιδεολογική τρομοκρατία του συστήματος στα εναλλακτικά μέσα

Το ζωώδες λιντσάρισμα ενός τραυματισμένου και ημιλιπόθυμου Καντάφι από έναν εξαγριωμένο όχλο αντικαθεστωτικών, αποτέλεσε έναν ταιριαστό επίλογο στον εγκληματικό εμφύλιο πόλεμο που υποκίνησε το ΝΑΤΟ στη Λιβύη για να πετύχει την βίαιη αλλαγή καθεστώτος στη χώρα.
Το μακάβριο τελετουργικό εξόντωσης του άλλοτε κραταιού ηγέτη στα χέρια των ένοπλων διωκτών του υποτίθεται ότι σηματοδοτούσε, από την μία, την τυπική λήξη του εμφυλίου και την οριστική επικράτηση των «εξεγερμένων» επί των δυνάμεων της κανταφικής «τυραννίας».

Από την άλλη, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Robert Fisk, το φρικτό τέλος του Καντάφι και η ανακύκλωση της σκηνής της άγριας δολοφονίας του από τα συστημικά ΜΜΕ αναμφίβολα προοριζόταν να αποτελέσει προειδοποίηση για την μοίρα που περιμένει έναν ακόμη Άραβα αρχηγό κράτους που αυτή τη στιγμή παλεύει για την πολιτική – αλλά και φυσική – επιβίωση του, τον Μπασάρ αλ-Άσαντ της Συρίας. [i]

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο ότι η πλημμυρίδα από αναρτήσεις, σχόλια και κείμενα υπέρ της λιβυκής «εξέγερσης» που κατέκλυζαν τα εναλλακτικά μέσα (σε πλήρη συμμόρφωση με την κυρίαρχη γραμμή των συστημικών μίντια πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, ας μας επιτραπεί να προσθέσουμε) για όσο καιρό διαρκούσαν οι εχθροπραξίες, σχεδόν εξαφανίστηκε έπειτα από την επιτυχή έκβαση της νατοϊκής επιχείρησης και την είσοδο των thuwar[ii] από την Ζιντάν και την Μιζράτα στην πρωτεύουσα Τρίπολη και το Μπάνι Ουαλίντ.
Όλες οι στρατιές των παθιασμένων «εξεγερσιακών» μπλόγκερ που για μήνες ζητούσαν την κεφαλή του τυράννου στο πιάτο και απαιτούσαν από τις ιστοσελίδες τους έναν άνευ όρων όρκο πίστης από κάθε αναρχικό και ελευθεριακό στην υπόθεση της «απελευθέρωσης» του λιβυκού «προλεταριάτου», υπό την απειλή του εξοβελισμού του εκάστοτε διαφωνούντα από την κοινότητα εικονικών «υπερ-αναρχικών» που έχουν δημιουργήσει στον κυβερνοχώρο,
πολύ απλά απέσυραν το ενδιαφέρον τους από την πολύπαθη χώρα ακριβώς την ώρα που η «επανάσταση» την οποία τόσο υπερασπιζόντουσαν θριάμβευσε στο στρατιωτικό επίπεδο και η ριζοσπαστική αναδόμηση της λιβυκής κοινωνίας μπορούσε – θεωρητικά έστω – επιτέλους να ξεκινήσει!

Κατά τη διάρκεια του εννιάμηνου πολέμου, όσες ομάδες, συλλογικότητες αλλά και μεμονωμένα άτομα αρνήθηκαν να προσφέρουν «γη και ύδωρ» στο νατοϊκό πεζικό τονίζοντας το γεγονός ότι καμία απελευθερωτική διεργασία δεν ήταν δυνατό να επικρατήσει στη Λιβύη εφόσον η «εξέγερση» έσπευσε να προσδέσει τις τύχες της στο άρμα της υπερεθνικής ελίτ μέσω της νατοϊκής επέμβασης, χρειάστηκε να υποστούμε το υβρεολόγιο και τις βιτριολικές επιθέσεις των ιντερνετικών υπέρμαχων του ξεσηκωμού που μας χαρακτήρισαν συλλήβδην ως «απολογητές της τυραννίας», ως «νοσταλγούς της χούντας», ως «καθεστωτικά φερέφωνα» και «προπαγανδιστές της σφαγής του άμαχου λιβυκού λαού».
Όταν προειδοποιήσαμε επανειλημμένα για την
αντιδραστική κοινωνική σύνθεση των δυνάμεων των εξεγερμένων[iii],
για τα ρατσιστικά πογκρόμ που εξαπέλυσαν ενάντια στους αφρικανούς μετανάστες και τους μαύρους λίβυους,
τις έντονες ουαχαμπίτικες θεολογικές επιρροές μέσα στις τάξεις των μαχητών και την πολιτική ηγεμονία της αστικοδημοκρατικής συμμορίας της Βεγγάζης πάνω στο κίνημα,
οι ιντερνετικοί μαχητές της ελευθερίας μας αντέτειναν την ύπαρξη μιας μαζικής «προλεταριακής» συνιστώσας-φάντασμα που τάχα δεν συμφωνούσε ούτε με το ΝΑΤΟ, ούτε με τη σκιώδη κυβέρνηση του Αμπντελτζαλίλ και θα έκανε την «επανάσταση» στην Λιβύη. Έφτανε ο Καντάφι να κατακρημνιστεί από την εξουσία, ακόμη και αν η πτώση του ήταν η άμεση συνέπεια μιας νατοϊκής επιδρομής.

Στην ψύχραιμη ανάλυση των ταξικών συσχετισμών που επικρατούσαν στην λιβυκή κοινωνία, την χαρτογράφηση των κοινωνικών στρωμάτων που απάρτιζαν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα και τη χρόνια ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα στο κανταφικό καθεστώς και τον βασικό θεσμό της ετερονομίας στην περίοδο της νεοφιλελεύθερης νεωτερικότητας, την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, οι υποστηρικτές της εξέγερσης απαντούσαν ότι μιλούν στο όνομα του Λαού που πήρε τα όπλα ενάντια στον Τύραννο.
Στην πρεμούρα τους να στηρίξουν το νατοϊκό πραξικόπημα, οι «υπέρ-αναρχικοί» μας φαίνεται πως ξέχασαν ότι η αφηρημένη οντότητα του καθαγιασμένου «Λαού», έτσι γενικά και αόριστα χωρίς αναφορές στο ταξικό υπόβαθρο και την απελευθερωτική δυναμική μιας εξέγερσης, υπάρχει μόνο στον πολιτικό λόγο των απολιθωμένων σχηματισμών της σταλινογενούς Αριστεράς.

Άλλωστε, τα όπλα ενάντια στο καθεστώς
τα σήκωσε και ο Χίτλερ το 1923,
οι φαλαγγίτες του Πρίμο ντε Ριβέρα το ‘36 στην Ισπανία και
το 2008 οι πλούσιοι λευκοί της επαρχίας Σάντα Κρουζ της Βολιβίας αντιδρώντας στα μέτρα που εισήγαγε ο Μοράλες για αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.[iv]
Θα έπρεπε και τότε οι αναρχικοί και οι ελευθεριακοί αριστεροί να είχαν υποστηρίξει τους «εξεγερμένους»;

Με αυτές τις πρακτικές ιδεολογικής τρομοκρατίας επιχειρήθηκε η απονομιμοποίηση του αντιμπεριαλιστικού λόγου μέσα στον ελευθεριακό / αναρχικό χώρο.
Με τον λεκτικό τραμπουκισμό και την διαπόμπευση όσων τόλμησαν να διαφωνήσουν, επιχειρήθηκε η κατάπνιξη της άλλης άποψης.
Τότε ποιος είναι ο λόγος που οι ιντερνετικοί «μαχητές της ελευθέριας», εκείνοι που προπαγάνδιζαν τις πληβειακές καταβολές και την χειραφετική διάσταση της «ασυγκράτητης» λιβυκής εξέγερσης (που ήταν έτοιμη να εκπνεύσει πριν την επιδρομή της υπερεθνικής ελίτ και μόλις που κρατήθηκε στη ζωή με την τεχνητή υποστήριξη των βομβαρδισμών της νατοϊκής αεροπορίας),
δεν μας βομβαρδίζουν πλέον με αναρτήσεις στα εναλλακτικά μίντια για το Έτος Μηδέν της Λιβυκής Επανάστασης;
Αναρωτιέται κανείς γιατί δεν μας κρατούν ενήμερους και αλληλέγγυους αναφορικά με τα συνταρακτικά επιτεύγματα της επανάστασης στη χώρα από την ώρα που ο τύραννος εξολοθρεύτηκε. Γιατί δεν βάζουν όλους εμάς τους άπιστους Θωμάδες στη θέση μας παραθέτοντας τις προόδους της «επανάστασης μέσα στην επανάσταση», την άνοδο της αντιεξουσίας των λαϊκών επιτροπών, το αντιμπεριαλιστικά και φιλολαϊκά μέτρα που εφαρμόζουν κόντρα στις «εκσυγχρονιστικές» μεταρρυθμίσεις της ξενόδουλης ελίτ του Μεταβατικού Συμβουλίου.
Τόσο γρήγορα έχασαν το ενδιαφέρον τους για την εξέγερση που αποτελούσε την μεγάλη ελπίδα της ανθρωπότητας (όπως το παρουσίαζαν);
Γιατί τηρείται σιγή ασυρμάτου από την πλευρά των εξεγερσιακών μουτζαχεντίν σε όλα αυτά τα θέματα που αφορούν τα αποτελέσματα της εξέγερσης που με τόσο πάθος υπερασπίστηκαν;

Η πολιτική τρομοκρατία και ο ρατσισμός στο γκουλάγκ της νέας Λιβυκής «δημοκρατίας»

Ίσως γιατί οι διεργασίες που συντελούνται στη Λιβύη της μετά-Καντάφι εποχής απέχουν πολύ κι έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με την εξιδανικευμένη αυτή αφήγηση της ανάδυσης μιας «δημοκρατικής» Λιβύης.
Η μετεπαναστατική Λιβύη έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο κάτεργο όπου πάνω από 7.000 άνθρωποι κρατούνται υπό άθλιες συνθήκες από τους κουμπουροφόρους των πολιτοφυλακών που πολέμησαν για λογαριασμό του Μεταβατικού Συμβουλίου.
Όπως γράφουν ακόμη και συστημικά δημοσιογραφικά έντυπα οι φυλακισμένοι υφίστανται συστηματικές κακοποιήσεις, ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια. Στερούνται οποιασδήποτε επαφής και επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, δεν έχουν καμία πρόσβαση σε συνήγορο υπεράσπισης ή σε οποιαδήποτε οργανωμένη νομική διαδικασία μέσω της οποίας θα μπορούσαν να αντικρούσουν όποιες κατηγορίες τους βαρύνουν, ή να προσβάλλουν την απάνθρωπη μεταχείριση που υφίστανται από τους απαγωγείς τους.[v]

Φυσικά, η επαναστατική δικαιοσύνη δεν έχει την πολυτέλεια πάντα να ενσωματώνει στην δομή και την πρακτική της τις λεπτεπίλεπτες διευθετήσεις που περιλαμβάνει το αστικό δίκαιο σε συνθήκες κοινωνικής ομαλότητας.
Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι έτσι, αφού η λειτουργία της επαναστατικής δικαιοσύνης είναι αποφασιστικά διαφορετική από εκείνη της συμβατικής δικαιοσύνης.
Ενώ η συμβατική δικαιοσύνη καταγίνεται με την προάσπιση και καταναγκαστική εφαρμογή των κανόνων ενός ετερόνομου κοινωνικού συστήματος που ήδη έχει επιβληθεί σε όλα τα επίπεδα, η επαναστατική δικαιοσύνη έχει τον χαρακτήρα ενός ταξικού όπλου σε συνθήκες κοινωνικού πολέμου, ενός πολιτικού εργαλείου μέσω του οποίου τα ετεροκαθοριζόμενα κοινωνικά στρώματα που στηρίζουν την επανάσταση προσπαθούν να συγκροτήσουν και να επιβάλλουν τις βασικές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές παραμέτρους μιας νέας μορφής οργάνωσης της κοινωνίας.
Έτσι, ενώ το συμβατικό δίκαιο εξετάζει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες μεμονωμένα άτομα υποπίπτουν σε επιμέρους παραβάσεις δευτερευόντων πτυχών του συστήματος κανόνων που υπάρχει για να αναπαράγει το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο,
η επαναστατική δικαιοσύνη παρεμβαίνει ενεργά στους ταξικούς συσχετισμούς δύναμης προκειμένου να εντοπίσει και να εξουδετερώσει πολιτικά τον «εσωτερικό εχθρό», δηλαδή εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που διάκεινται εχθρικά απέναντι στην επανάσταση, το πρόγραμμα και τους στόχους της.
Η εγκληματική ευθύνη που στοιχειοθετείται δεν αφορά απαραίτητα τις ατομικές ενέργειες του καθενός με την έννοια μιας εξαίρεσης σε αυτό που ο ποινικός κώδικας ορίζει ως κοινώς αποδεκτή συμπεριφορά, αλλά το σύνολο της δράσης και των καταβολών του ως τμήμα της ευρύτερης κοινωνικής μονάδας στην οποία ανήκει το άτομο.[vi]
Η μαζική σφαγή των αριστοκρατών κατά τη φάση της τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης δεν έγινε επειδή ο κάθε μεμονωμένος αριστοκράτης είχε διαπράξει ενέργειες που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως υπονομευτικές ή εχθρικές απέναντι στο νεοσύστατο καθεστώς της «δημοκρατίας», αλλά επειδή ήταν απαραίτητη η αποψίλωση των αριστοκρατών και η αποδυνάμωση τους ως κοινωνικής τάξης απόλυτα αντίθετης και ασύμβατης προς την επανάσταση.

Ωστόσο, θα πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε σε θέση να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στην προλεταριακή δικαιοσύνη ενός επαναστατικού ξεσηκωμού που λειτουργεί μέσα σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου και αποβλέπει πρωτίστως στην προαγωγή των συμφερόντων της επανάστασης και στην κατάπνιξη των δυνητικών εστιών αντίστασης (πολιτικές και οικονομικές ελίτ, προνομιούχες κοινωνικές ομάδες, κλπ.) στην νέα μορφή κοινωνικής οργάνωσης, και στην ωμή τρομοκρατία που ασκείται από μια μειοψηφία για να επιβάλλει την εξουσία της στο σύνολο της κοινωνίας χρησιμοποιώντας την έννοια της «επαναστατικής δικαιοσύνης» ως ιδεολογική επικάλυψη.
Για παράδειγμα, αυτή ήταν η περίπτωση της «δικαιοσύνης» στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου μια μειοψηφία από γραφειοκράτες του κομμουνιστικού κόμματος και οι οπαδοί τους κατέλαβαν την εξουσία με τις πλάτες του Κόκκινου Στρατού κι επέβαλαν ένα καθεστώς στυγερής αστυνομοκρατίας μέσα στο οποίο βασίλευε η απόλυτη υποταγή στα συμφέροντα του Κράτους, βαφτίζοντας το τερατούργημα αυτό «προλεταριακή λαϊκή δικαιοσύνη».
Αυτή είναι και η περίπτωση της Λιβύης, όπου η απονομή «δικαιοσύνης» στην μετά-Καντάφι εποχή έχει περιέλθει στην δικαιοδοσία των ένοπλων συμμοριών και των πολεμάρχων που δουλεύουν για λογαριασμό του Μεταβατικού Συμβουλίου και διοικούν τις σφαίρες επιρροής που η κάθε μία έχει χαράξει μέσω του εκφοβισμού και της ωμής τρομοκρατίας.

Για του λόγου το αληθές, αρκεί να αναφέρουμε ότι πολλά μέλη της πράσινης αντίστασης εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες όταν έπεσαν στα χέρια των αντιπάλων τους, ενώ στις περιπτώσεις που οι μαχητές κατάφεραν να διαφύγουν, οι πολιτοφυλακές της «εξέγερσης» προσέφυγαν στην ναζιστική κατοχική μέθοδο της αρπαγής συγγενικών προσώπων των μαχητών και την χρησιμοποίηση τους ως ομήρων για να εξασφαλίσουν την νομιμοφροσύνη του πληθυσμού και την ειρήνευση των προπυργίων του καθεστώτος.
Ειδικά σε μέρη όπως το Μπάνι Ουαλίντ, η Ζαουίγια, η Αζιζία, η Σίρτη και μεγάλα τμήματα της Τρίπολης όπου το φιλο-καθεστωτικό στοιχείο ήταν κυρίαρχο, οι «εξεγερμένοι» έχουν εξαπολύσει ένα καθεστώς εκτεταμένης τρομοκρατίας ενάντια στον άμαχο πληθυσμό, ενώ υπάρχουν ολόκληρες πόλεις και χωριά που αφανίστηκαν από την μανία του πεζικού του ΝΑΤΟ επειδή οι κάτοικοι τους πολέμησαν με μανία ενάντια στην – κατά τα άλλα – «παλλαϊκή» εξέγερση.[vii]
Η Ταουέργκα, μια πόλη τριάντα χιλιάδων κατοίκων ο πληθυσμός της οποίας απαρτιζόταν αποκλειστικά από μαύρους λίβυους, ένιωσε από πρώτο χέρι το ρατσιστικό μένος των «μαχητών της ελευθερίας» όταν καταλήφθηκε από την ταξιαρχία της Μιζράτα. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι πολιτοφύλακες πέρασαν την πόλη και τον πληθυσμό της από φωτιά και τσεκούρι. Την κατέστρεψαν ολοσχερώς και όσοι μαύροι κάτοικοι δεν κατόρθωσαν να διαφύγουν στο Μπάνι Ουαλίντ ή την Σίρτη έπεσαν θύματα της ρατσιστικής παράνοιας των διωκτών τους οι οποίοι οργάνωσαν τελετουργικά λιντσαρίσματα μαύρων «μισθοφόρων» στα κεντρικά σημεία της κατεχόμενης πόλης προς τέρψη της βαρβαρότητας των «εξεγερμένων» μαχητών.[viii]
Οι διοικητές της ταξιαρχίας της Μιζράτα προσπάθησαν να αντικρούσουν τις κατηγορίες περί ρατσισμού και να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στην Ταουέργκα, ισχυριζόμενοι ότι οι δολοφονίες αποτέλεσαν πράξεις αντεκδίκησης απέναντι σε έναν πληθυσμό μαύρων «μισθοφόρων» που είχε ταχθεί αναφανδόν στο πλευρό του τυράννου και στο παρελθόν είχε τρομοκρατήσει την πόλη τους συμμετέχοντας στις δυνάμεις κρούσης του καθεστώτος.
Ωστόσο, η ίδια η ιδεολογικοποιημένη αφήγηση της πολιορκίας και της συνακόλουθης ισοπέδωσης της Ταουέργκα από τους αρχηγούς της Μιζράτα εμπεριέχει προφανείς ρατσιστικές συνδηλώσεις.
Η εθνοφυλετική επιθετικότητα απέναντι σε αυτό που ταξινομείται ως αλλότριο και διαφορετικό αυτοπροσδιορίζεται πάντα ως πράξη συλλογικής αυτοάμυνας ενάντια σε μια επικείμενη απειλή.

Όπως έχει δείξει σε ένα καλά τεκμηριωμένο άρθρο του ο Maximilian Forte, ο ρατσισμός των Λίβυων αραβικής καταγωγής ενάντια στην μαύρη μερίδα του πληθυσμού της χώρας (1,4 εκατ.) έχει ιστορία και βαθιές ρίζες που εκτείνονται από την περίοδο της μοναρχίας μέχρι εκείνο το κομμάτι της παλαιάς καθεστωτικής ελίτ που πρόσφερε ανοχή και στήριξε έμμεσα τις φυλετικές ταραχές και τις ρατσιστικές επιθέσεις του 2000 ενάντια στους μαύρους Λίβυους και τους μετανάστες (αφρικανοί εργάτες και φοιτητές σε λιβυκά παν/μια), για να αναλάβει έπειτα την ηγεσία των εξεγερμένων τμημάτων του πληθυσμού ενάντια στον Καντάφι τον Φεβρουάριο του 2011.[ix]
Δεν επρόκειτο απλώς για μια επιδερμική ιδεολογική αντιπαράθεση στο εσωτερικό του καθεστώτος ανάμεσα στην τάση των παναφρικανιστών και σε εκείνη των ακροδεξιών αράβων εθνικιστών, αλλά για μια βίαιη αντίδραση ενός μέρους των δυνάμεων που απάρτιζαν το κανταφικό μπλοκ εξουσίας στην διαφαινόμενη «αφρικανική στροφή» που πραγματοποίησε ο Καντάφι στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής.

Βασικό εργαλείο υλοποίησης αυτής της πολιτικής ήταν η διοχέτευση σημαντικών πόρων από τα κρατικά έσοδα (κυρίως πετρελαϊκά εισοδήματα) σε πρωτοβουλίες και προγράμματα περιφερειακής ενσωμάτωσης προκειμένου να λειτουργήσει η Λιβύη ως καταλύτης ενοποίησης της Αφρικής και ως κινητήρια δύναμη για την χειραφέτηση της μαύρης ηπείρου από την πολυεπίπεδη εξάρτηση και την υποτέλεια στα συμφέροντα της υπερεθνικής ελίτ.

Αρκεί να αναφέρουμε ότι η Λιβύη ήταν με διαφορά ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του διακρατικού προγράμματος για την εκτόξευση του πρώτου Αφρικανικού δορυφόρου, που θα απάλλασσε τα κράτη της Αφρικής από την καταβολή ετήσιων τελών χρήσης ύψους 500 εκατομμυρίων δολαρίων στις ευρωπαϊκές πολυεθνικές τηλεπικοινωνιών.

Επιπλέον, το παλαιό καθεστώς είχε διαθέσει τριάντα δισεκατομμύρια δολάρια στην Επενδυτική Τράπεζα της Αφρικής, έναν πολυμερή οργανισμό που σαν αποστολή έχει την παροχή δανείων με μηδενικό τόκο για την υλοποίηση αναπτυξιακών έργων στην Αφρικανική ήπειρο – πρωτοβουλία που αποβλέπει στον τερματισμό της κυριαρχίας του ΔΝΤ πάνω στα κράτη της Αφρικής.

Τέλος, όλοι γνωρίζουν ότι η Λιβύη ήταν ο αόρατος, παρασκηνιακός αντίπαλος που απέτρεψε τα σχέδια των ΗΠΑ για τη δημιουργία μιας μόνιμης στρατηγικής διοίκησης για την Αφρική, μέσω της προσφοράς γενναιόδωρων οικονομικών κινήτρων προς τις αφρικανικές χώρες που θα αντιστέκονταν στις αμερικανικές πιέσεις για εγκατάσταση μονίμων στρατιωτικών βάσεων.[x]

Η απόπειρα σύσφιξης των σχέσεων ανάμεσα στην Λιβύη και τα κράτη της μαύρης Αφρικής με βάση ένα πρόγραμμα βαθμιαίας ενσωμάτωσης σε περιφερειακό επίπεδο και ανεξαρτησίας από την δυτική επικυριαρχία, είχε την αντίστοιχη της διάσταση στο εσωτερικό της λιβυκής κοινωνίας.

Πρώτα με την απόδοση ίσων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων στους μαύρους λίβυους οι οποίοι υποβάλλονταν σε σοβαρές φυλετικές διακρίσεις κατά την περίοδο της μοναρχίας και τα τελευταία χρόνια με την αθρόα εισροή αφρικανών εργατών και την θεσμοθέτηση κρατικών προγραμμάτων για χορήγηση υποτροφιών στα λιβυκά ανώτατα μορφωτικά ιδρύματα σε μια πλειάδα φοιτητών από χώρες της υπο-Σαχάρειας Αφρικής.
Ήταν φυσικό η δεξιά πτέρυγα του σκληροπυρηνικού παναραβικού κατεστημένου να εκλάβει αυτή την μεταστροφή της πολιτικής του καθεστώτος ως μια εγκατάλειψη των ιδανικών της παναραβικής ιδεολογίας και ως δυνητικά υπονομευτική για την πολιτισμική κυριαρχία του Αραβικού στοιχείου, ενώ η οικονομική βοήθεια προς τις αφρικανικές χώρες θεωρήθηκε ως άσκοπη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.
Η μυθολογία περί αφρικανών «μισθοφόρων» που διέπρατταν ωμότητες σε βάρος των «γνήσιων» Λίβυων[xi]
είχε από την αρχή το νόημα της δημιουργίας ενός ιδεολογικού πλαισίου μέσα στο οποίο η παρουσία των μαύρων αφρικανών στους κόλπους του λιβυκού έθνους της μετά-Καντάφι εποχής θα ήταν πλήρως απονομιμοποιημένη.

Εξάλλου, αν επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε την λέξη «μισθοφόρος» με αναφορές στο πλαίσιο της εθνοφυλετικής κοσμοθεωρίας των «εξεγερμένων», θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχει απαραιτήτως την έννοια του αλλοδαπού στρατιώτη που στρατολογήθηκε από το καθεστώς για να πολεμήσει στη Λιβύη αντί χρηματικής αμοιβής.
Η παρανόηση αυτή κόστισε στους ακτιβιστές του Human Rights Watch εκατοντάδες ώρες μάταιων ερευνών σε ολόκληρη την Λιβύη, προκειμένου να κατορθώσουν να εντοπίσουν τα ίχνη του μισθοφορικού στρατού-φάντασμα για τα εγκλήματα και την βαρβαρότητα του οποίου υπερθεμάτιζαν διαρκώς τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ σε συνεργασία με τις συνεχείς αλλά αστήρικτες καταγγελίες των ηγετών των «εξεγερμένων».
Αντίθετα, αν υποκαταστήσουμε την τεχνική ερμηνεία του όρου «μισθοφορος», με την πολιτική-ρατσιστική ερμηνεία (που χρησιμοποιήθηκε ως κατηγορία ενάντια στους μαύρους και στις φυλετικές ταραχές του 2000), μπορούμε να κατανοήσουμε ότι με τη λέξη αυτή ο επίσημος πολιτικός λόγος των εξεγερμένων υποδήλωνε τους μαύρους λίβυους πολίτες και τους μαύρους μετανάστες, οι οποίοι στην ουσία δεν ανήκαν στο «πραγματικό» λιβυκό έθνος και πολεμούσαν υπέρ του «δικτάτορα» επειδή το καθεστώς τους είχε εξαγοράσει με κοινωνικές παροχές, επιδοτήσεις και δικαιώματα.

Με βάση την παραπάνω ρατσιστική θεώρηση των πραγμάτων, η μαύρη κοινότητα της Λιβύης δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα παρείσακτων «εισβολέων», θεμελιακά ξένων προς τον εθνοτικό και πολιτισμικό πυρήνα του «πραγματικού» λιβυκού έθνους – δηλαδή, του Αραβικού – που πούλησαν την ψυχή τους στον διάβολο για να συνεχίσουν να έχουν πρόσβαση στα οικονομικά οφέλη που απλόχερα τους πρόσφερε το παλαιό καθεστώς.
Έτσι, αν ο μαύρος πληθυσμός της χώρας πολέμησε στο πλευρό του Καντάφι και αντιτάχθηκε με λύσσα στην νατοϊκή επίθεση, τότε οι αρχές της νέας «επαναστατικής» Λιβύης έχουν κάθε λόγο να αντιμετωπίσουν την μαύρη κοινότητα σαν επικίνδυνη αποσταθεροποιητική δύναμη που πρέπει να συντριφτεί.
Τα ρατσιστικά πογκρόμ, οι μαζικές απελάσεις, οι φυλακίσεις και οι δολοφονίες μεταναστών και μαύρων λίβυων δεν είναι παρά αναγκαία μέτρα αυτοπροστασίας που το νεαρό «επαναστατικό» καθεστώς οφείλει να πάρει ενάντια στους αφρικανούς νοσταλγούς της κανταφικής χούντας.[xii]

Ας διακινδυνεύσουμε μια πρόβλεψη.
Η νέα Λιβύη δεν πρόκειται ποτέ να φανεί αντάξια των «επαναστατικών» φαντασιώσεων από τις οποίες πάσχουν οι ιντερνετικοί υποστηρικτές της «εξέγερσης».
Δεν πρόκειται καν να αναπτύξει τους βασικούς θεσμούς μιας τυπικής αντιπροσωπευτικής ολιγαρχίας σε εθνικό επίπεδο.
Το καινούριο φιλοδυτικό καθεστώς θα πρέπει να προσφύγει σε ένα αστυνομοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης προκειμένου να ελέγξει την κρίσιμη μάζα της συντριπτικής «πράσινης» κοινωνικής πλειοψηφίας, που κατά την άποψη μας έχει κατασταλεί μόνο προσωρινά και αναδιοργανώνεται.

Όπως το έθεσε ένας μαχητής της πράσινης αντίστασης,

«Δεν έχει σημασία πόσος χρόνος θα χρειαστεί, είναι σίγουρο ότι θα ξεσηκωθούμε και πάλι, όσο σίγουρη είναι και η ανατολή του ηλίου. Είναι μόνο θέμα χρόνου.

Μπορεί να μην είναι σήμερα – είμαστε ένας υπομονετικός λαός.

Αυτή τη στιγμή, πολλοί από εμάς πρέπει να παραμένουμε αφανείς, ενώ οι ηγέτες ανασυντάσσονται και βάζουν ορισμένα πράγματα στη θέση τους έτσι ώστε να μπορούμε να περάσουμε την αντίστασή μας στο επόμενο επίπεδο, αλλά γνωρίζουμε ότι θα έρθει η ώρα μας κι απλώς περιμένουμε το σύνθημα για να πάρουμε τα όπλα.
Θα πρέπει να οργανωθούμε κι αυτό παίρνει χρόνο, ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες της κατοχής.
Οι άνθρωποί μας βασανίζονται και βιάζονται και δολοφονούνται επειδή υποστήριξαν τον ηγέτη και υπερασπίστηκαν την επανάσταση τους.
Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας και να παρακολουθούμε αυτά τα σκυλιά να τα καταστρέφουν και να κλέβουν τα πάντα από εμάς.

Αλλά η ημέρα μας θα έρθει – δεν μπορούμε ποτέ να ξεχάσουμε τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον μας από το ΝΑΤΟ και αυτούς τους κλέφτες δολοφόνους που αποκαλούν τους εαυτούς τους επαναστάτες και μουσουλμάνους.
Αυτό που έχω δει με τα δύο μάτια μου είναι απίστευτο – άνθρωποι που διαπράττουν τις πιο σκληρές πράξεις – εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ενώ φωνάζουν Allahu Akhbar.
Είναι σαν τους ανθρώπους υπό την επήρεια ναρκωτικών.
 Έχουμε αποκαλύψει μαζικούς τάφους υποστηρικτών του Καντάφι – με τα χέρια τους δεμένα πίσω από την πλάτη τους – όλοι εκτελεσμένοι.

Θέλω να τους πω ότι θα παρουμε εκδίκηση για κάθε άτομο που βασανίστηκε, για κάθε άτομο που δολοφονήθηκε, για κάθε γυναίκα που βιάστηκε, για κάθε σπίτι που καταστράφηκε και λεηλατήθηκε και για όλα όσα έκαναν στον αγαπητό ηγέτη μας και την οικογένειά του.
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό σε μας τους Λίβυους – αυτό είναι ακριβώς που μας συνέβη όταν οι Ιταλοί κατέλαβαν τη γη μας – ξέρουμε την ιστορία μας και τους ήρωές μας.

Το NTC έχει ήδη αφαιρέσει την εικόνα του Omar Al Mukhtar από το Λιβυκό δηνάριο,
αλλά δεν πειράζει – μπορούν να καταστρέψουν κάθε εικόνα του Omar Al Mukhtar και του ηγέτη, επειδή η ιστορία της ανδρείας του και η γενναιότητα του γιου του Μουαμάρ Καντάφι είναι στις καρδιές μας – αυτούς τους άνδρες δεν μπορείς ποτέ να τους σκοτώσεις – και αυτό μας δίνει την πεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι θα υπερισχύσουμε αυτών των κλεφτών και πάλι – πιστέψτε με, είναι απλώς θέμα χρόνου ».[xiii]

Επιπλέον, η διάλυση του εκτεταμένου κράτους πρόνοιας της Τζαμαχιρία,
το ξεπούλημα του λιβυκού πετρελαίου στις πολυεθνικές με όρους σίγουρα ευνοϊκότερους από το 30% των κερδών που τους επιτρεπόταν να αποκομίζουν από τις συμφωνίες που είχαν συνάψει με το παλαιό καθεστώς[xiv],
η ανάγκη «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας και διαπαιδαγώγησης του «παραχαϊδεμένου» λίβυου εργάτη στη νέα σκληρή πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων μέσα στο σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς[xv],
υποσκάπτουν τα οικονομικά μέσα που έχει στη διάθεση του το Μεταβατικό Συμβούλιο για να αντλήσει κοινωνική νομιμοποίηση για την εξουσία του.[xvi]

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και την άνοδο του «ισλαμικού εμιράτου» της Τρίπολης, όπου φανατικοί ουαχαμπίτες μουσουλμάνοι αισθάνονται αρκετά δυνατοί ώστε να βεβηλώνουν τους τάφους «αιρετικών» σουφιστών θεολόγων και να επιβάλλουν τη διακοπή επιδείξεων μόδας για να εξαγνίσουν την «χαμένη τιμή» της πρωτεύουσας στα μάτια του θεού[xvii],
τότε καταλαβαίνει κανείς ότι στο μέλλον που περιμένει τα μη-προνομιούχα κοινωνικά στρώματα της χώρας, μάλλον δεν περιλαμβάνεται η αναδιοργάνωση της λιβυκής κοινωνίας σε ελευθεριακά πρότυπα.

Εξαγωγή της «επανάστασης» στη Συρία

Δεν είναι τυχαίο ότι ο εμίρης (στρατιωτικός διοικητής) της Τρίπολης Αμπντελχακίμ Μπελ-Χατζ έχει ήδη αναπτύξει σημαντικές επαφές με τη σκιώδη οργάνωση που αποτελεί τον ένοπλο βραχίονα της Συριακής εξέγερσης, τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ).
Αντικείμενο των διαπραγματεύσεων που έγιναν ανάμεσα στα δύο μέρη ήταν η αποστολή εθελοντών μαχητών από τη Λιβύη στη Συρία προκειμένου να πυκνώσουν τις τάξεις του ΕΣΣ και να εξισορροπήσουν με αυτόν τον τρόπο την έλλειψη σοβαρών αποσκιρτήσεων Σύριων στρατιωτών από τις ένοπλες δυνάμεις του καθεστώτος.[xviii]

Δεν πρόκειται να ισχυριστούμε ότι οι αρκετές χιλιάδες οπαδών της αντιπολίτευσης που διαδηλώνουν στην Χάμα και την Χομς είναι όλοι μέλη μιας κεντρικά διευθυνόμενης συνομωσίας με στόχο την αποσταθεροποίηση του μπααθικού καθεστώτος.
Αναμφίβολα συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την ύπαρξη πολλαπλών εστιών αντίστασης στο εσωτερικό της Συρίας απέναντι στη διακυβέρνηση του Άσαντ, με καθοριστικό στοιχείο τον παράγοντα του θρησκευτικού σεχταρισμού.
Άλλωστε, ως γενική παρατήρηση μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει καθεστώς που να είναι αρεστό στο 100% του πληθυσμού που έχει υπό την εξουσία του.

Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί το αυξημένο βάρος που έχει ο ξένος παράγοντας στην κινητοποίηση ενάντια στον Άσαντ.
Για παράδειγμα, δεν γίνεται να μην παρατηρήσει κάποιος ότι η έδρα του «Παρατηρητήριου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Συρία» (επικοινωνιακός βραχίονας της εξέγερσης) βρίσκεται στο αντιμπεριαλιστική μητρόπολη του… Λονδίνου,
ενώ το αρχηγείο του ΕΣΣ έχει στηθεί στο έδαφος της Τουρκίας, από το οποίο εφορμούν οι ένοπλοι μαχητές του για να διεξάγουν πολεμικές επιχειρήσεις μέσα στη Συριακή επικράτεια, επιστρέφοντας ύστερα στην ασφάλεια που τους προσφέρουν τα Τουρκικά τανκς.[xix]
Εξού και το γεγονός ότι η εξέγερση εμφανίζεται ισχυρότερη στις μεθοριακές περιοχές της Συρίας, π.χ. στην Ντεράα που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με Ιορδανία και Ισραήλ στο νότιο τμήμα της χώρας (με την εξαίρεση της Χομς που αποτελεί παραδοσιακό προπύργιο αντί-μπααθικών δυνάμεων, κυρίως των ισλαμιστών).

Ακόμη, είναι πολύ δύσκολο να παραβλέψει κανείς τις ξενόδουλες θέσεις του εξόριστου Συριακού Εθνικού Συμβουλίου (ΣΕΣ) που ήδη έσπευσε να καταθέσει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης απέναντι στην υπερεθνική ελίτ, διαβεβαιώνοντας ότι μόλις καταλάβει την εξουσία θα αποσύρει την χώρα από τη στρατηγική συμμαχία με το Ιράν και θα διακόψει την επιμελητειακή υποστήριξη και την τροφοδοσία της λιβανέζικης Χεζμπολάχ και των ένοπλων Παλαιστινιακών οργανώσεων με όπλα και πυρομαχικά.[xx]

Αλλά πάνω απ’ όλα δεν μπορεί κάποιος να αγνοήσει τις ανακολουθίες και τους εμφανείς παραλογισμούς που εμπεριέχονται στην επίσημη εκδοχή των συστημικών μίντια για την κρίση στη Συρία.
Για παράδειγμα,
το καθεστώς του Άσαντ εμφανίζεται ως αδιάλλακτο απέναντι στην αντιπολίτευση και ως αποφασισμένο να συντρίψει το κίνημα διαμαρτυρίας με τη χρήση αλόγιστης και διάχυτης βίας.
Η διατύπωση αυτή προσπερνάει με αδιαφορία τις συνεχείς εκκλήσεις που έχει απευθύνει το μπααθικό κατεστημένο στους εξεγερμένους για διαπραγματεύσεις με σκοπό την ικανοποίηση των αιτημάτων τους μέσω της μεταρρύθμισης του καθεστώτος.
Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή να πούμε ότι κάθε διπλωματικό άνοιγμα με στόχο την ειρηνική επίλυση της κρίσης και την αποφυγή περαιτέρω εκατέρωθεν αιματοχυσίας υπονομεύτηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες υπαγόρευσαν, μέσω της υπουργού εξωτερικών Κλίντον, στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης να απορρίψουν ασυζητητί τις ειρηνευτικές προτάσεις του καθεστώτος, κάτι που οι τελευταίες έπραξαν παρά το γεγονός ότι υποτίθεται πως πληρώνουν καθημερινά την εμμονή τους αυτή με τον βαρύ φόρο αίματος των υποστηρικτών τους.[xxi]

Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτη η διάσταση απόψεων που υπάρχει μέσα στο στρατόπεδο των αντικαθεστωτικών γύρω από το ζήτημα των διαπραγματεύσεων με το καθεστώς ανάμεσα στο εξόριστο ΣΕΣ που βρίσκεται υπό την αδιαμφισβήτητη κηδεμονία της υπερεθνικής ελίτ κι εκφράζει τα συμφέροντα της, και την Εθνική Επιτροπή Συντονισμού (ΕΕΣ) που δρα εντός της Συρίας και αποτελεί το βασικό συντονιστικό όργανο δεκατριών αριστερών οργανώσεων, καθώς και των επιτροπών βάσης που δραστηριοποιούνται στον αντικαθεστωτικό αγώνα.

Αναγνωρίζοντας τη στρατιωτική ισχύ αλλά και την ευρεία πολιτική απήχηση που έχει ακόμη το καθεστώς – κάτι που φαίνεται και από τις μαζικές φιλομπααθικές διαδηλώσεις που κατά κανόνα αποκρύπτονται από τα συστημικά μίντια –
το ΕΕΣ αποδέχεται τον διάλογο με την κυβέρνηση του Άσαντ με μοναδική προϋπόθεση την απόσυρση του στρατού από τους δρόμους των εξεγερμένων πόλεων.[xxii]

Έτσι, είναι λάθος να ισχυρίζεται κανείς ότι ο Άσαντ ποτέ δεν θέλησε να διαπραγματευτεί με τους πολιτικούς αντιπάλους του.
Όλες οι προτάσεις από την μεριά του καθεστώτος για μια πολιτική διευθέτηση της κρίσης προσέκρουσαν στην αδιαλλαξία και την αρνητικότητα της τάχα φιλειρηνικής αντιπολίτευσης με την ενεργή ενθάρρυνση και υποστήριξη της υπερεθνικής ελίτ.
Η ευθύνη για το αδιέξοδο δεν πρέπει λοιπόν να επιμεριστεί αποκλειστικά στο καθεστώς, αλλά και στους ξένους προστάτες του ΣΕΣ που σε κάθε ευκαιρία διακηρύσσουν ότι δεν μπορούν να εμπιστευτούν και να συνομιλήσουν με το καθεστώς.

Ωστόσο, αν κανείς αποκλείσει τις διαπραγματεύσεις, τότε απομένει μόνο ο εμφύλιος πόλεμος και η διεξαγωγή μιας ένοπλης εκστρατείας για την βίαιη ανατροπή του Άσαντ στην οποία είναι πολύ λογικό το καθεστώς να απαντήσει με όποια μέσα έχει στη διάθεση του.
Επιπλέον, σε ένα τεκμηριωμένο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην βρετανική εφημερίδα Independent,
ο R. Fisk αναφέρει ότι από τις πρώτες εβδομάδες που ξέσπασε η εξέγερση εκδηλώθηκαν ένοπλες επιθέσεις ενάντια στα μέλη των Συριακών δυνάμεων ασφαλείας και ότι η καταμέτρηση των νεκρών ανάμεσα στους στρατιώτες και τους υποστηρικτές του καθεστώτος είχε ανέλθει στα τέλη Οκτωβρίου στα 1.150 θύματα.[xxiii]

Το γεγονός μιας ένοπλης εξέγερσης στη Συριακή επικράτεια έχει πλέον επιβεβαιωθεί από πληθώρα ανεξάρτητων πηγών παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλει ο διεθνής μηχανισμός προπαγάνδας της υπερεθνικής ελίτ για να παρουσιάσει τα γεγονότα στη Συρία ως μια άνιση σύγκρουση ανάμεσα σε ειρηνικούς διαδηλωτές από την μία, κι έναν παράφρονα, εξουσιομανή δικτάτορα από την άλλη.[xxiv]

Η τελευταία μάλιστα βομβιστική επίθεση ενάντια σε κυβερνητικά κτήρια που έλαβε χώρα στη Δαμασκό στις 23-12, στοίχισε τη ζωή σε σαράντα στρατιώτες και πολίτες και τραυμάτισε άλλους εκατό,
πιστοποιώντας πέρα από κάθε αμφιβολία ότι μια χαμηλής έντασης στρατιωτική σύγκρουση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μέσα στην Συρία και διαψεύδοντας οριστικά την «ειδυλλιακή» νεοταξική αφήγηση των συστημικών ΜΜΕ περί φιλήσυχων διαδηλωτών που υπομένουν ανυπεράσπιστοι την βάναυση μπααθική καταστολή.[xxv]

Μάλιστα, αδυνατεί κανείς να καταλάβει με ποιόν τρόπο οι «άοπλοι» και «πασιφιστές» διαδηλωτές της Συριακής αντιπολίτευσης άντεξαν επί οκτώ συναπτούς μήνες στο δολοφονικό σφυροκόπημα ενός «μισότρελου» δικτάτορα, ο οποίος υποτίθεται ότι ουδεμία αναστολή έχει να εξαπολύσει ενάντια στο κίνημα διαμαρτυρίας την πλήρη δύναμη πυρός του κατασταλτικού μηχανισμού του Κράτους!
Ο πατέρας και προκάτοχος του σημερινού προέδρου Χαφέζ αλ-Άσαντ αιματοκύλησε το 1982 την Χάμα και κατέπνιξε την τοπική ένοπλη εξέγερση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα.[xxvi]
Πώς είναι λοιπόν δυνατό ο τωρινός πρόεδρος να έχει κινητοποιήσει ολόκληρο το στράτευμα της χώρας, αλλά να μην μπορεί να συντρίψει εκείνους που διαμαρτύρονται με μόνα όπλα την ειρηνική κοινωνική ανυπακοή, τις φωνές και τις γροθιές τους;
Μιλώντας για καταστολή, καλό θα ήταν να ενθυμούμαστε ότι η ΠΑΣΟΚική χούντα πέτυχε να διαλύσει ολόκληρο το κίνημα του Συντάγματος ρίχνοντας «μόλις» τρεις χιλιάδες δακρυγόνα σε μια μέρα.
Από την άλλη, ο Άσαντ έχοντας κατεβάσει στους δρόμους τα τανκς και πυροβολώντας στο ψαχνό δεν μπορεί να καταπνίξει ένα κίνημα ειρηνικής διαμαρτυρίας;
Σίγουρα, αυτή η περιγραφή της αναταραχής στην Συρία (που είναι και η επικρατούσα στα συστημικά ΜΜΕ) αψηφά κάθε λογική.
Και φυσικά οι περιγραφές των παρατηρητών του Αραβικού Συνδέσμου κουβαλούν ελάχιστη αξιοπιστία,
αφού δεν πρόκειται για ανεξάρτητους και ουδέτερους παρατηρητές, αλλά για μεροληπτικά όργανα ενός οργανισμού που διάκειται εχθρικά προς το ίδιο το μπααθικό καθεστώς.
Για του λόγου το αληθές, αρκεί να αναφέρουμε ότι το ψήφισμα για την αποβολή της Συρίας από τον Σύνδεσμο ως μέσον επιβολής της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Σύριων πολιτών, πέρασε με τις ψήφους «δημοκρατικών» κρατών όπως
- η Αιγυπτιακή στρατιωτική χούντα που τον τελευταίο μήνα έχει επιδοθεί σε μια ανελέητη καταστολή ενάντια στο δεύτερο κύμα της Αιγυπτιακής επανάστασης,
- η Σαουδική Αραβία που τις μέρες τις ψηφοφορίας δολοφονούσε σιίτες διαδηλωτές στην πόλη Κατίφ[xxvii],
- το Κατάρ και το Μπαχρέιν (που κατέπνιξε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη δικιά του εξέγερση της σιιτικής πλειοψηφίας) που εκφράζουν κατεξοχήν τις δυνάμεις της πιο μαύρης αντίδρασης μέσα στον Αραβικό κόσμο, κλπ.[xxviii]

Γίνεται αντιληπτό ότι καμία σχέση δεν έχει η παρουσία των «παρατηρητών» του Αραβικού Συνδέσμου στην Συρία με την υπεράσπιση των ελευθεριών των Σύριων πολιτών.
 Πρόκειται για ενέργεια που στόχο έχει να προετοιμάσει το έδαφος για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης ενάντια στο Συριακό καθεστώς, αν η εξέγερση αποτύχει τελικά να επιφέρει την κατάρρευση του.
Έτσι, μένουμε με δύο εναλλακτικές εκδοχές: είτε, η «άοπλη» αντιπολίτευση είναι ένας μύθος που καλλιεργείται επιμελώς από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της υπερεθνικής ελίτ και στην πραγματικότητα ο Συριακός στρατός έχει εμπλακεί σε έναν πόλεμο φθοράς ενάντια σε πυρήνες λιποτακτών, ξένων μαχητών κι ένοπλων εξεγερμένων,
είτε ο Άσαντ ποτέ δεν επιστράτευσε την εγκληματική βία που του καταλογίζουν ενάντια σε ανυπεράσπιστους, ειρηνικούς διαδηλωτές.
Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, τότε οι ειρηνικές κινητοποιήσεις μάλλον θα είχαν καταπνιγεί εύκολα από τις πρώτες κιόλας ημέρες και πάντως δεν θα είχαν διαρκέσει κόντρα σε κάθε λογική οκτώ ολόκληρους μήνες, αντιμετωπίζοντας όλο αυτό το διάστημα την πιο ανελέητη καταστολή.

Από την άλλη, αν το καθεστώς βρίσκεται αντιμέτωπο με μια ένοπλη εξέγερση στο έδαφος του, τότε η απαίτηση της υπερεθνικής ελίτ για απόσυρση του στρατού από τους δρόμους των εξεγερμένων πόλεων, ισοδυναμεί με απαίτηση να αποποιηθεί το καθεστώς και τα πλατιά κοινωνικά στρώματα που το στηρίζουν το δικαίωμα που έχουν στην αυτοάμυνα, την ίδια στιγμή που η υπερεθνική ελίτ σε άμεση συνεργασία με την Τουρκία και την Ιορδανία διαρκώς υπονομεύουν κάθε ειρηνευτική πρωτοβουλία, υποδαυλίζουν και υποθάλπουν πολιτικά την εξέγερση και τροφοδοτούν την εκστρατεία ανταρτοπολέμου με όπλα, ακόμη και μαχητές από το εξωτερικό.

Πολλοί θα σπεύσουν ξανά να μας κατηγορήσουν ότι υπερασπιζόμαστε ένα τυραννικό καθεστώς, μια ετερόνομη κρατικιστική δομή με αυταρχικά χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, ως μάχιμοι ελευθεριακοί δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η εξελισσόμενη αντιπαράθεση στη Συρία δεν είναι ανάμεσα σε κρατιστές και τους οπαδούς μιας ακρατικής κοινωνίας, αλλά ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενα ετερόνομα στρατόπεδα.
Από την μια πλευρά βρίσκεται το εξεγερσιακό κίνημα που ελέγχεται από το ΣΕΣ και είναι απολύτως εξαρτημένο από τον κορυφαίο εξουσιαστικό μηχανισμό της νεοφιλελεύθερης νεωτερικότητας, την υπερεθνική ελίτ, της οποίας την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση έχει απόλυτη ανάγκη προκειμένου να αποκτήσει υπόσταση ως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, ικανή να ανατρέψει το υπάρχον καθεστώς και να καταλάβει την εξουσία στην Συρία.
Πράγματι, όπως και στην περίπτωση της Λιβύης, μπορεί κανείς να ισχυριστεί βάσιμα ότι χωρίς την στρατιωτική προστασία της Τουρκικής κυβέρνησης και χωρίς την ενεργό ανάμειξη της Τουρκικής και Αμερικανικής διπλωματίας στα πολιτικά πράγματα της Συριακής αντιπολίτευσης,
η εξέγερση στη Συρία θα είχε ήδη εκπνεύσει και δεν θα είχε καταφέρει να κλονίσει την κυριαρχία της Συριακής ελίτ.
Η εξάρτηση αυτή έχει ήδη ασκήσει την αποφασιστική της επίδραση – όπως γράψαμε πιο πάνω – στο πολιτικό πρόγραμμα αλλά και τον διεθνή προσανατολισμό της αντιπολίτευσης που έχει ήδη υιοθετήσει την φιλοδυτική, φιλοκαπιταλιστική γραμμή σε όλα τα κρατικά ζητήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί αν τελικά η εξέγερση επικρατήσει.
Από την άλλη πλευρά έχουμε το μπααθικό καθεστώς, που εξακολουθεί να διαθέτει πλατιά λαϊκή υποστήριξη στο εσωτερικό,
ενώ στο εξωτερικό εδώ και χρόνια διαδραματίζει ρόλο στρατηγικού αντίβαρου και εμποδίου στην εξάπλωση της σιωνιστικής – και άρα συστημικής – ηγεμονίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και αντιστρατεύεται έτσι τις δομές συγκέντρωσης δύναμης στο υπερεθνικό επίπεδο.
Ο ρόλος αυτός του Συριακού καθεστώτος δεν προκύπτει από κάποια έμφυτη «επαναστατικότητα» ή «αντικαπιταλιστική συνειδητοποίηση» της μπααθικής ελίτ, αλλά από στρατηγικές επιλογές που είναι αναγκαίες για την επιβίωση του ίδιου του Συριακού καθεστώτος.

Και μπορεί η γεωπολιτική να καταγίνεται με τον ανταγωνισμό ετερόνομων κρατικών δομών στον διεθνή στίβο και την ιεραρχική διαστρωμάτωση τους στο διεθνές επίπεδο,
ωστόσο η πάλη της Συριακής άρχουσας τάξης ενάντια στην υπερεθνική ελίτ έχει εξορισμού αντισυστημικά χαρακτηριστικά, διότι μέσα στο θεσμικό πλαίσιο του διεθνοποιημένου συστήματος κυριαρχίας οι εθνικές μονάδες που κατέχουν κυρίαρχη θέση είναι συγκεκριμένες.
Για παράδειγμα, το σύστημα βασίζει την επικράτηση του στην (ζωτικής σημασίας) περιφέρεια της Μέσης Ανατολής στην αναπαραγωγή της γεωπολιτικής κυριαρχίας του Ισραήλ στην περιοχή, στην διαιώνιση της εξουσίας των διεφθαρμένων μοναρχιών του Κόλπου, στην χρησιμοποίηση της ιδεολογικής έλξης που ασκεί η Τουρκική κυβέρνηση στους νεαρούς Άραβες για την αποτελεσματική ποδηγέτηση της παλλαϊκής εξέγερσης στην (μεγαλύτερη Αραβική χώρα) Αίγυπτο προς έναν αβλαβή, «μεταρρυθμιστικό» προσανατολισμό[xxix]
και φυσικά την διάλυση της στρατηγικής συμμαχίας ανάμεσα στη Συρία, το Ιράν και τις ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις σε Λίβανο και Παλαιστίνη.
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μία άνοδος της Συριακής ισχύος σε βάρος των άλλων περιφερειακών δυνάμεων (Ισραήλ, Τουρκία) είναι αδύνατη μέσα στις ιεραρχικές σχέσεις και τον παγιωμένο καταμερισμό εργασίας που θεσμοποιεί το διεθνές σύστημα στην περιοχή και που θέλει το σύνολο των Αραβικών χωρών – για να μην μιλήσουμε για το Ιράν και τον μαρτυρικό Παλαιστινιακό λαό – σε υποτελή θέση έναντι του Ισραήλ.

Οπότε, εκ των πραγμάτων η Συρία είναι αναγκασμένη να αμφισβητήσει τις παραμέτρους της συστημικής κυριαρχίας αν επιθυμεί να «αναβαθμίσει» την θέση της μέσα στο διεθνοποιημένο σύστημα κυριαρχίας, μιας και η πολύπλευρη και αμέριστη στήριξη προς το επεκτατικό ισραηλινό απαρτχάιντ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της στρατηγικής της υπερεθνικής ελίτ στην περιοχή.
Και μπορεί ο τελικός στόχος μια τέτοιας στρατηγικής να είναι η ισχυροποίηση του Συριακού κράτους και η αύξηση της περιφερειακής επιρροής της Συριακής ελίτ,
στόχος που επουδενί δεν είναι συμβατός με το όραμα μιας ακρατικής κοινωνίας, ή μιας παγκόσμιας αμεσοδημοκρατικής συνομοσπονδίας των λαών,
ωστόσο ο στρατηγικός ανταγωνισμός μεταξύ των ελίτ ενδέχεται να δημιουργήσει ρήγματα στις δομές ανισοκατανομής δύναμης που το σύστημα κυριαρχίας έχει θεσμοποιήσει σε περιφερειακό επίπεδο, δημιουργώντας έτσι ευκαιρίες για δυνητικά αντισυστημικά κινήματα να αποσπάσουν περιοχές της περιφέρειας από τον έλεγχο του συστήματος, υπονομεύοντας έτσι την δύναμη του συστήματος τόσο στην «εξωτερική» του περιφέρεια, όσο και στο εσωτερικό των καπιταλιστικών μητροπολιτικών χωρών.
___________________________________________________

[i] R. Fisk, What the killing of Gaddafi means to Syria, http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/fisk/robert-fisk-what-the-killing-of-gaddafi-means-to-syria-2377442.html.

[ii] Η λέξη θουβάρ (thouwar), πληθυντικός του θαϊρ (thair), σημαίνει επαναστάτης και χρησιμοποιείται για να υποδηλώνει τα μέλη των ταγμάτων (κατίμπα) που πολέμησαν ενάντια στο καθεστώς του Καντάφι. Στο P. Haimzadeh, Ποιος κέρδισε τον πόλεμο στη Λιβύη;, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=332668.

[iii] Στην πολύ καλά τεκμηριωμένη εργασία του για τον πόλεμο στην Λιβύη ο Φωτόπουλος αναλύει την κοινωνική βάση της εξέγερσης ως εξής:

«Αυτή η κοινωνική βάση αποτελείται από τις κύριες φυλές της περιοχής [γύρω από την Βεγγάζη], οι οποίες ήταν παραδοσιακά εναντίον του Καντάφι, την “νεολαία του διαδικτύου” (οι οποίοι έχουν παίξει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο σε όλες τις αραβικές εξεγέρσεις, αφού ‘οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται το ιντερνέτ και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης ως σημαντικά εργαλεία για τη διάδοση της δημοκρατίας ’) και, κυρίως, οι ισλαμιστές, που ξεκινούν κάθε διαδήλωση και μάχη με το ” επαναστατικό ” σύνθημα,” ο Θεός είναι μεγάλος “».

Στο T. Fotopoulos, The pseudo-revolution in Libya and the degenerate “Left”, http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol7/vol7_no1_takis_Libya_part1_pseudo_revolution.html.

[iv] R. Carroll & A. Schipani, Bolivia split in two as the wealthy aim to defy the Morales revolution, στο http://www.guardian.co.uk/world/2008/aug/24/bolivia
.
[v] K. Sengupta & S. Hughes, Leaked UN report reveals torture, lynchings and abuse in post-Gaddafi Libya, http://www.independent.co.uk/news/world/africa/leaked-un-report-reveals-torture-lynchings-and-abuse-in-postgaddafi-libya-6266636.html.

[vi] Αυτή είναι μια διάσταση της εγκληματικής πράξης που αντίστοιχα εξανεμίζεται στο αστικό δίκαιο. Για παράδειγμα, οι κοινωνικές καταβολές ενός ποινικού εγκληματία, οι συνθήκες μέσα στις οποίες διαβιεί και ο ρόλος που έπαιξε ο παράγοντας φτώχεια στην τέλεση του εγκλήματος του, εξορισμού βρίσκεται εκτός της κοσμοθεωρίας της αστικής δικαιοσύνης που αντιλαμβάνεται κι εξετάζει τον παραβάτη ως μεμονωμένο αυτεξούσιο άτομο που φέρει την πλήρη ευθύνη για τις ηθικές επιλογές του. Αντίθετα, η επαναστατική δικαιοσύνη βλέπει το άτομο περισσότερο ως μέρος της κοινωνικής τάξης από την οποία προέρχεται και λιγότερο σαν μια ανεξάρτητη, απομονωμένη μονάδα.
[vii] P. Cockburn, This was always a civil war, and the victors are not merciful, http://globalciviliansforpeace.com/2011/11/26/this-was-always-a-civil-war-and-the-victors-are-not-merciful/.

[viii] G. Ford, Black Libyans make their stand in Sirte and Bani Walid, http://www.blackagendareport.com/content/black-libyans-make-their-stand-sirte-and-bani-walid, και στο Tawergha no longer exists, only Misrata, http://humanrightsinvestigations.org/2011/08/13/tawergha-no-longer-exists-only-misrata/.

[ix] Για πληροφορίες αναφορικά με τις φυλετικές ταραχές του 2000 υπάρχει η λεπτομερής αναφορά του ΟΗΕ για τα γεγονότα. Το πλήρε κείμενο εδώ: Libya Must End Racism Against Black African Migrants and Others, http://www.unwatch.org/site/apps/nlnet/content2.aspx?c=bdKKISNqEmG&b=1313923&ct=8411733&printmode=1. Για την ιστορική συνέχεια και τις διασυνδέσεις ανάμεσα στις φυλετικές ταραχές του 2000 και την εξέγερση του 2011, M. Forte, The War in Libya: Race, “Humanism” and the Media, http://mrzine.monthlyreview.org/2011/forte200411.html.

[x] D. Glazebrook, NATO’s War on Libya is an Attack on African Development, http://globalciviliansforpeace.com/2011/09/06/natos-war-on-libya-is-an-attack-on-african-developmentdan-glazebrook/.

[xi] Η εξωφρενική και γελοία αυτή είδηση ανακυκλώθηκε ευρέως πρώτα σε αμφίβολης αξιοπιστίας δακρύβρεχτες εκκλήσεις και καταγγελίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, myspace, κλπ.) για να πάρουν ύστερα τη σκυτάλη όλα τα συστημικά ΜΜΕ μιλώντας για «αιμοδιψείς αφρικανούς» που προσέλαβε το καθεστώς για να «πνίξουν στο αίμα» την λαϊκή εξέγερση. Φυσικά αυτός ο μύθος διαψεύστηκε επίσημα έπειτα από λίγο καιρό από το Human Rights Watch που δεν βρήκε πουθενά στην δυτική Λιβύη τα ίχνη του μισθοφορικού στρατού-φάντασμα. Κι όμως, σε αυτές τις αβάσιμες κατηγορίες στηρίχτηκε η συστημική προπαγάνδα για να νομιμοποιήσει την νατοϊκή επέμβαση ενάντια στον «παρανοϊκό» Καντάφι (http://redantliberationarmy.wordpress.com/2011/03/07/human-rights-watch-no-mercenaries-in-libya ).
[xii] http://www.bloomberg.com/news/2011-08-31/black-libyans-targeted-by-rebels-with-sub-saharan-africans-amnesty-says.html, http://panafricannews.blogspot.com/2011/03/libyan-counter-revolutionary-us-backed.html, http://globalciviliansforpeace.com/2011/11/22/rebel-racism-compilation-of-articles-and-videos/, καθώς και το βίντεο από το ρεπορτάζ του Reuters στο http://www.youtube.com/watch?v=BD9PoL28gu4&feature=uploademail.

[xiii] Gerald A. Perreira, Demons Unleashed in Libya, http://www.informationclearinghouse.info/article29864.htm.

[xiv] Όπως γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος,

«το καθεστώς όχι μόνο αρνήθηκε να πουλήσει τον πλούτο του έθνους στις πολυεθνικές, αλλά τον τελευταίο καιρό σκεφτόταν την εκ νέου πλήρη εθνικοποίηση του πετρελαίου της χώρας!
Έτσι, το Forbes – η “Αρχική Σελίδα για τους Επιχειρηματικούς Ηγέτες του Κόσμου» – αποκάλυψε το 2009, ότι ο Καντάφι δήλωσε, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με τους φοιτητές του Πανεπιστημίου Georgetown μέσω δορυφόρου τον Ιανουάριο του 2009,
ότι οι τιμές του πετρελαίου ($ 43/barrel εκείνη την εποχή) ήταν “αφόρητες” και
 ότι το πετρέλαιο της Λιβύης “ίσως θα πρέπει να ανήκει σε εθνικές εταιρίες ή στον δημόσιο τομέα σε αυτό το σημείο, με σκοπό τον έλεγχο των τιμών του πετρελαίου, της παραγωγής του πετρελαίου ή ίσως και την διακοπή αυτής”,
ενώ το Νοέμβριο του 2008 “
έκανε την πρώτη επίσκεψή του στην Μόσχα στην μετά-σοβιετική εποχή.
Οι συζητήσεις με τον Πούτιν και τον Πρόεδρο Ντιμίτρι Μεντβέντεφ φέρεται να περιστράφηκαν γύρω από οράματα για τη δημιουργία ενός καρτέλ φυσικού αερίου που θα περιλαμβάνει τη Ρωσία, τη Λιβύη, το Ιράν, την Αλγερία και ορισμένες χώρες της Κεντρικής Ασίας”.
 Το ίδιο ρεπορτάζ καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι οι “Αμερικάνικες πετρελαϊκές εταιρείες θα πρέπει να ετοιμαστούν να φύγουν από τη Λιβύη για άλλη μια φορά”.
Ακριβώς δύο χρόνια μετά, ξεκίνησε η “ανθρωπιστική” επίθεση του ΝΑΤΟ ενάντια στη Λιβύη!».

Στο T. Fotopoulos, The Pseudo-revolution in Libya and the Degenerate “Left”,
http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol7/vol7_no1_takis_Libya_part1_
pseudo_revolution.html.

[xv] Ο χαρακτηρισμός των λίβυων εργατών υπό τον Καντάφι ως «παραχαϊδεμένων» και «υπερβολικά προστατευμένων» υπάρχει σε μια αμερικανική μελέτη για τη λιβυκή οικονομία από νεοφιλελεύθερη σκοπιά, γραμμένη το 2007 από τους Otman & Karlberg με τίτλο “The Libyan Economy”. Αναφέρεται στο D. Kovalik, Nato’s Great Victory Destroying Libya’s Welfare State, http://globalciviliansforpeace.com/2011/11/23/natos-great-victory-destroying-libyas-welfare-state/.

[xvi] Ήδη έχουν ξεκινήσει οι πρώτες διαδηλώσεις ενάντια στο Μεταβατικό Συμβούλιο από δυσαρεστημένα μέλη των πολιτοφυλακών που πολέμησαν με το μέρος των εξεγερμένων και τώρα διεκδικούν μισθούς εννέα μηνών και μια μόνιμη θέση στις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος. Στο http://www.dnaindia.com/world/report_libyan-fighters-protest-demanding-salary-from-ntc_1608231.
[xvii] http://globalciviliansforpeace.com/2011/11/17/these-are-all-troubling-signs-for-all-those-who-wanted-a-secular-libya/.

[xviii] http://indepthafrica.com/global-issues/syria-situation-going-for-worse/, http://www.albawaba.com/news/libyan-fighters-join-free-syrian-army-forces-403268, http://rt.com/news/libya-syria-fighters-smuggled-475/.

[xix] http://www.nytimes.com/2011/10/28/world/europe/turkey-is-sheltering-antigovernment-syrian-militia.html, http://blogs.rediff.com/mkbhadrakumar/2011/10/28/turkey-launches-intervention-in-syria/.

[xx] http://www.naharnet.com/stories/en/22023-syrian-national-council-leader-vows-to-cut-syria-s-ties-to-iran-hizbullah.

[xxi] http://mobile.latimes.com/p.p?a=rp&m=b&postId=1124829&curAbsIndex=1&resultsUrl=DID%3D6%26DFCL%3D1000%26DSB%3Drank%2523desc%26DBFQ%3DuserId%253A7%26DL.w%3D%26DL.d%3D10%26DQ%3DsectionId%253A6898%26DPS%3D0%26DPL%3D3.

[xxii] http://mideast.foreignpolicy.com/posts/2011/11/02/meet_syrias_opposition.

[xxiii] R. Fisk, Assad’s army remains defiant as it burries its dead, http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/fisk/robert-fisk-assads-army-remains-defiant-as-it-buries-its-dead-2375963.html.

[xxiv] Για του λόγου το αληθές: Assad Defiant as Syrian Party HQ hit by RPGs, http://rt.com/news/assad-violence-arab-league-777/, Syrian Bloodshed and the West’s Abdication of Journalistic Responsibility, http://chinamatters.blogspot.com/2011/10/syrian-bloodshed-and-wests-abdication.html, R. Baroud, Turkey and the Syrian “Abyss”, http://www.counterpunch.org/2011/11/25/turkey-and-the-syrian-%E2%80%98abyss%E2%80%99/, Syria Deserters Kill at Least 27 Troops: Activists, http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5jz9nf4csWCMagnRS_yLAP624oEmg?docId=CNG.42d583e694cffdb6a1c0086c90997fa9.5b1, P. J. Watson, Western-Backed Terrorists Kill 30 in Syria Attacks, http://www.infowars.com/western-backed-terrorists-kill-30-in-syria-attacks/, Activists: Syrian Defectors Kill 27 Soldiers, http://www.usatoday.com/news/world/story/2011-12-15/Syria-defectors-violence/51944772/1.
 Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δώσουμε στην αιματηρή ενέδρα που έλαβε χώρα στις 10-04-2011 κοντά στην πόλη Μπάνυας κατά την οποία 9 Σύριοι στρατιώτες έχασαν την ζωή τους και 25 τραυματίστηκαν σοβαρά από επιθέσεις ανταρτών. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε την ημερομηνία του συμβάντος αυτού, αφού αποδεικνύει ότι οι δολοφονικές επιθέσεις κατά των δυνάμεων ασφαλείας ήταν από την αρχή μέρος της υποτιθέμενης «ειρηνικής» εξέγερσης της αντιπολίτευσης, πράγμα που εξηγεί και τον βαθμό καταστολής που χρησιμοποιήθηκε από το καθεστώς.
 Έχει ενδιαφέρον επίσης να εξεταστεί ο κατάπτυστος τρόπος με τον οποίο η «έγκυρη» βρετανική εφημερίδα Guardian επιχείρησε να διαστρεβλώσει τα γεγονότα προκειμένου να συντηρήσει την μυθολογία περί ειρηνικών διαδηλωτών, αναφέροντας στο ρεπορτάζ της ότι οι εννέα στρατιώτες εκτελέστηκαν από τους ανωτέρους τους επειδή τάχα αρνήθηκαν να ανοίξουν πυρ εναντίον αμάχων στην πόλη της Μπάνυας, χωρίς βέβαια να μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει την ύπαρξη 25 φαντάρων σοβαρά τραυματισμένων, τα αναποδογυρισμένα φορτηγά του στρατιωτικού κομβόι που επλήγει από την επίθεση, κλπ.
Για μια λεπτομερή ανάλυση του θέματος και του καθαρά προπαγανδιστικού ρόλου των δήθεν «ελεύθερων» συστημικών ΜΜΕ βλέπε το αποκαλυπτικό άρθρο «Syria and the Delusions of the Western Press» του Peter Lee στο http://www.counterpunch.org/2011/04/15/syria-and-the-delusions-of-the-western-press/.

[xxv] Suicide Bombing Changes the Nature of the Syrian Revolution, http://www.joshualandis.com/blog/?p=13029.

[xxvi] Οι ισλαμιστές εξεγερμένοι επιτέθηκαν σε κυβερνητικά κτήρια, σχολεία και παν / μια. Δολοφόνησαν κυβερνητικούς υπαλλήλους και τις οικογένειες τους με τον προσφιλή στους φανατικούς ισλαμιστές τρόπο (κόβοντας τους τον λαιμό),
ενώ αποκεφάλισαν δασκάλους και καθηγητές που επέμεναν να παρέχουν στα παιδιά κοσμική εκπαίδευση (όπως συνέβη και στην Αλγερία και το Αφγανιστάν).
Η αντίδραση του καθεστώτος με την κινητοποίηση του πυροβολικού και των ειδικών δυνάμεων ήταν αποφασιστική αλλά εξαιρετικά βίαιη.
Σχεδόν 10.000 νεκροί ήταν ο απολογισμός της καταστολής. Στο R. Fisk, The Great War for Civilization (Harper Perennial, 2006), σελ. 105-6.

[xxvii] Qatif police attack Saudis, kill several, http://www.presstv.ir/detail/211374.html.

[xxviii] Για να μην αναφερθούμε στην ανεκδιήγητη Τουρκία που από την μία προσφέρει ένα φιλόξενο καταφύγιο στις οργανώσεις της Συριακής αντιπολίτευσης στο όνομα υποτίθεται του «σεβασμού της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»,
αλλά από την άλλη δεν δίστασε πρόσφατα να βομβαρδίσει με μαχητικά αεροσκάφη τον άμαχο πληθυσμό στις Κουρδικές περιοχές προκαλώντας εκατόμβες θυμάτων μεταξύ του άμαχου πληθυσμού!
Ας μην ξεχνάμε ότι για το ίδιο αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας κατηγορήθηκε – άδικα – και ο Καντάφι, μια κατηγορία που αποτέλεσε τελικά το ιδεολογικό προκάλυμμα που νομιμοποίησε την νατοϊκή επέμβαση δήθεν για να περιοριστεί η βάρβαρη καταστολή του λιβυκού καθεστώτος.

[xxix] Η έλξη αυτή πιστοποιήθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ερντογάν στην Αίγυπτο, κατά την οποία του επιφυλάχθηκε υποδοχή ήρωα από χιλιάδες λαού (D. Ezzat, The Erdogan Effect, http://weekly.ahram.org.eg/2011/1064/fr2.htm).
Η ιδεολογική γοητεία που ασκεί η ισλαμιστική Τουρκική κυβέρνηση στον «αραβικό δρόμο» δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.
Στο επίκεντρο της βρίσκεται η εικόνα που καλλιεργεί η Τουρκική κυβέρνηση για τον εαυτό της ως μιας μετριοπαθούς μεταρρυθμιστικής δύναμης που συνδυάζει με επιτυχία την προσήλωση στις θεμελιώδεις αρχές του Ισλάμ, αποδεχόμενη ταυτόχρονα τις βασικές νόρμες λειτουργίας του φιλελεύθερου «δημοκρατικού» πολιτεύματος.
Παράλληλα, η σκληροπυρηνική αντί-ισραηλινή ρητορεία του Τούρκου πρωθυπουργού είναι το μέσον που χρησιμοποιεί για να κερδίσει τις καρδιές των αραβικών μαζών, αφού είναι η πρώτη φορά που ο μέσος Άραβας δεν είναι υποχρεωμένος να ταυτίσει ένα μεταρρυθμιστικό, φιλελεύθερο πολιτικό προφίλ, με μια στάση εθελοδουλίας έναντι της Δύσης στο Παλαιστινιακό ζήτημα και την αποδοχή της υποτέλειας του μουσουλμανικού κόσμου σε ότι αφορά τις σχέσεις του με το Σιωνιστικό μόρφωμα. Για να μην αναφερθούμε τέλος στο γεγονός ότι ένα ισχυρό στρατιωτικά κράτος, όπως είναι η Τουρκία, μετά από δεκαετίες ταπεινώσεων των Αράβων στα πεδία των μαχών, εμφανίζεται πρόθυμο να πάρει υπο την προστασία του τους ανυπεράσπιστους Παλαιστίνιους και να παρεμβάλει την στρατιωτική δύναμη του ανάμεσα στον δυνάστη, το Ισραήλ, και τα θύματα του, τους Παλαιστίνιους. Φυσικά, όλα αυτά σε προφορικό επίπεδο αφού στην πράξη οι ενέργειες της Τουρκικής ελίτ σε σχέση με την Λιβύη και την Συρία διέψευσαν οριστικά τον μύθο μιας ανεξάρτητης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που βρίσκεται δυνητικά σε σύγκρουση με τις βασικές παραμέτρους της συστημικής και σιωνιστικής περιφερειακής ηγεμονίας.
Η διάλυση της ιρανο-συριακής στρατηγικής συμμαχίας και η αποκοπή της Χεζμπολάχ και της Παλαιστινιακής αντίστασης από ένα σημαντικό στήριγμα στο πρόσωπο του μπααθικού καθεστώτος της Συρίας,
έχουν σαν αποτέλεσμα την μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή υπέρ του Ισραήλ και βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με τον συστημικό στρατηγικό στόχο της σταθεροποίησης της γεωπολιτικής κυριαρχίας της υπερεθνικής ελίτ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Όρια και κανόνες της αλληλεγγύης

.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=uH8FvERQHtM

Aπό την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών με τίτλο:

όρια και κανόνες της αλληλεγγύης (παροχής βοήθειας)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Έχει η ζωή κάποιο νόημα;
Κι αν έχει, ποιο είναι αυτό; Πως μπορούμε να το βρούμε;

Μια μέρα, ήμουν έφηβος, καθόμουνα με μια μεγάλη παρέα σε ένα καφενείο της Παλιάς Πεντέλης.

Δίπλα μας καθόταν ένας γέρος, πολύ γέρος, ζωντανός γέρος, με τον οποίον η παρέα συχνά συνομιλούσε.

Κάποιος από τη παρέα, μεταξύ σοβαρού και πειράγματος, τον ρώτησε:

- Μιχάλη, τι κατάλαβες από τη ζωή σου;

Η απάντηση:

- Δεν κατάλαβα τίποτα. Τώρα θα καταλάβω.

Θυμάμαι και θα θυμάμαι τα λόγια του, έως ότου έρθει και η δική μου ώρα να καταλάβω.

Κάπου-κάπου ακούμε λόγια που χαράζονται ανεξίτηλα μέσα μας, λόγια που μας δείχνουν μια κατεύθυνση, μας δίνουν δουλειά για το σπίτι, λόγια που μας παροτρύνουν να κάνουμε έρευνες.

Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να γεμίσω με ένα περιεχόμενο αυτό το ΄τώρα θα καταλάβω’.

Το γέμιζα, το άδειαζα, το ξαναγέμιζα.

Τώρα τελευταία, εδώ και αρκετα χρόνια, εικάζω ότι αυτό που θα καταλάβουμε μόνο μερικώς μπορούμε να το εννοιολογήσουμε, να το περιγράψουμε – κι αυτό λόγω των πεπερασμένων δυνατοτήτων του τεχνητού συστήματος που λέγεται ‘γλώσσα’.

Αυτό που θα νιώσουμε δεν μπορεί να το αποδώσει η γλώσσα – και ίσως να μην υπάρχει λόγος. Υπάρχει όμως και κάτι που μπορούμε να το καταλάβουμε και να το κατανοήσουμε.

Είναι η μοναξιά του θνήσκοντος ανθρώπου.

Εάν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτός που μπορεί να μας το πει δεν είναι ο ζωντανός αλλά ο θνήσκων.

Ποια είναι η μοναξιά του θνήσκοντος;
Είναι η μοναξιά του αβοήθητου, είναι η μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να βοηθηθεί από τους άλλους. Ο θνήσκων δεν μπορεί να πει ‘βοήθησέ με’ – και δεν το λέει, εκτός κι αν εννοεί, βοήθησέ με να πεθάνω.
Κι αν μας το ζητήσει, οφείλουμε να βοηθήσουμε.
Μπορεί να μας πει, ‘δεν θέλω να πεθάνω’ αλλά δεν μπορεί να μας πει ‘βοηθήστε με να μην πεθάνω’ – εννοώ τους γέρους, μην παρεξηγηθούμε, please.
Ουδεμία παροχή βοήθειας, ουδεμία αλληλεγγύη μπροστά στον θάνατο.

(Η μοναξιά και η μοναχικότητα, ως διάρρηξη, ακούσια στην πρώτη περίπτωση,
εκούσια στη δεύτερη, της σύνδεσης ατομικότητας και κοινωνίας,
είναι εκφάνσεις της νεκροζωντανότητας, είναι εμπειρία θανάτου.

Αυτός, αυτή που νώθει μοναξιά, δεν μπορεί να βοηθηθεί, όπως και ο θνήσκων.
Στη περίπτωση της μοναξιάς, υπερισχύει η μια πλευρά του κάλλους, η φρίκη – στη περίπτωση της μοναχικότητας, η άλλη, η πραότητα).

Εάν είναι έτσι, λογικά σκεπτόμενοι, η ζωή δεν μπορεί παρά να είναι η παροχή βοήθειας, η αλληλεγγύη.
Αυτό είναι το μόνο της ζωής μου νόημα.
Για σας, πιθανόν άλλο είναι το νόημα.
 Για μένα, το νόημα (και η χαρά) της ζωής είναι η παροχή βοήθειας, η αλληλεγγύη.

Κι εάν η αλληλεγγύη είναι η άλλη λέξη για την ισότητα, εάν η ελευθερία είναι εξάρτηση,
τότε η αλληλεγγύη και η ελευθερία,
η ισότητα και η εξάρτηση συμπλέκονται με τέτοιο τρόπο ώστε από τη μια να αποτελούν την ουσία του πλέγματος των σχέσεων και των αλληλεπιδράσεων που απαρτίζουν μια κοινωνία
και από την άλλη να αποτελούν τον αντίποδα της Κυριαρχίας,
η οποία δεν ανέχεται ούτε την αλληλεγγύη ως ισότητα ούτε την ελευθερία ως εξάρτηση.
Κι αποτελεί βεβαίως την πηγή των κοινωνικών δεινών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η αλληλεγγύη, η παροχή βοήθειας, η μέριμνα συνιστά τον κομβικό εννοιολογικό και αξιακό άξονα πολλών θρησκειών, συστημάτων ηθικής, φιλοσοφιών και τεχνών.
Και σχετίζεται ασφαλώς με την ίδια την ανθρωπογένεση.
Εάν γίναμε άνθρωποι επειδή βάλαμε όρια στην ελευθερία και την επιθυμία, όρια στην φρίκη, την αλληλοβορά, το αλληλοφάγωμα εννοώ, απομεινάρι του οποίου είναι οι ασυνείδητες επιθυμίες (του φόνου, της αλληβοράς και της αιμομειξίας),
εάν η ελευθερία συμπλέκεται άρρηκτα με την αλληλεγγύη, σκέφτομαι πως και η αλληλεγγύη θα έχει όρια και κανόνες.
Πρόκειται για ένα πολύ λεπτό ζήτημα, το οποίο δεν έτυχε της προσοχής που του αρμόζει.

Όταν καταλύονται τα όρια και οι κανόνες της αλληλεγγύης (ισότητας),
τότε καταλύονται και τα όρια και οι κανόνες της ελευθερίας (εξάρτησης)
– η αναρχία και ο κομμουνισμός δεν είναι κατάλυση ορίων και κανόνων, το γνωρίζετε πολύ καλά.

Εάν καταλυθούν τα όρια και οι κανόνες της αλληλεγγύης και της ελευθερίας,
τότε προκαλούνται πολλές και οδυνηρές, δυσάρεστες καταστάσεις,
προκαλούνται προβλήματα τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και να επιλύσουμε.

Πως όμως η αλληλεγγύη μπορεί αν προκαλεί προβλήματα;

Μερικές φορές η αλληλεγγύη δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ό,τι επιχειρεί να επιλύσει.

Όταν πήγα να ζήσω στην οικοκοινότητα Utopiaggia, μου υπέδειξαν τον πρώτο κανόνα, όταν την πρώτη μέρα προσφέρθηκα να βοηθήσω στο πλύσιμο των πιάτων: τις τρεις πρώτες μέρες δεν θα κάνεις απολύτως τίποτα.
Θα βλέπεις και θ’ ακούς. Αυτές τις τρεις μέρες δεν θέλουμε καμιά βοήθεια, να μας λείπει.
Δεν άργησα να κατανοήσω αυτόν τον κανόνα: η παροχή βοήθειας θα δημιουργούσε προβλήματα: θα κούραζα τους άλλους να μου επεξηγήσουν,
θα έκανα λάθη, το οποία έπρεπε να διορθωθούν, θα έκανα ζημιά, η οποία θα έπρεπε να αποκατασταθεί.

Είναι αυτό λέμε, κάνουμε αυτό που πρέπει, κάνουμε το καλό και περιπλέκουμε τα πράγματα, τα χειροτερεύουμε.

Κατά συνέπεια, πολύ συχνά προϋπόθεση της αλληλεγγύης είναι η γνώση.
Ο συσχετισμός μεταξύ αλληλεγγύης και γνώσης είναι σαφής – η αλληλεγγύη παράγει γνώση αλλά και την προϋποθέτει.

Ας δούμε τώρα μια άλλη πτυχή του εξεταζόμενου ζητήματος.
Τον περασμένο Αύγουστο (2011), την εποχή που απεργούσαν οι ταξιτζήδες, βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση.
Μια ρεπορτερατζού επιχειρεί να μας πείσει πόσο πολύ πλήττεται το κοινωνικό σύνολο από την απεργία των ταξιτζήδων,
πλησιάζει μια νέα κοπέλα και τη ρωτάει για τις επιπτώσεις της απεργίας. Και η κοπέλα έξαλλη διαμαρτύρεται:
-‘Αίσχος! Δε βρήκα ταξί να έρθω (στην Αθήνα) από τη Θήβα, είπα στον αδερφό μου και με έφερε’.
Αυτή η κοπέλα, όταν έρχεται, και μάλλον θα έρχεται συχνά, από τη Θήβα στην Αθήνα, έρχεται με ταξί!
Τι να το κάνω το ξυράφι, με μου έχει μείνει φλέβα για φλέβα!
Και όταν απήργησαν οι ταξιτζήδες, δεν μπορούσε να έρθει με το λεωφορείο ή το τρένο κι αγγάρεψε τον αδερφό της – κι είμαι βέβαιος ότι δεν του πλήρωσε τη βενζίνα.
Κι αυτός την πήγε από τη Θήβα στην Αθήνα!
Είναι αλληλεγγύη αυτό, είναι παροχή βοήθειας; Είναι βλακεία πέντε αστέρων!

Καπάκι το επόμενο περιστατικό, το οποίο με αποτελείωσε, έψαχνα μέρος να κρυφτώ και δεν μπορούσα.
Μια κοπέλα κάθεται σε ένα παγκάκι στα ΚΤΕΛ, στον Κηφισσό, στην αφετερία των αστικών λεωφορείων.
Την πλησιάζει η ρεπορτερατζού και τη ρωτάει να μάθει το πρόβλημά της, πρόβλημα που της το προκάλεσε η απεργία των ταξιτζήδων προφανώς, προφανέστατα.
"Εγώ", λέει η κοπέλα, "ήρθα με το λεωφορείο από την Καλαμάτα αλλά δε βρίσκω ταξί να πάω εκεί που θέλω – και δεν ξέρω να πάω με το λεωφορείο, πέρα από το ότι θα πάρω δυο λεωφορεία, έχω και τη βαλίτσα."
_ "Και τι θα κάνεις; " τη ρωτάει η ρεπορτερατζού.
- "Πήρα τηλέφωνο το φίλο μου στη Καλαμάτα και θα έρθει να με πάει."
- Σε πόσες ώρες θα είναι εδώ;"
-" Σε τρεις ώρες."
- " Και θα περιμένεις τρεις ώρες;"
- " Τι άλλο να κάνω; "

Σκέφτομαι τι έχουν να πάθουν με τη κρίση αυτοί οι νέοι και οι νέες, δεν είναι μόνο αυτοί οι τέσσερις, και παθαίνω.
Ή θα αναθεωρήσουν πολλά, πάρα πολλά ή θα υποφέρουν πάρα πολύ. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Άλλη μια περίπτωση κατά την οποία η αλληλεγγύη χρησιμοποιείται ως μέσον επιβολής και αναπαραγωγής της κυριαρχικής σχέσης.

Φυτεύω στον κήπο περισσότερα λαχανικά από όσα καταναλώνουμε για να δίνω σε φίλους που με επισκέπτονται και σε γειτόνους.
Ένας από αυτούς, μου φέρνει λαχανικά από μανάβη ή από λαϊκατζή τα οποία είναι εκτός εποχής (ντομάτες. . .!!!) είναι σάπια, για πέταμα.
Γιατι μου τα φέρνει; Για να με βοηθήσει;
Όχι, η αλληλεγγύη είναι ένα πρόσχημα να επιδείξει την κοινωνική και οικονομική ανωτερότητα, για να μου πει ότι είμαι φτωχός και φουκαράς.
Ένας συνάδελφος συμβασιούχος μου έδωσε τον Σεπτέμβριο τέσσερις σχολικές τσάντες οι οποίες ήταν τρύπιες και μουχλιασμένες.
Δεν έχουμε αγοράσει ρούχα για τα παιδιά – φίλοι και γνωστοί και συγγενέις μας δίνουν, όπως κι εμείς δίνουμε, ρούχα καλά και καθαρά.
Μια καριόλα εργάτρια, γειτόνισσα στις Σέρρες, μας έφερνε αυτά που ήθελε να πετάξει.

Εάν υπάρχει κάποιος άλλος πιο φτωχός από μένα, τότε εγώ είμαι ανώτερος – κι όλα αυτά μεταξύ εργατών και υπαλλήλων!

Για την φιλανθρωπία ως εκφυλισμένη αλληλεγγύη, ως μέσον ενίσχυσης της Κυριαρχίας δεν χρειάζεται να πω τίποτα.

Ο ανταγωνισμός, 0 ατομικισμός και ο εγωισμός χρησιμοποιούν την αλληλεγγύη ως μέσον επιβολής και διαιώνισης της Κυριαρχίας – την αλληλλεγγύη αυτή δεν μπορούμε να την αποδεχτούμε, θα την τσακίσουμε και μαζί με αυτή και αυτό από το οποίο προέρχεται.

Χρήσιμες γνώσεις για το νέο έτος (χιούμορ)

.

Do You Hear What I Hear? by the Bowen Beer Bottle Band

Ο παλιός ο χρόνος πέρασε, ο νέος χρόνος κατέφθασε.

Το γνωστό παραχώρησε τη θέση του στο άγνωστο.

Μια μετάβαση που συμβαίνει συνεχώς, αλλά τη θυμόμαστε αυτές τις ημέρες.

Για τη μετάβαση αυτή, αντί ευχών, τις οποίες δεν συνηθίζουμε, θα σας δώσουμε συμβουλές, τις οποίες συνηθίζουμε.

Οι συμβουλές μας θα είναι για ένα θέμα που μονοπώλησε την προσοχή σας το παλιό έτος και εικάζουμε ότι θα συνεχίσει να σας απασχολεί και το νέο.
Με νέο τρόπο, φυσικά.

Για την αποτελεσματικότητά τους αναζητήσαμε ειδήμονες από μια μακρυνή χώρα που το θέμα της συμβουλής το γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο.

Παρακολουθείστε, λοιπόν, τι μας λένε οι αυθεντικοί αυτοί τύποι:
.

• Από έναν καουμπόη από την Μοντάνα: Πως να διακρίνετε έναν κυβερνητικό

Ένας καουμπόη από τη Μοντάνα βόσκει το κοπάδι του σε ένα απομακρυσμένο ορεινό βοσκότοπο, όταν ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης μια ολοκαίνουργια BMW προηγμένης τεχνολογίας.

Ο οδηγός, ένας σχετικά νεαρός με κοστούμι Brioni, παπούτσια Gucci, γυαλιά ηλίου Ray Ban και γραβάτα YSL, βγάζει το κεφάλι του έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και λέει στον καουμπόη,
- "Αν σου πω ακριβώς πόσες αγελάδες και μοσχάρια έχεις στο κοπάδι σου, θα μου δώσεις ένα μοσχάρι;"

Ο καουμπόη βολιδοσκοπεί τον άνδρα, είναι προφανώς γιάπης, κοιτάζει γαλήνια το κοπάδι που βοσκούσε και του απαντά ήρεμα:
- "Φυσικά, γιατί όχι;"

Παρκάρει ο γιάπης το αυτοκίνητό του, παίρνει τον φορητό υπολογιστή του τελευταίας τεχνολογίας, τον συνδέει με το κινητό του τελευταίας τεχνολογίας,
ψάχνει σε σελίδα της NASA στο διαδίκτυο για το δορυφορικό σύστημα πλοήγησης GPS για να καθορίσει την ακριβή θέση του
στη συνέχεια βγάζει κι άλλα μαραφέτια, συνδέεται με άλλο δορυφόρο της NASA που σαρώνει την περιοχή σε μια υπερ-υψηλής ανάλυσης φωτογραφία.

Μετά ανοίγει τη ψηφιακή φωτογραφία στο Adobe Photoshop και την στέλνει σε ένα εργαστήριο επεξεργασίας εικόνας στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Μέσα σε δευτερόλεπτα, λαμβάνει ένα e-mail ότι η εικόνα υποβλήθηκε σε επεξεργασία και τα δεδομένα που προέκυψαν αποθηκεύτηκαν.
Βγάζει κι άλλα μαραφέτια, κάνει κι άλλες συνδέσεις και παίρνει σε λίγα μια απάντηση.

Τέλος, εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων την εκτυπώνει στο φορητό εκτυπωτή του
και τελικά απευθύνεται στο καουμπόη και του λέει

- «Έχεις ακριβώς 1.586 αγελάδες και μοσχάρια».

«Σωστά, αυτό είναι το σωστό νούμερο. Μπορείς να πάρεις το μοσχάρι. Ελπίζω να διαλέξεις το μικρό», του λέει ο καουμπόη.

Ο νεαρός παίρνει το μικρό μοσχάρι με ύφος νικητή ενώ ο καουμπόη που τον βλέπει να το βάζει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του διασκεδάζει.
Όταν ετοιμάζεται ο νεαρός να φύγει του λέει

- «Hey, αν σου πω ακριβώς με τι ασχολείσαι, ποιο είναι το επάγγελμά σου, θα μου δώσεις πίσω το μικρό μοσχάρι μου;"Ο νεαρός άνδρας σκέφτεται για λίγο και στη συνέχεια του απαντά:

- "Εντάξει, γιατί όχι;"

 - "Είσαι μέλος του Κογκρέσσου της κυβέρνησης των ΗΠΑ", του λέει ο καουμπόη.

- «Ουάου! Έπεσες διάνα !», λέει ο γιάπης, «αλλά πώς μπόρεσες να το μαντέψεις αυτό; "

- "Μα, δεν χρειαζόταν μαντεψιά" του απαντά ο καουμπόη.

- "Ήρθες εδώ, χωρίς να σε καλέσει κανείς.
Θέλεις να πληρωθείς για μια απάντηση που ήδη γνώριζα, σε μια ερώτηση που ποτέ δεν σου έκανα.
Προσπάθησες να μου δείξεις πόσο πολύ πιο έξυπνος από μένα είσαι.
Και δεν ξέρεις τίποτα για αγελάδες και μοσχάρια ... αυτό είναι κοπάδι από πρόβατα..
Τώρα μου δίνεις πίσω .....το σκυλί μου; "

• Από έναν εργολάβο από το Σικάγο: Πως να διακρίνετε μια κυβερνητική ανάθεση έργου

Τρεις εργολάβοι υποβάλλουν προσφορές για την επισκευή τμήματος της περίφραξης του Λευκού Οίκου.
Ο ένας είναι από το Σικάγο, ο άλλος από το Τενεσί και ο τρίτος είναι από τη Μινεσότα.
Πηγαίνουν και οι τρεις στο Λευκό Οίκο να εξετάσουν την περίφραξη.

Ο εργολάβος από τη Μινεσότα βγάζει τη μεζούρα, μετράει και σημειώνει μερικά νούμερα με το μολύβι και αποφαίνεται:
- " Εκτιμάω τη δουλειά γύρω στα $ 900:. $ 400 για τα υλικά, $ 400 για τους εργάτες μου και $ 100 κέρδος για μένα"

Ο εργολάβος από το Τενεσί μετράει κι αυτός, κάνει τους υπολογισμούς του και λεέι:
- " Εγώ μπορώ να κάνω τη δουλειά για $ 700: $ 300 για τα υλικά, $ 300 για τους εργάτες μου και $ 100 κέρδος για μένα."

Ο εργολάβος από το Σικάγο δεν κάνει καμιά μέτρηση, ούτε υπολογίζει τίποτα, απλά πλησιάζει τον υπάλληλο του Λευκού Οίκου και ψιθυρίζει:
- "2.700 δολάρια"
Ο υπάλληλος δύσπιστος του παρατηρεί:
- "Μα δεν μετρήσατε τίποτα όπως οι άλλοι! Πώς εκτιμήσατε τόσο υψηλό ποσόν:"
Ο εργολάβος του ψιθυρίζει:
- "$ 1000 για μένα, $ 1000 για σένα και θα προσλάβω τον τύπο από το Τενεσί για την επισκευή"
- "Έγινε!" του απάντησε ο κυβερνητικός.